|
| Historia Igrzysk Olimpijskich cz.III
Sarajewo (8-19.02.1984)
- reprezentacje wystawiło 49 narodowych komitetów olimpijskich;
- rozegrano 39 konkurencji w 6 dyscyplinach;
- w igrzyskach udział wzięło 1274 sportowców, 1000 mężczyzn i 274 kobiety;
- Igrzyska otworzył prezydent Jugosławii Mika Spiljak;
- znicz zapaliła łyżwiarka figurowa Sandra Dobravcić;
- przyrzeczenie złożył alpejczyk Bojan Kriżaj;
|
|
 |
|
|
|
Przyznanie organizacji igrzysk jugosłowiańskiemu miastu okazało się udanym eksperymentem. Stolica Bośni nie zafascynowała perfekcyjną organizacją, ale ujęła uczestników sympatyczna atmosferą imprezy. Główne role grali tym razem biegacze narciarscy. Finka Maria-Liisa Kirvesniemi, która zdobyła 3 złote i 1 brązowy medal oraz Szwed Gunde Svan (2-1-1). Na skoczni narciarskiej doszło do pojedynku dwu wybitnych indywidualności, Fina Matti Nykaenena i Niemca Jensa Weissfloga. W końcu doszło do "sprawiedliwego" podziału złotych medali. Niemcy cieszyli się ze świetnych popisów panczenistki Karin Enke (2-2-0), Kanadyjczycy z szybkich biegów Gaetana Boucher (2-0-1), a gospodarze ze srebrnego medalu w slalomie gigancie, który zdobył Jure Franko.
Sarajewskie igrzyska przeszły jednak do historii przede wszystkim jako impreza, podczas której po raz pierwszy odtańczono na lodzie słynne "Bolero". Para brytyjskich łyżwiarzy Jayne Torville i Christopher Dean wzniosła się na szczyty sportowej perfekcji i artyzmu, prezentując taniec, który stał się wzorcem doskonałości. Przyznano mu 12 najwyższych not "6".
Opinię polskich sportowców z umiarkowanym powodzeniem próbowały ratować panie, panczenistka Erwina Ryś-Ferens była piąta na 1500 m, zaś alpejka Małgorzata Tlałka szósta w slalomie.

Calgary (13-28.02.1988)
- reprezentacje wystawiło 57 narodowych komitetów olimpijskich;
- rozegrano 46 konkurencji w 6 dyscyplinach;
- w igrzyskach udział wzięło 1423 sportowców, 1110 mężczyzn i 313 kobiet;
- Igrzyska otworzyła gubernator Kanady Jeanne Sauve;
- znicz zapaliła uczennica Robyn Perry;
- przyrzeczenie złożył narciarz Pierre Harvey;
|
|
 |
|
|
|
Rozbudowany program sprawił, że zimowe igrzyska rozrosły się do imprezy trwającej aż 16 dni. Trzeba jednak przyznać, że nie zabrakło wielu sportowych atrakcji. Na arenach olimpijskich w Calgary pojawiło się kilka indywidualności. Bodaj za największą uznano fińskiego skoczka narciarskiego Matti Nykaenena. Zdobywca złotego i srebrnego medalu w Sarajewie, w cztery lata później sięgnął trzykrotnie po złoto, bowiem po raz pierwszy, obok konkursów na średniej i wielkiej skoczni, przeprowadzono także konkurs drużynowy, w którym Matti triumfował wraz z kolegami z ekipy Finlandii.
Trzy złote medale przypadły znakomitej panczenistce z Holandii Yvonne van Gennip, która w imponującym stylu wygrała kolejno na 3000, 1500 i 5000 m. Swoją liczną już medalową kolekcję (w Sarajewie: 2 złote, 1 srebrny i 1 brązowy), o jeszcze dwa złote krążki uzupełnił szwedzki biegacz Gunde Svan. Swych kibiców szczególnie ucieszył zwycięstwem na "królewskim" dystansie 50 km. Wśród pań najszybciej biegała reprezentantka ZSRR Tamara Tichonowa, która wywalczyła dwa złote i jeden srebrny medal.
