| #36 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| << poprzednie | spis treści | następne >> | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kalendarz PŚ w skokach narciarskich26 listopada w fińskim Kuusamo rozpoczął się Puchar Świata w skokach narciarskich. Przed miesiącem przedstawiliśmy Wam pierwszą część kalendarza zawodów, w którym znalazły się szczegółowe opisy pierwszych pięciu obiektów na których były i będą jeszcze rozgrywane w tym sezonie konkursy PŚ. W tym numerze przedstawiamy kolejne sześć skoczni..
1.01.2006 Garmish-Partenkirchen (K115) pełna nazwa: Wielka Skocznia
Olimpijska
W 1936 roku liczba fanów sportu przyjeżdżających na olimpiadę dochodziła 180 tysięcy. Co 7 minut przyjeżdżały pociągi z Monachium, które wyrzucały na peron po 3 tys. kibiców każdy. 130 tys. widzów było świadkami zwycięstwa na skoczni Norwega Birgera Ruuda, który poszybował na odległości 75 i 74, 5 m. Obecny stadion zbudowano specjalnie na mającą się tu odbyć w 1940 zimową olimpiadę, która jednak z powodu wojny nie doszła do skutku. Skocznia była kilkakrotnie przebudowywana. W 1950 zmieniono konstrukcję i wygląd wieży startowej. Rozbieg został przedłużony z 70 do 108 metrów, nachylenie progu oraz punkt konstrukcyjny nie zmieniły się, skorygowano szerokość zeskoku. Odnowiony obiekt był znacznie większy niż przed przebudową. W tamtych czasach skocznię w Garmisch Partenkirchen uważano za jedną z najnowocześniejszych na świecie. W 1953 roku po raz pierwszy odbył się tu jeden z konkursów Turnieju Czterech Skoczni (zwycięstwo Norwega Asgeira Doelpladsa). W 1955 niemal walącą się 24 - metrową drewnianą wieżę sędziowską zastąpiono nową, przeznaczoną również dla prasy, szklano - stalową konstrukcją. W 1978 miały miejsce kolejne zmiany, a dokładnie obniżono próg i przesunięto punkt konstrukcyjny do 107 metrów. Ostatnich korekt dokonano w 1996 - przenosząc punkt konstrukcyjny do 115 metrów (co kosztowało 2 miliony marek) oraz dostosowując profil skoczni do nowoczesnych standardów. Choć frekwencja na konkursach w Ga-Pa jest zawsze większa niż w poprzedzających je zawodach w Oberstdorfie, atmosfera panująca na trybunach nie jest aż tak szalona (choć i tak wspaniała). Być może decyduje o tym data - zawsze 1 stycznia czyli Nowy Rok. Nie zmienia to faktu
4.01.2006 Innsbruck (K-120)
Skocznia Bergisel w Innsbrucku została zbudowana w 1927 r.
Pierwszy rekord ustanowiony jeszcze tego samego roku w czasie konkursu
inauguracyjnego przez Austriaka Heinricha Mayerla wynosił 47,5 m. W 1928 r.
obiekt został zaopatrzony w wieżę startową. Norweg Alf Andersen ustanowił
nowy rekord - 63 m. Specjalnie na MŚ w Narciarstwie Klasycznym w 1933 skocznia
została przebudowana. W czasie imprezy padł nowy rekord - Norweg Birger Ruud
osiągnął odległość 74 metrów. W 1941 w mieście odbywał się młodzieżowy
turniej piłkarski. Dwie ekipy graczy właśnie zwiedzały zaniedbaną już
skocznię, kiedy nagle runęła wieża startowa. Kilka osób zostało rannych, w
tym 4 śmiertelnie. Po tym zdarzeniu obiekt został kompletnie przebudowany.
