Geneza utworu
"Syzyfowe prace napisał Żeromski za granicą, w Szwajcarii. Po raz pierwszy utwór drukowany był w czasopiśmie "Nowa Reforma". Wydanie książkowe ukazało się w 1888 r. pod pseudonimem Maurycy W. Powieść pierwotnie miała tytuł "Andzrzej Radek, czyli Syzyfowe Prace"
Świat przedstawiony
czas fabuły sięga roku 1863. Czas akcji obejmuje lata od 1871 do 1881. Miejscem wydarzeń jest szkoła, dom i środowisko. Ważnym elementem kompozycji jest w powieści przyroda, która służy odtwarzaniu stanów psychicznych bohaterów.
Bohaterowie:
a) główni, drugorzędni, epizodycznie
b) zbiorowy
Duża liczba postaci sprawiła, że pisarz nie daje ich pełnej charakterystyki, tylko szkice na które składają się :
a) cechy charakteru bohatera dosłownie nazywane, to przykład charakterystyki bezpośredniej
b) cechy osobowości wyrażane przez czyny, język i przeżycia wewnętrzne to charakterystyka pośrednia
c) zachowanie jednolitych cech postaci w ciągu rozwoju to charakterystyka statyczna.
Narracja (zgodnie z założeniami powieści realistycznej respektującej regułę prawdopodobieństwa zdarzeń i postaci) prowadzona jest w 3 os. Narrator jest więc obiektywny.
Kompozycja utworu
Utwór jest wielowątkowy, zawiera szereg scen powiązanych ze sobą realistycznymi obrazami z życia szkolnego. Ma budowę trójdzielną:
a) wprowadzenie
b) punkt kulminacyjny
c) zakończenie
Rodzaj i gatunek literacki
Utwór należy do epiki. Jest to powieść realistyczna, ponieważ szczegółowo pokazuje zdarzenia i postacie prawdopodobne. Jest to utwór społeczno- naukowy z elementami psychologicznymi.
Język utworu jest zrozumiały i zróżnicowany. Zawiera także liczne rusycyzmy, czyli zapożyczenia z języka rosyjskiego. Miejscami widoczny jest komizm językowy.
Blue Gryf
blue_gryf@op.pl