Jednak wszyscy wymienieni wyżej wybitni sportowcy nie mogli równać się popularnością z dwójką idoli: piękną łyżwiarką figurową z NRD Katariną Witt, która powtórzyła olimpijski triumf z Sarajewa i atletycznie zbudowanym alepjczykiem z Włoch, Alberto Tombą. "Tomba la Bomba" - taki miał pseudonim, wygrał slalom specjalny i gigant. Polacy na tym tle wypadli mizernie. Dwa piąte miejsca: łyżwiarki szybkiej Erwiny Ryś-Ferens na 3000 km i łyżwiarza figurowego Grzegorza Filipowskiego - to był cały dorobek ekipy polskiej

Albertville (8-23.02.1992)
- reprezentacje wystawiły 64 narodowe komitety olimpijskie;
- rozegrano 57 konkurencji w 7 dyscyplinach;
- w igrzyskach udział wzięło 1801 sportowców, 1313 mężczyzn i 488 kobiet;
- Igrzyska otworzył prezydent Francji Francois Mitterand;
- znicz zapalili piłkarz Michel Platini i uczeń Francois-Cyrille Grange;
- przyrzeczenie złożyła łyżwiarka figurowa Surya Bonaly;
|
|
 |
|
|
|
W 24 lata po Grenoble, igrzyska znów zawitały do Francji. Areny rozgrywania konkurencji rozrzucone zostały na obszarze o średnicy przekraczającej 120 km. Były to igrzyska wielkich kłopotów komunikacyjnych i nieustającej gonitwy zawodników, trenerów i dziennikarzy.
Były to też igrzyska młodych gwiazd. Finowie, po odejściu z aren sportowych Nykaenena, dochowali się nowego świetnego skoczka. Toni Nieminen miał 16 lat i 259 dni, kiedy sięgnął po złoty medal na dużej skoczni. Uzupełnił go drugim złotym zdobytym w konkursie drużynowym i brązowym za występ na skoczni średniej (70 m). Pięć lat starszy, ale też zaledwie 21-letni był niemiecki biatlonista Mark Kirchner. Przed igrzyskami zdołał dwukrotnie zostać mistrzem świata, ale potem przeżył kryzys formy. Jednak na czas olimpijskiej próby zmobilizował się doskonale, wygrał na 10 km i w sztafecie, na 20 km był drugi.
W biegach narciarskich dominowała świetna para Norwegów, Bjoern Daehlie i Vegard Ulvang. Każdy z nich zdobył po trzy złote medale i jeden srebrny. Wśród biegaczek wielką indywidualnością okazała się zawodniczka WNP Ljubow Jegorowa. Ale chyba jeszcze więcej oklasków niż Rosjanka dostała filigranowa (155 cm i 47 km kg) Włoszka Stefania Belmondo. Na torze łyżwiarskim dominowały dwie zawodniczki: Amerykanka Bonnie Blair, która wygrała na 500 i 1000 m oraz Niemka Gunda Niemann, która zwyciężyła na 3000 i 5000 m, a dorzuciła do tego jeszcze srebro za bieg na 1500 m. Na trasach alpejskich swój olimpijski "show" kontynuował Alberto Tomba, najlepszy w gigancie i drugi w slalomie. W roku 1992 po raz pierwszy w programie igrzysk znalazły się konkurencje narciarskie freestyle. W jeździe na muldach i skokach akrobatycznych najlepszym okazał się Francuz Edgar Grospiron.
Olimpijski start polskiej ekipy znowu nie dał nam powodów do satysfakcji. Jedynie Stanisław Ustupski w kombinacji norweskiej uplasował się na 8. pozycji.

Lillehammer (12-27.02.1994)
- reprezentacje wystało 67 narodowych komitetów olimpijskich;
- rozegrano 61 konkurencji w 6 dyscyplinach;
- w igrzyskach udział wzięło 1739 sportowców, 1217 mężczyzn i 522 kobiety;
- Igrzyska otworzył król Norwegii Harald V;
- znicz zapalił książę Haakon;
- przyrzeczenie złożył biegacz Vegard Ulvang;
| |
Decyzja MKOl. o przesunięciu terminu igrzysk zimowych tak, by nie zbiegały się one z letnimi sprawiła, że już dwa lata po Albertveille znicz zapłonął w norweskim Lillehammer. Norwegowie postanowili ustrzec się błędów Francuzów, urządzili imprezę "ekologiczną" i przyjazną dla uczestników.