Podobnie jak w 1949 roku, po II wojnie światowej. W 1953 po raz pierwszy odbył
się tu jeden z konkursów Turnieju Czterech Skoczni. W 1964, przed Igrzyskami
Olimpijskimi, skocznię powiększono i dostosowano do nowoczesnych standardów i
wymagań. Przyznanie miastu prawa do organizacji jeszcze jednej olimpiady w 1976
przyniosło kolejne zmiany - ponowne powiększenie parametrów skoczni (co zajęło
4 miesiące) oraz zaopatrzenie jej w betonową wieżę. W 1985 Bergisel gościł
kolejne wielkie wydarzenie. W ramach MŚ w Narciarstwie Klasycznym w Seefeld
odbyły się tu konkursy na dużej skoczni. W następnych latach profil obiektu
był nieznacznie modyfikowany i zaopatrywany w najnowsze rozwiązania techniczne
- jak się okazało do czasu. Już kilka lat temu skocznia zaczęła powoli
odstawać od wymogów FIS. W końcu stało się jasne, że obiekt w takim stanie
nie może liczyć na przedłużenie homologacji. Jednocześnie pojawiły się
problemy finansowe, które oczywiście opóźniały planowaną generalną
renowację obiektu. Konkurs w 2000 roku (w ramach TCS) odbył się za specjalnym
pozwoleniem FISu, jakoby na kredyt... Od kilku lat możemy oglądać zupełnie
przebudowaną Bergisel. Podczas renowacji skoczni przeniesiono punkt
konstrukcyjny ze 108m, na 120m
6.01.2006 Bischofschofen (K125)
pełna
nazwa: Skocznia im. Paula Ausserleitn
nachylenie zeskoku: 37°
Skocznia w Bischofshofen powstała w 1947. Początkowo była
zwana Hochkönigschanze. Odległość 100 metrów została tu po raz pierwszy
osiągnięta 27 lutego 1949 roku (dokonał tego w czasie konkursu Niemiec Rudi).
W następnych latach wprowadzano tu wiele modyfikacji, na przykład w 1950 roku
zainstalowano drewnianą konstrukcję progu. Na początku 1952 w wyniku upadku w
czasie treningu, ciężko ranny został tutejszy skoczek Paul Ausserleitner. 9
stycznia 1952 zmarł... Od tego czasu skocznia nosi jego imię. W 1953 zbudowano
drewnianą wieżę sędziowską. 10 lat później drewnianą konstrukcję progu
zastąpiono betonową. W 1972 stanęła nowa, betonowa wieża sędziowska. W
1982 zwiększono nachylenie zeskoku w punkcie konstrukcyjnym do 37 stopni oraz o
5 metrów skrócono rozbieg. Na starcie, wkomponowanym w naturalny obszar
zbudowano drewniana wieżę, a rozbieg wzmocniono betonem i nachylono do 27
stopni. W 1991 skocznia została ponownie przebudowana, m.in. przesunięto punkt
konstrukcyjny do 120 metrów. Na miejscu naturalnego stadionu stanęły wielkie
trybuny. Nowemu stadionowi nadano imię Buwi Bradl (Sepp Bradl, zwany Buwim,
znakomity skoczek austriacki). TCS odbywa się tu od 1952. Prestiż skoczni
podniósł jeszcze fakt, że to właśnie tutaj rozgrywano konkursy na dużej
skoczni narciarskiej w czasie MŚ Ramsau 1999. Skocznia w Bischofschofen bardzo
odpowiada polskim zawodnikom. To tutaj odnosili najwięcej sukcesów - aż
6-krotnie stawali na podium(2001- 1 miejsce Małysza; 1997 - 2 miejsce Małysza;
1976 - 2 miejsce Bobaka; 1979, 1980, 1985- 3 lokata Fijasa). Konkurs 6 stycznia
2001, oglądało 30 tysięcy widzów. Wtedy tez został pobity rekord w
punktacji. Zwycięzca całego turnieju, jako pierwszy w historii, uzyskał w
klasyfikacji generalnej całej imprezy przewagę 100 punktów nad zdobywcą 2
miejsca. Mowa oczywiście o Adamie Małyszu, który zdeklasował Janne
Ahonena... W 2003 roku miała
miejsce modernizacja skoczni. Przedłużono między innymi punkt konstrukcyjny
ze 120 na 125 metr, zainstalowano sztuczne oświetlenie oraz maty igielitowe.. |
pełna nazwa: Okurayama, Skocznia
Olimpijska
Słynna Okurayama została zbudowana w 1922 roku, dwa lata
przed Igrzyskami Olimpijskimi w Sapporo 1972 została odnowiona. Wtedy punkt
konstrukcyjny znajdował się jeszcze na 90 metrze, jednak wedle obowiązującej
wówczas nomenklatury była oczywiście uważana za skocznię dużą i to właśnie
na niej odbył się jeden z dwóch konkursów olimpijskich. To co miało wtedy
miejsce na zawsze wpisało się w historię polskiego narciarstwa. Ku wielkiemu
zaskoczeniu całego świata i rozpaczy Japończyków kibicujących faworytowi,
Yuko Kasayi (który ostatecznie nie stanął nawet na podium), złoty medal
zdobył niemal nieznany Polak, 19 - letni Wojciech Fortuna. Wiosną 2000
odnowiono skocznię (zmiana nachylenia, instalacja windy) i jednocześnie
otwarto Muzeum Sportów Zimowych - największe w Japonii. Okurayama to jedna z
największych skoczni w Japonii. Stoi praktycznie w mieście, z platformy
obserwacyjnej na jej szczycie można podziwiać panoramę miasta... Problemem
doskwierającym skoczkom jest dość silny, często zmieniający kierunek wiatr.
