strona: 16        
<< poprzednia | spis treści | następna >>


Olimpizm

Janusz Sidło


Ps. "Łokietek", nauczyciel wf i trener, najlepszy oszczepnik w historii polskiej lekkoatletyki, rekordzista świata i dwukrotny mistrz Europy (1954, 1958), srebrny medalista olimpijski z Melbourne(1956).

Urodzony 19 czerwca 1933 w Szopienicach w robotniczej rodzinie Romana i Elfrydy Papoń, ukończył V Liceum Ogólnokształcące w Gdańsku Oliwie (1952) i stołeczną AWF (1971), gdzie otrzymał tytuł magistra wf (za ciekawą pracę pt. "Oszczep - od narzędzia do przyboru sportowego", którą napisał pod kierunkiem H. Młodzianowskiej).

To bez wątpienia największy fenomen w historii polskiego oszczepu, nazywany "królem" tej specjalności. Zawodnik (182 cm, 93 kg): Stali Katowice (1949-1950), Spójni Gdańsk (1951-1954) i Spójni Warszawa (1954-1973), jego trenerem był Zygmunt Szelest. Niezwykła sportowa kariera (24 lata startów, udział w pięciu igrzyskach olimpijskich, pięciu mistrzostwach Europy, rekord życiowy - 86.22 w wieku 37 lat), którą słusznie ktoś nazwał "pogoń za pełnią oszczepniczego życia". W późniejszych ocenach jego kariery nie brakowało opinii, że Sidło dążył do zdobycia sportowych laurów nie bacząc na zdrowie, kontuzje, ból, czasami aż do granic wytrzymałości.

64-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1949-1970 (64 starty, 43 zwycięstwa indywidualne), 1-krotny rekordzista świata - 83.66 (30 czerwca 1956 Mediolan), 2-krotny rekordzista Europy - 80.15 (2 października 1953 Jena) i 83.66 (30 czerwca 1956 Mediolan), 7-krotny rekordzista Polski (od 80.15 w 1953 do 86.22, który był jednocześnie rekordem życiowym - 7 maja 1970 Mantes la Jolie, FRA) oraz w rzucie granatem (72.27 w 1951 i 75.54 w 1952), 16-krotny mistrz Polski w rzucie oszczepem (1951-1961, 1963, 1966, 1969) i granatem (1951, 1952). Duże sukcesy zanotował podczas pięciu startów w mistrzostwach Europy: w Bernie (1954) zdobył tytuł mistrzowski rzutem 76.35, a w Sztokholmie (1958) złoty medal wywalczył rzutem na odległość 80.18; w kolejnych startach zajął miejsca - 1962 w Belgradzie - 7 (75.01), 1966 w Budapeszcie - 7 (78.86) i 1969 w Atenach - 3 miejsce i brązowy medal (82.90).





Po zakończeniu kariery zawodniczej był trenerem klubowym i reprezentacji oraz szkoleniowcem PZLA.
Jego wielkim marzeniem było wychowanie swoich następców, ale nigdy mu się to nie udało, czym był często bardzo rozczarowany. Oprócz medali i osiągnięć stricte sportowych otrzymał także: dwukrotnie złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Krzyż Kawalerski. Najlepszy sportowiec powojennego XX - lecia. Zwycięzca plebiscytu "PS" na najlepszego sportowca Polski (1954, 1955). Zmarł 2 sierpnia 1993 w Warszawie.

*1956 Melbourne: oszczep - w elim. Sidło osiągnął 72.00 (min. kwalifik. 66.00), w finale 2 m. (15 zaw.) z wynikiem 79.98 (zw. Norweg E. Danielsen - 85.71). Bardzo znaczący szczegół rywalizacji tych dwóch znakomitych oszczepników na głównym stadionie olimpijskim: Sidło, prowadząc w konkursie i widząc, że sympatycznemu Skandynawowi nie bardzo się powodzi, zaproponował mu rzut swoim oszczepem. Danielsen po krótkim namyśle, nie mając nic do stracenia, skorzystał z propozycji rywala. Rzucił, "trafił" i zdobył złoty medal olimpijski (potwierdził ten fakt w rozmowie z prof. Wojciechem Zabłockim w roku 2001).



Autor: Marek Mirek

Skomentuj na forum >>



Wszelkie prawa zastrzeżone! Kopiowanie tekstów czy grafiki jest zabronione!
Copyright: @-SPORT - 2006 - magazyn sportowy.

<< poprzednia | spis trePci | następna >>