Tym razem główna uwaga olimpijskiej publiczności skoncentrowana była na torze łyżwiarskim, na którym sukcesy święcił faworyt Norwegów Johann Olav Koss. Biegacz, który zwycięstwa na 1500, 5000 i 10000 m ozdobił trzema wspaniałymi rekordami świata. Z grona panczenistek wyjątkowo mocno fetowano Bonnie Blair. Amerykanka w Lillehammer powiększyła medalowy dorobek olimpijski do 5 złotych i 1 brązowego. Tym razem wygrała na 500 i 1000 m. Ogromna sympatia widowni towarzyszyła rodakowi Blair, Danowi Jensenowi. Łyżwiarz, który przeszło 20 razy wygrywał na imprezach rangi MŚ, nigdy wcześniej nie zdobył złotego medalu. Tuż przed startem w Calgary, gdzie był faworytem, załamała go wiadomość o śmierci siostry. Start w Lillehammer na 1000 m był dla niego ostatnią szansą na złoto. I Jensen ten medal zdobył. Na narciarskich stokach Szwajcarka Vreni Schneider kolekcjonowała medale we wszystkich kolorach, złoty za slalom, srebrny za kombinacje i brązowy za giganta.
Na trasach biegowych trwała rywalizacja dwu wielkich biegaczek. Ljubow Jegorowa (Rosja) wygrała w biegach na 5 km, 10 km i w sztafecie, dodając do tego srebro za 15 km. W sumie imponujący bilans wszystkich olimpijskich startów tej zawodniczki wyniósł 6 medali złotych i 3 srebrne. W Lillehammer Jegorowa miała rywalkę w osobie Włoszki Manueli di Centa, która zdobyła krążki na pięciu dystansach, triumfowała na 15 i 30 km. Do sportowych znakomitości tych igrzysk niewątpliwie należy zaliczyć kanadyjską biatlonistkę Myriam Bedard, która była najszybsza na dystansach 7,5 i 15 km oraz parę rosyjskich łyżwiarzy Jekatierinę Gordiejewą i Sergieja Grinkowa, którzy powtórzyli olimpijski triumf z roku 1988.
"Tradycja" nieudanych występów polskich sportowców na ZIO niestety, i tym razem, została podtrzymana. Tylko panczenista Jaromir Radke był na piątym miejscu na 10 km.

Nagano (7-22.02.1998)
- reprezentacje wystawiły 72 narodowe komitety olimpijskie;
- rozegrano 68 konkurencji w 7 dyscyplinach;
- w igrzyskach udział wzięło 2302 sportowców, 1488 mężczyzn i 814 kobiet;
- Igrzyska otworzył cesarz Japonii Akihito;
- znicz zapaliła łyżwiarka Midori Ito;
- przyrzeczenie złożył narciarz Kenji Ogiwara;
|
|
 |
|
|
|
26 lat po Sapporo, Japonia ponownie gościła ZIO. Gospodarzom wiele satysfakcji sprawił skoczek narciarski Kazuyoshi Funaki, zdobywca dwóch złotych medali i jednego srebrnego. Polacy liczyli w konkursie na dużej skoczni na Adama Małysza. Przed rokiem Polak wygrał tu zawody Pucharu Świata, teraz był dopiero 52. Na trasach biegów narciarskich "królowali" Rosjanka Larysa Łazutina, która zgarnęła 3 złote medale oraz po jednym srebrnym i brązowym oraz "biegacz wszechczasów", jak nazwano Norwega Bjoern Daehlie. Tym razem na jego medalowe konto przybyły 3 medale złote i 1 srebrny. W sumie Daehlie zdobył 8 złotych i 4 srebrne olimpijskie krążki. Najlepszy w kombinacji okazał się jego rodak, B.Egil Vik. Także wśród alpejczyków pojawiły się wybitne indywidualności. Z pań zdecydowanie najlepsza była Niemka Katja Seizinger (2 złote, 1 srebrny), z panów - muskularny Austriak Hermann Maier (2 złote) do którego przylgnął przydomek "Herminator".