Na skoczni odbywają się konkursy Pucharu Świata, Pucharu Kontynentalnego oraz
Letniego Grand Prix. Jej zalety to sztuczne oświetlenie i gondola...
28-29.01.2006 Zakopane (K120, HS 134)
pełna
nazwa: Wielka Krokiew
Skocznia w Zakopanem nie jest najstarszym tego typu obiektem w Polsce. Jej poprzedniczką była skocznia w Dolinie Jaworzynki. W pewnym momencie odległości jakie można było na niej osiągać (poniżej 40m) przestały dorównywać możliwościom, które niósł szybki rozwój dyscypliny. Wtedy też zawiązano towarzystwo "Park Sportowy", które zainicjowało budowę Wielkiej Krokwi. Jej projekt powstał już rok wcześniej. Miała być jednym z obiektów wchodzących w skład znajdującego się w rejonie szczytu Krokiew Parku Sportowego i pozwalać na skoki powyżej 40m. Jeszcze jeden aspekt wywyższał nową skocznię od starej, jaworzyńskiej - lokalizacja. Na miejsce jej budowy wybrano północny stok szczytu Krokiew - teren wydzierżawiony na okres 50 lat na bardzo korzystnych warunkach od hrabiego Władysława Zamoyskiego. Plan ogólny skoczni wykonał Karol Stryjeński (to on był pomysłodawcą budowy PS oraz jego głównym architektem), a techniczny Szwed Sellstroem. Mówiło się głośno o jej bezpieczeństwie i nowoczesności. Jednak prace nie mogły być prowadzone z zaplanowaną szybkością z powodu niewystarczających nakładów pieniężnych (z inicjatywy Stryjeńskiego chętni mogli nawet kupować udziały na budowę). Dużą rolę w pracach budowlanych odegrało wojsko. Znaczna ich większość została zrobiona przed końcem 1924, jednak ostatecznie wykończony obiekt o rozbiegu długości 78m, zeskoku długości 114m oraz nachyleniu progu 38 st. oddano do użytku pod koniec stycznia 1925 roku. Uroczysta inauguracja połączona z konkursem skoków miała miejsce 22 marca. Pierwszym zwycięzcą i rekordzistą Wielkiej Skoczni został Stanisław Gąsienica- Sieczka (30, 36m), za nim uplasowali się kolejno Henryk Mückenbrunn (32, 29m) i Aleksander Rozmus (29,5 i 33m). Pierwszy rekord nie był zachwycający jak na tamte czasy (taki sam jak rekord znacznie przecież mniejszej i mniej nowoczesnej skoczni jaworzyńskiej) i nie uległ zmianie w czasie kolejnego konkursu (który odbył się tu 16 i 17 stycznia 1926 roku w ramach Mistrzostw Zakopanego) - z powodu niedostatku śniegu rozbieg był skrócony o połowę. Mimo tego Stanisław Gąsienica "Sieczka" skoczył na odległość aż 34,5m. Jednak pierwsze miejsce zajął Norweg Wilhelm Stolpe, trener - amator, który szkolił w sezonie skoczków z zakopiańskiego klubu. Już kilka dni później, 24 stycznia, podczas konkursu Tadeusz Zydel ustanowił nowy rekord - 40,5m - i od tej pory posypała się lawina coraz lepszych wyników uzyskiwanych na Wielkiej Krokwi, która była wtedy kilkakrotnie przebudowywana, a prasa raz po raz pisała o dużych możliwościach jakie ona daje. Specjalnie na odbywające się tu w 1929 Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym (co było wielkim wydarzeniem) zmieniono nieco rozbieg, zeskok (na którym wybudowano trybuny), profil skoczni, postawiono też lożę sędziowską. Zmagania skoczków, w temperaturze minus 30 stopni, śledziło około 10 000 widzów. W 1932 roku zmarł ojciec Wielkiej Krokwi, Karol Stryjeński. Od tej pory, aż do 1989 roku, skocznia nosiła