|
:: Tryptyk, cz. 3. Kocham...
Ego sum Aurelius Augustinus*. Coraz większym murem oddzielając się
od świata powtarzam wciąż te same schematy. Forma, stan surowy
zamknięty, sto kilka poprawek sprawiających chciwy ból. Ciężkość
niedoznania - podobno nieraz warto chociażby chwilowo wrócić na
tamtą Ziemię. Powspominać ciosy spowiednika-dentysty - nie wolno
tak robić, bo od nieczystych czynów wypadają zęby. Nie będąc
uczonym w Piśmie, nie przyjąłem prawd absolutnych. Do dziś nie
nauczyłem się akceptować ostatniej - przecież to tak oczywiste,
że jestem nieleczonym przypadkiem. Dzięki pielęgniarskim ledwie
ambicjom czasu możemy po latach zrozumieć, że obmyte rany
stały się zmarszczkami. Gdy tylko mnie zobaczyli, nie chcieli
sprzedać mi psa - widać w moim przypadku kupowanie miłości
za pieniądze to chybiony pomysł. Z czasem zapominam, jak kochać,
robiąc wciąż to, co narzuca mi koło historii. Wypadają mi z rąk grona
winorośli, z której mam zrobić diabelskie wino. Przez stałość mojego
życia szukam wzrokiem coraz to nowych sprzeczności.
-----------------------------------------------------
*Aurelius Augustinus (łac.) - Augustyn z Hippony, święty katolicki.
Inspirowane słowami św. Augustyna.
Rydzynki, lipiec 2006 r.
- Kacper Van Wallendael
|