|
Olimpizm
Waldemar Legień
Trener, jeden z trzech judoków świata, który zdobył dwa złote medale olimpijskie (w Seulu 1988 i Barcelonie 1992), medalista mistrzostw świata i Europy, 8-krotny mistrz Polski.
Urodzony 28 sierpnia 1963 w Bytomiu, syn Tadeusza i Krystyny Rewcio, absolwent miejscowego Technikum Mechaniczno Samochodowego (1984) i gdańskiej AWF (1992), gdzie otrzymał tytuł magistra wf. Judoka (180 cm, 85 kg) GKS Czarni Bytom 1973-1994 (trener Józef Wiśniewski) walczący w dwóch kategoriach wagowych (78, 86 kg), w ciągu ponad 20 lat walk na tatami dokonał w historii tego sportu na świecie tak wiele, że dostał się do Księgi Guinnessa, jako trzeci judoka, który zdobył dwa złote medale
olimpijskie.
Mały Waldek na początku swojej przygody z judo, traktował ten sport raczej jako rodzaj "gimnastyki" niż poważną profesję, ale z upływem czasu coraz bardziej zaczął się do niego przekonywać. Jego niektóre cechy charakteru, tj.: dokładność, opanowanie, ambicja czy niesamowity wojowniczy duch zrodziły w nim zadatki na świetnego judokę. Oprócz tego Legień posiadał niezwykłą łatwość w przyswajaniu technik walk Wschodu i umiejętność taktycznego rozgrywania pojedynków. Wielką karierę międzynarodową rozpoczął podczas mistrzostw Europy (1981) juniorów w San Marino (waga do 71 kg), kiedy pod kierunkiem trenera kadry narodowej Marka Rzepkiewicza wywalczył złoty medal (rok później podczas ME juniorów zdobył medal brązowy).
|
|
Potem były już prawie same sukcesy, być może opóźnione nieco krótkotrwałą chorobą nerek. Walka z nią świadczy o charakterze polskiego judoki. Lekarz nakazał mu wypijanie piwa, po czym wbieganie na ostatnie piętro najwyższego budynku w Bytomiu i zbieganie tą samą drogą. Kilkanaście razy po kilka razy dziennie. Będąc całkowitym abstynentem harował tak kilka miesięcy. I chorobę pokonał. 8-krotny mistrz Polski: kat. 78 kg (1985), kat. 86 kg (1986, 1988-1992), kat. open (1989) był też: 3-krotnym brązowym medalistą MŚ (1987, 1989, 1991), mistrzem Europy (1990) oraz 2-krotnym medalistą ME - srebrnym (1985) i brązowym (1986).
Niektóre jego pojedynki przeszły do historii światowego judo. Zawodnikiem, którego styl walki mu najbardziej nie odpowiadał (i z którym zresztą nigdy nie wygrał) był Japończyk Hirotake Okada, zaś najbardziej dramatyczne zmagania w całej karierze stoczył na finiszu obu turniejów olimpijskich. Mimo wywalczenia dwóch tytułów mistrza olimpijskiego Legień wciąż pozostawał skromnym, stroniącym od kamer i dziennikarzy zawodnikiem. W 1993 roku zdecydował się na wyjazd do Paryża, gdzie mieszka i pracuje do dziś jako trener i dyrektor w Racing Club de France, zachowując jednak ścisły kontakt z ojczyzną, współpracując m.in. z PZJudo. Najlepszy sportowiec Polski w tradycyjnym plebiscycie czytelników "PS" (1988, 1992), odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP (1988), złotym i srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz złotym medalem Europejskiej Unii Judo. Żonaty (Beata) ma dwóch synów (Michał i Przemysław).
Źródło: www.olimpijski.pl
Autor: Marek Mirek
Skomentuj
na forum >>
| |