Siergiej Łukjanienko - Nocny
patrol
Rubenos
„Nocny Patrol” jest książką Siergieja
Łukjanienki, najpopularniejszego w Rosji pisarza fantasy, który zdobywa coraz
większą popularność w krajach na zachód od Bugu głównie dzięki jej ekranizacji
okrzykniętej najlepszym filmem jaki kiedykolwiek powstał w Rosji. Cóż, filmu jak
na razie nie oglądałem i nie zapowiada się żeby to się wkrótce zmieniło ale
skusiłem się na książkę.
Akcja powieści przenosi nas do współczesnej Moskwy gdzie pod otoczką normalnego
życia prowadzonego przez zwykłych ludzi rozgrywa się nigdy nierozstrzygnięta
walka pomiędzy światłem a mrokiem, które nadzoruje zimna, nieprzekupna
Inkwizycja. Poznajemy oto Antoniego Horodeckiego, maga światła o umiarkowanych
zdolnościach który został przeniesiony z pracy papierkowej do Nocnego Patrolu -
organizacji na kształt policji, która pilnuje aby siły mroku w okresie swojej
największej aktywności - nocą nie łamały traktatu który został zawarty między
dobrem a złem w zamierzchłych czasach. Zostaje on wysłany z zadaniem ujęcia
wampira który nie bez pozwolenia zainfekował kobietę i to niekoniecznie tylko po
to aby zaspokoić swój głód. (Ciekawostka: sąsiadami bohatera jest rodzina
wampirów z którą utrzymuje całkiem przyjazne stosunki). Podczas akcji natrafia
na kobietę, na którą ktoś obłożył klątwę tak straszliwą, że jej skutki mogą być
opłakane nawet dla całego miasta. Próbuje unieszkodliwić fatum lecz ma zbyt małą
moc żeby móc wywołać jakikolwiek widoczny efekt, zaklęcie o takiej sile mógł
rzucić tylko mag o statusie Wielkiego. Dwójkę wampirów odnajduje gdy mają zamiar
posilić się 12-letnim chłopcem. Nie posiadając już wystarczająco dużo mocy na
unieruchomienie wampirów zmuszony jest je unieszkodliwić w bardziej brutalny
sposób. Starszego z nich zabija lecz wampirzyca ucieka. Okazuje się że ich
niedoszła ofiara ma duże zadatki na maga. O wszystkim powiadamia szefa. Potem
całkiem ładna intryga z tego wychodzi.
Książka dzieli się na trzy części - historie bezpośrednio łączące się z
poprzednią ponadto posiadające dość zaskakujące zakończenia. Autor zastosował
narrację pierwszoosobową która pozwala bardzo dobrze ukazać przeżycia wewnętrzne
bohatera w tym wypadku m.in. rozterki Antoniego pomiędzy dobrem własnym a dobrem
ogółu. Łukjanienko ukazuje również akcję z różnych perspektyw np. z perspektywy
osoby ściganej i ścigającej. Pozwala to nam lepiej zrozumieć motywy jakimi
kierują się dane postacie.
|
|
|
|
|
Nocznoj dozor |
|
|
fantasy |
|
| |
|
|
 |
|
|
|
Podoba mi się również, że główny bohater nie jest właściwie żadnym potężnym
zbawcą świata tylko typowym przeciętniakiem ze swego otoczenia spotykającym
osoby, z którymi nie może się równać. Zdarzają się też w utworze dość często
momenty humorystyczne.
Z wad wymieniłbym przede wszystkim to, że niektóre opisy przeżyć wewnętrznych są
po prostu nudne: czyta się je a myślami jest się w kompletnie innym miejscu.
Książka bardzo mi się spodobała czego przykładem może być to że pierwszą
historię czytałem do pierwszej w nocy musząc wstawać o szóstej. Gorąco polecam.
|