:: Płośnica - z ognia wydostała sierść sasina

z zajęczej wargi złapanego gusła 
wróżyli chłopi, co im z lasu przyjdzie 
wynieść, a nadto miażdżąc kości prusna 
rzucali w ogień aby nie dać krzywdzie, 
co z pola zbiorą i tak co wiosny 
tarli płośnicą pola, rowy, chwosty, 

a dziś, choć gleba jak dawniej płonieje, 
nikt nie pamięta, oprócz chmur i słonka, 
że na pozimiu z pól i lasów breje 
nuż by współczesność mogła gdzie się błąkać 
i za sasinym zwyczajem przedwiośnia 
poznała wiatrem plecione zarośla, 

tam szarak czeka by go kto wypłoszył 
jak dawniej z gaju ptactwo uskrzydlało 
zielone świątki z pni narosłych koszy, 
że człek w Drzewicy widział żywe ciało, 
tak ziemia wodzi czaru tęskne lice, 
rzuć w ogień myśli i zbieraj płośnicę

------------------------------------------------- 
Płośnica - wieś w pow. działdowskim 
prusna - (język pruski) pysk, 
płośnica - (język pruski) płonna ziemia;

- Messalin Nagietka


Kontakt periodyk-poetycki@epf.pl - Strona On-Line (www.periodyk.prv.pl)
Layout & GFX: Urimourn - urimourn@vp.pl