W łyżwiarstwie figurowym niespodziankę sprawiła Amerykanka Tara Lipinski, która w wieku 15 lat została najmłodszą złotą medalistką w historii ZIO. Ani jednak radość Japończyków ze skoków Funakiego, ani Austriaków z wyczynów Maiera, ani Rosjan z medali Łazutiny - nie mogła się równać prawdziwej euforii, która ogarnęła Czechów po wygranej ich drużyny hokejowej. Turniej był szczególnie prestiżowy, bowiem po raz pierwszy do startu w nim dopuszczono zawodowców z ligi NHL. Po smutnych doświadczeniach naszej reprezentacji w Albertville i Lillehammer, ekipa polska spisała się tym razem lepiej. Nie błyszczał (jeszcze) Adam Małysz, ale przyjemnymi niespodziankami były piąte miejsca Andrzeja Bachledy jr w kombinacji i sztafety biatlonistów, oraz szóste, jakie wywalczyła biathlonistka Anna Stera.

Salt Lake City (8 - 24.02.2002)
- reprezentacje wystało 77 narodowych komitetów olimpijskich;
- rozegrano 78 konkurencji w 9 dyscyplinach;
- w igrzyskach udział wzięło 2399 sportowców, 1513 mężczyzn i 886 kobiet;
- Igrzyska otworzył prezydent USA, George W. Bush;
- znicz zapalili Mike Eruzione i drużyna hokejowa USA z roku 1980;
- przyrzeczenie złożył Jim Shea jr, skeletonista;
|
|
 |
|
|
|
Fatalny zbieg okoliczności rzucił cień na przebieg igrzysk w Salt Lake City. To ponad miarę rozbudowany program zawodów oraz dwa poważne skandale. Pierwszy z nich dotyczył Johanna Muehlegga, naturalizowanego Hiszpana, choć urodzonego w Austrii. Muehleggowi, który wręcz zdeklasował konkurentów w trzech biegach narciarskich już w trakcie trwania igrzysk udowodniono stosowanie dopingu farmakologicznego. Odebrano mu tylko jeden z trzech złotych medali, ponieważ nie udało się udowodnić, że i w poprzednich biegach stosował niedozwolone wspomaganie. Skandal kolejny to ewidentnie nieuczciwe sędziowanie w konkurencjach łyżwiarstwa figurowego.
Mimo to igrzyska obroniły się dzięki wspaniałej walce na pozostałych arenach sportowych.
Norweski arcymistrz biatlonu Ole Einar Bjoerndalen do złota i srebra z Nagano dołożył cztery złote medale. Fin Samppa Lajunen zdobył 3 złote krążki w kombinacji. Chorwatka Janica Kostelić kompletnie zdominowała żeńskie konkurencje alpejskie, w kombinacji, gigancie i slalomie była pierwsza, w super-gigancie druga. Nie mniej wysoko ocenić trzeba wyczyn norweskiego narciarza Kjetila Aamodta, który triumfował w kombinacji i super-gigancie. W sumie zdobył 7 olimpijskich medali (3-2-2), a swoją kolekcję założył już w Albertville. W podobnie imponujący sposób swój zbiór trofeów uzupełniła niemiecka panczenistka Claudia Pechstein. Po zwycięstwach na 3000 i 5000 m, jej dorobek także sięgnął 7 krążków (4-1-2). I ona zaczynała w Albertville.
O jeszcze jednym wybitnym sportowcu warto wspomnieć. Niemiec Georg Hackl swój pierwszy medal, srebrny, za start w jedynkach saneczkowych, zdobył na igrzyskach w Calgary. Potem były złote medale w Albertville, Lillehammer i Nagano, wreszcie srebro w Salt Lake City. Niezwykła kariera bodaj najlepszego saneczkarza w historii. Jak zwykle wielkie emocje towarzyszyły rozgrywkom hokejowym. Tym razem podwójne, bowiem gospodarze wprowadzili do programu także turniej żeńskich drużyn. Oba wygrały zespoły Kanady.
Polska ekipa na medal ZIO czekała 30 lat. Przed igrzyskami zastanawiano się, kto będzie "królem" obu skoczni. Polak Adam Małysz czy Niemiec Sven Hannavald. Obu rywali pogodził Szwajcar Simon Ammann, który niespodziewanie zdobył dwa złote medale. Adam Małysz wywalczył dwa medale: srebrny i brązowy. Jeśli dodać do tego czwartą lokatę Jagny Marczułajtis w slalomie snowbordzistek i kilka innych udanych startów (Andrzej Bachleda jr., Janusz Krężelok, panczeniści, łyżwiarze figurowi), to trzeba uznać, że był to najlepszy występ Polaków w zimowych igrzyskach olimpijskich.

Źródło: PKOl
| |