jego imię. Wielka Krokiew jeszcze dwukrotnie gościła tak dużą imprezę sportową jak MŚ - w 1939 i 1962 roku. W obu przypadkach z powodu braku śniegu trzeba go było zwozić spoza Zakopanego - przed ostatnimi mistrzostwami jak się okazało bezcelowo, gdyż na kilka dni przed zawodami spadł obfity śnieg, który musiał zostać usunięty przez spychacze i ludzi na nartach. W dniu konkursu ustanowiono 2 rekordy- ilości przybyłych widzów (ponad 120 000! , do dziś nie pobity) oraz długości skoku (103 m Helmuta Recknagela). Pierwszy konkurs w ramach Pucharu Świata odbyły się tu w 1980 roku, w obecności 40 000 widzów. W 1989 roku Rada Narodowa Zakopanego zmieniła patrona skoczni - został nim Stanisław Marusarz, zwany "królem Wielkiej Krokwi". Ostatni konkurs PŚ przed przebudową miał miejsce w sezonie 1998/99. W następnym roku Wielka Krokiew straciła homologację a zawody na niej odbywane wypadły z kalendarza FIS. Ostatnia została przyznana na posiedzeniu w Harrachovie pod warunkiem przebudowy skoczni, łącznie ze zmianą starej wieży sędziowskiej. Prace rozpoczęto 3 sierpnia 2000 roku, a większość zakończono już 4 miesiące później. Koszt prac wyniósł 2,2mln PLN. Oprócz zmiany parametrów (przesunięcie punktu konstrukcyjnego, zmiana kąta nachylenia progu i zeskoku, skrócenie zeskoku, zmniejszenie nachylenia wybiegu skoczni z 7 do 0 st.) przebudowano sieć kanalizacji burzowej oraz wykonano drenaż na zeskoku i wybiegu. W 2004 roku wyłożono na skoczni igielit i Zakopane po raz pierwszy w swojej historii otrzymało prawo organizacji Letniej Grand Prix w skokach narciarskich. W mieście znajduje się klub TS Wisła Zakopane. Las dobrze chroni skocznię przed wiatrem...
6.01.2006 Willingen (K130, HS 145)
pełna
nazwa: Grosse Muhlenkopfschanze
nachylenie zeskoku: 37°
Pierwsze zawody Pucharu Świata w Willingen miały miejsce w sezonie 1994/95. Początkowo odbywały się co 2 lata, jednak prawdopodobnie dzięki panującej w ich czasie niezwykłej atmosferze wytwarzanej przez licznie przybyłych fanów, od trzech sezonów Willingen na stale figuruje w corocznym kalendarzu FIS. Latem 2000 stara drewniana wieża startowa została zastąpiona nowoczesną, stalową. Przeprowadzono jeszcze inne modyfikacje oraz zbudowano nowe trybuny. Całość kosztowała aż około 10 mln marek, jednak bez tego dalsze uczestnictwo miasta w Pucharze Świata jak i Pucharze Kontynentalnym stałoby pod wielkim znakiem zapytania. Prace sponsorował land, zarząd miejski, FIS z niemiecką federacją narciarską oraz miejscowy klub narciarski. Ostatnie konkursy PŚ w Willingen odbywają się już na zmodernizowanej, a dzięki temu nowoczesnej i bezpiecznej skoczni...
Za
miesiąc będziecie mogli przeczytać opisy kolejnych skoczni: Pragelato, Lahti,
Kuopio, Lillehammer, Oslo i Planica
Ciekawostki nt. obiektów pochodzą ze strony www.skijumping.pl | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| << poprzednie | spis treści | następne >> | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Grafika i teksty tutaj zawarte nie mogą być kopiowane i używane w wszelkiej formie bez zgody ich autorów.
Wszelkie prawa Zastrzeżone! Copyright: Layout & GFX: Urimourn (urimourn@vp.pl) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||