| Zaćmienia Słońca |
| 31. maja 2003 (obrączkowe) (świat) (Islandia) |
| 3. października 2005 (obrączkowe) (świat) (Hiszpania) |
| 29. marca 2006 (całkowite) (świat) (Turcja) |
| 1. sierpnia 2008 (całkowite) (świat) |
| 15. stycznia 2010 (obrączkowe) (świat) (Polska) |
| 4. stycznia 2011 (częściowe) (świat) (Polska) |
| 20. marca 2015 (całkowite) (świat) |
| Zaćmienia Księżyca |
| 9. stycznia 2001 (całkowite) (rysunek) |
| 24. czerwca 2002 (półcieniowe) (rysunek) |
| 20. listopada 2002 (półcieniowe) (rysunek) |
| 16. maja 2003 (całkowite) (rysunek) |
| 8./9. listopada 2003 (całkowite) (rysunek) |
| 4. maja 2004 (całkowite) (rysunek) |
| 28. października 2004 (całkowite) (rysunek) |
| 14. marca 2006 (półcieniowe) (rysunek) |
| 7. września 2006 (częściowe) (rysunek) |
| 3./4. marca 2007 (całkowite) (rysunek) |
| 21. lutego 2008 (całkowite) (rysunek) |
| 16. sierpnia 2008 (częściowe) (rysunek) |
| 6. sierpnia 2009 (półcieniowe) (rysunek) |
| 31. grudnia 2009 (częściowe) (rysunek) |
| 21. grudnia 2010 (całkowite) (rysunek) |
| 15. czerwca 2011 (całkowite) (rysunek) |
| 28. listopada 2012 (półcieniowe) (rysunek) |
| 25. kwietnia 2013 (częściowe) (rysunek) |
| 18. października 2013 (półcieniowe) (rysunek) |
| 28. września 2015 (całkowite) (rysunek 1) (rysunek 2) |
| Przejścia planet dolnych przed tarczą Słońca |
| 7. maja 2003 - przejście Merkurego (mapa) |
| 8. czerwca 2004 - przejście Wenus (mapa) |
| 6. czerwca 2012 - przejście Wenus (mapa) |
|
"Rok 2006 na niebie " Syriusz z Wielkiego Psa (CMa), Procjon z Małego Psa (CMi) i Betelgeza z Oriona (Ori) tworzące Trójkąt Zimowy, będą w połowie miesiąca o 23:00 w pobliżu górowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na Syriusza – najjaśniejszą gwiazdę nieba (-1,44 magnitudo), który w Polsce wznosi się na maksymalną wysokość 22 stopni nad horyzontem właśnie teraz. Ale oczywiście na zimowym niebie jest wiele więcej wspaniałych widoków. I tak: powyżej Trójkąta Zimowego górują Bliźnięta (Gem) z Kastorem i Polluksem, a w środku "trójkąta" mało znany i niewyróżniający się Jednorożec (Mon). Coraz wcześniej zachodzą: Orion (Ori), Erydan (Eri) oraz Byk (Tau) z Plejadami i Hiadami w swoich granicach. Natomiast coraz wyżej wznoszącymi się gwiazdozbiorami są Rak (Cnc) i Lew (Leo). Powitaliśmy Nowy Rok. Choć z astronomicznego punktu widzenia sylwestrowa północ nie ma żadnego znaczenia (o czym pisaliśmy w zeszłym roku), to niewątpliwie dobra okazja do spojrzenia, co ciekawego czeka nas podczas kolejnego okrążenia wokół Słońca. Rok 2006 w naszej strefie czasowej jest dłuższy od poprzedniego o sekundę. 1 stycznia o godzinie 1 zegary cofnięto o 1 sekundę, uwzględniając nieregularne opóźnienie w ruchu obrotowym Ziemi. I tak między godziną 0:59:59 a 1:00:00 mieliśmy 0:59:60. Hitem tego roku będzie z pewnością całkowite zaćmienie Słońca 29 marca. Aby w pełni doświadczyć tego pięknego zjawiska, wystarczy wybrać się do Turcji - tam tarcza Księżyca całkowicie przesłoni Słońce. Ze zjawiskiem tym związane jest jeszcze jedno zaćmienie - dwa tygodnie wcześniej Księżyc będzie po przeciwnej stronie Ziemi niż Słońce. A ponieważ płaszczyzna orbity naszego satelity będzie wówczas zbliżona do ekliptyki, Ziemia przesłoni Księżycowi część światła słonecznego: 14 marca zobaczymy półcieniowe zaćmienie Księżyca, mało efektowne niestety. To jeszcze nie koniec zaćmień w tym roku! 7 września