|
| Recenzje |
| »
Co nieco o filmie |
|
»
» Film składa się z 3 odrębnych scenariuszy, które sam Tarantino pisał oddzielnie i w różnym czasie;
|
|
» Portfel Julesa (Bud Motherfucker), tak naprawdę należy do reżysera;
|
|
» We wszystkich scenach z zegarami, pokazują one tą samą godzinę;
|
|
» Nigdy nie wiemy co tak naprawdę było w walizce, której bronił
Jules;
|
|
» Słowo "fuck" pada 271 razy;
|
|
» W scenie, gdzie w kierunku Julesa i Vincenta, pewien facet wystrzelił cały magazynek, kule, które widzimy w późniejszych scenach w ścianach, były tam jeszcze przed wystrzałem!;
|
|
» Scena w której Jules i Vincent idą korytarzem na egzekucję i rozmawiają o masażu stup, jest ona kręcona jednym ujęciem;
|
» Nagrody:
-7 nominacji do Oscara, w tym zdobył 2 statuetki za: scenariusz;
|
|
|
"No więc najpierw kręci się pilota i wychodzi z tego serial... Albo gówno z tego wychodzi."
Od dziecka uwielbiałem rodzaj kina reprezentowany przez Quentina Tarantino. Człowiek ów, jak
nikt inny potrafi połączyć brutalną sensację z absurdalnym humorem. Nie jest to sztuka
trudna, jednak pan Tarantino robi to w sposób bardzo ciekawy. Dorzuca do filmu coś, co
zmusza nas do oglądania go po raz kolejny. I kolejny... I kolejny... Dziś postaram się
zrecenzować jego bodaj najlepszy film - owiany kultem "Pulp Fiction".
"Kiedy chodzi o żonę, poczucie humoru wysiada."
Fabuła filmu jest strasznie zakręcona, do tego w bardzo specyficzny sposób z jakiego znamy
Tarantino. Nie jest to zamieszanie fabuły w stylu Davida Lyncha - tutaj nie zadajemy sobie
pytań w stylu "o co chodzi ?" itp. Jeśli widzieliśmy "Wściekłe Psy" poczujemy się jak w
domu. Otóż w "Pulp Fiction" fabuła jest przedstawiona w następujący sposób: środek wrzucony
jest na początek, koniec jest na środku, zaś środek jest końcówką. Bardzo ciekawa koncepcja,
gdyż widz jest zmuszony obejrzeć film kilka razy, aby poukładać sobie te puzzle w głowie.
A że jest to historia niebanalna, robi się to z przyjemnością. Czytałem w internecie o
kolesiu, który poprzestawiał sceny w scenariuszu w chronologiczny ciąg. Czytało się to
jednak po prostu nudno, więc film dużo na tym pomieszaniu zyskuje.
"- Koniec ery zapominania, wchodzimy w erę pamiętania.
- Wiesz, jak mówisz? Jak kurewsko rozsądny człowiek."
Nie oczekujcie jednak tego, że historia jest prosta, więc poprzestawiacie sobie sceny i
będzie po wszystkim. Nie ma tak łatwo. Wątków jest kilka, więc ostro pogłówkujecie. Jest to
mniej więcej styl "kilka filmów w jednym", podobnie jak w "Sin City", czy "Czterech
Pokojach". W "Pulp Fiction" jednak, w przeciwieństwe do powyższych tytułów historie łączą się
ze sobą tworząc logiczny ciąg. Nie będę jednak opisywał tutaj całej fabuły, gdyż mijałoby
się to z celem.
-"Zaraz... czy przed moim domem stoi napis: Przechowalnia zdechłych czarnuchów?
- Wiesz, że...
- Widziałeś napis: Przechowalnia czarnych truposzy?
- Nie.
- A wiesz, czemu nie widziałeś? Bo nie prowadzę przechowalni zdechłych czarnuchów!"
