|
:: Parciaki - upartym byciem we wszystkim chłoną
wiatr
jednako tutaj las jeden bez łąki
glinianką czasem spod koron wyłaził,
wiatr bał się nosić, bo w supły pałąki
mogły uwiecznić w tej zielonej mazi,
do której kiedyś ktoś tam w końcu dotarł
i jął siekierą kłaść drzewa po trosze,
a co uskrobał to pniem do bajora,
narzutem z wierzchu by nie wystawało,
odgarniał ściółkę, potem z wolna orał
i jakby tego było komu mało
wszczął stroić strzechę, płot, chlew i co jeszcze,
aż spod kamieni pni poczęły dreszcze,
stąd na suchości rzucił człek przy drodze,
wilgotne bale wzdęły trzask na słońcu,
aż wy bez kory, toż wam wynagrodzę
i jak świniaka trzeba czasem w kojcu
po bokach kijem, tak wiązanym lejcem
klął i okładał od klepek, co więcej,
tak się poczęły stroszyć dyrdymały
i jak z barana motkiem pokręconym
połacie całe kotkami babrały,
aż wiatr nie wiedział z której podejść strony
i jak to wcześniej nie wchodził w gęstwinę,
stanął, a jednak dmuch jaki uczynię
i w chmury poszły i nićmi rwanymi,
poszyciem deszczu świat cały się zalał,
aż jak ze lnu tak balami białymi
kroił człek wszystek materiał bez mała,
a że na odzież zdał się byle jaki,
bo gęsty, sztywny, nazwał go parciaki,
wszak z pary wyszło zagiętym deszczykiem
i o chałupę i przyległe knieje
sadziło bają i sosnową szychę
jakby na wietrze i na słońcu, grzeje
jednako tutaj czas jeden dla wszystkich
parciaki noszą nawet wietrzne chłystki.
----------------------------------------------
Parciaki – pow. przasnyski. We wsi występuje nazwisko Parciak. Być może noszą je
potomkowie pierwszego osadnika. Trudno ustalić, czy nazwisko Parciakowi dał part, tj.
grube płótno. W każdym razie len był tu powszechnie uprawiany i na miejscu, przy pomocy
prymitywnych urządzeń przerabiany na przędzę i wyroby z niej. Wieś założona została w 2
połowie XVIII wieku.
- Messalin Nagietka
|