Księżyc ponownie "zahaczy" o cień Ziemi (zaćmienie częściowe), by 22 września znowu przesłonić Słońce, tym razem obrączkowo (zjawisko widoczne na południowym Atlantyku). Podobne starania poczyni Merkury 8 listopada, przechodząc na tle słonecznej tarczy (zjawisko niewidoczne w Europie). A co z innymi planetami? Aż do końca lata wieczorami będzie widoczny Mars. Już 28 stycznia w pełnią blasku świecił będzie Saturn (znajdzie się wtedy w opozycji), pozostając ozdobą wieczornego nieba do połowy roku, a jesienią powróci na wczesnoporanne niebo. 17 czerwca Saturn znajdzie się 0,6 stopnia od Marsa, 27 sierpnia zbliży się jeszcze bardziej (0,3 stopnia) do Wenus. Do marcowych atrakcji dołączy maksymalna zachodnia elongacja Wenus (25.III), będąc dobrze widoczną przed wschodem Słońca przez całą wiosnę. 4 maja kolejna opozycja - Jowisza, który zdominuje nocne niebo, goszcząc na nim prawie przez cały rok. W czerwcu w opozycji znajdzie się Pluton, w sierpniu Neptun, a we wrześniu Uran. W kalendarzu obserwatora znajdują się stałe pozycje - deszcze meteorów, w szczególności sierpniowe Perseidy, grudniowe Geminidy. Już teraz można popatrzeć w niebo - 3 stycznia maksimum osiągnie rój Kwadrantydów. Radiant roju w gwiazdozbiorze Smoka i dość duża spodziewana liczba zjawisk (40 w ciągu godziny) powinny dostarczyć niezłych wrażeń. Obserwacjom sprzyjają noce ciągle dłuższe od dni - będzie tak do 20 marca (równonoc wiosenna, godzina 19:25), kiedy zakończy się astronomiczna zima. Amatorom spania problemów przysporzy zmiana czasu na letni - 26 marca przesuniemy zegarki do przodu o godzinę. Naszym Czytelnikom życzymy wielu pogodnych nocy i udanych obserwacji. Do Siego Roku! - Dodał: Wojciech Rutkowski - ASTRONET.pl "Kwadrantydy - noworoczne fajerwerki! " Od początku roku aktywny jest duży rój meteorów - Kwadrantydy. W ubiegłych latach w maksimum można było obserwować nawet 200 zjawisk na godzinę! Przewidywania wskazują, że obecny rok może być równie efektowny. Największej aktywności możemy się spodziewać dziś około 19:20. Tekst nadesłała Ewa Zegler - dziękujemy! Roje meteorów zwykle biorą swoją nazwę od gwiazdozbioru, w którym znajduje się ich radiant (obszar na niebie, z którego zdają się wybiegać meteory). Kwadrantydy nazwę swą wzięły od nieistniejącej już konstelacji Quadrans Muralis. Obecnie ich radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Wolarza. Główny pik aktywności jest krótkotrwały, więc może łatwo zostać przeoczony. Ze względu na to, że cząstki o różnej masie są w określony sposób rozłożone w strumieniu meteoroidów, możliwe są dwa maksima: jedno wykrywalne w obserwacjach teleskopowych i radiowych, spowodowane mniejszymi cząstkami, dającymi zjawiska o mniejszej jasności, oraz drugie, widoczne wizualnie. Widoczna jest także różnica w rozmiarach radiantu: poza maksimum radiant jest bardziej rozmyty, ma średnicę ponad 10 stopni. Podczas samego maksimum radiant jest mniejszy. Ziemia przechodzi wtedy przez jądro strumienia meteoroidów, gdzie różnice elementów orbitalnych poszczególnych cząstek są niewielkie. Meteoroidy poruszające się po bardzo podobnych torach dają w efekcie bardzo mały radiant. Więcej o Kwadrantydach można znaleźć na stronie http://comets.amsmeteors.org/meteors/showers/quadrantids.html. Informacje o obserwacjach meteorów na stronie Pracowni Komet i Meteorów - Dodał: Wojciech Rutkowski - ASTRONET.pl |