Po włączeniu filmu, pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy są aktorzy. Spotkamy tu gwiazdy
takiego formatu, jak John Travolta, Uma Thurman, Samuel L. Jackson, Harvey Kietel, Tim Roth,
Quentin Tarantino, czy Bruce Willis. Spisują się oni rewelacyjne, dla wielu są to życiowe
role. Sam Harvey Kietel przyznał, że rola pana Wolfa to jego szczytowe osiągnięcie. Po "Pulp
Fiction" wróciła również moda na Johna Travoltę, który w tamtych czasach został trochę w
cieniu sławy. Jego duet z Samuelem L. Jackosnem (brawa za fryzurę), czy taniec z Umą
Thurman na długo zapiszą się w annałach światowej kinematografii. Bruce Willis zaś, grający
rolę przebiegłego boksera to istne mistrzostwo i najwyższa światowa klasa.
"-Koniec z monopolowymi. Prowadzą je sami Koreańce, którzy nawet nie znają angielskiego.
Mówisz im, żeby opróżniali kasę, a oni nie wiedzą o co chodzi. Sytuacja robi się zbyt
osobista i wtedy musisz ich zabić"
Nie sami jednak aktorzy są w filmie świetni. Nie bez powodu Oscarem został uhonorowany
scenariusz. Nie wiem jakimi słowami mam opisać geniusz tego, co stworzył Tarantino. Nie
wiem, czy w filmie jest jakiś dialog, który nudzi, bądź jest napisany na siłę. Zresztą,
poczytajcie sobie teksty pomiędzy akapitami, a zrozumiecie.
"-Czyj to motor?
-To nie motor, to harley.
-Czyj to harley?
-Zeda
-Kim jest Zed?
-Zed zszedł, kochanie, Zed zszedł..."
Nie można opisując "Pulp Fiction" nie wspomnieć o muzyce. Nie bez powodu soundtrack znalazł
się na drugim miejscu w konkursie zorganizowanym przez BBC na soundtrack wszczech czasów.
Nie ma chyba osoby, która nie znałaby głównego motywu z filmu, czyli "Misirlou". W filmie
przygrywają nam również takie gwiazdy, jak: Urge Overkill, Al Green, czy Kool and The Gang.
"-Zamówiłaś szejka za pięć dolarów?
-Tak.
-Szejka? Lody z mlekiem?
-Tak.
-Nie dolewają tam czasem burbona?
-Nie.
-Tylko się upewniam."
Brawa należą się również za reżyserię. Tarantino robi z kamerą co chce. Wyobraźcie sobie
następującą scenę: Vincent i Jules idą bardzo długim korytarzem hotelowym do jednego z
pokoi. Gdy do niego docierają postanawiają chwilę zaczekać, gdyż przyszli za wcześnie.
Czekają więc, rozmawiają o masażu stóp i w końcu postanawiają wejść. Cała scena trwa dobrych
kilka minut. Niby normalna scena, jednak Tarantino nakręcił ją jednym ujęciem! Wyobraźcie
sobie, ile trzeba było włożyć w to pracy - jeden błąd i kilka minut filmu zmarnowane.
"Ścieżka sprawiedliwych wiedzie przez nieprawości samolubnych i tyranie złych ludzi.
Błogosławiony ten, co w imię miłosierdzia i dobrej woli, prowadzi słabych przez dolinę
ciemności, bo on jest stróżem brata swego i znalazcą zagubionych dziatek.I dokonam srogiej
pomsty w zapalczywym gniewie na tych, którzy chcą zatruć i zniszczyć moich braci. I
poznasz, że ja jestem Pan, gdy wywrę na Tobie swoją zemstę..."
Jeśli jeszcze nie widziałeś "Pulp Fiction", musisz to jak najszybciej nadrobić. Dziś film
zaliczamy do kultowych, nie bez powodu dzielimy sensacje na te przed "Pulp Fiction" i po
"Pulp Fiction". Tak więc, gorąco polecam.
»Ocena:
10/10
»Zalety:
+ Aktorzy
+ Scenariusz
+ Muzyka
»Wady:
- Jakie wady? [według
mnie cały wątek z Wolfem jest do wyrzucenia - Dishman]
»Autor:
|
|