

Do prawidłowego wyswietlania strony zalecamy przegl±darkę: Internet Explorer 5.0+
oraz min. rozdzielczosć: 1024 x 768 punktów

Numer: #3
listopad 2005

W razie problemów z wy¶wietlaniem polskich znaków włącz: Widok - Kodowanie - Automatyczny wybór

|
:: Poznań cz. 1
Wstęp
Pomysł na tę pracę, zrodził się w naszych głowach w wakacje 2003 roku. Oboje bardzo lubimy miasto, w którym mieszkamy! Ma ono swoją specyficzną atmosferę, która jest niepowtarzalna. Po prostu jest jedyne w swoim rodzaju, potrafi przykuć uwagę nie tylko pięknymi zabytkami, lecz także przyrodą! Właśnie na tych dwóch elementach postanowiliśmy skupić swoją uwagę. Opisaliśmy te miejsca, które są atrakcyjne zarówno dla turysty jak i miłośnika przyrody. Jednakże nie zapomnieliśmy także o faktach historycznych, które są nierozerwalnie związane z Poznaniem. Mamy na myśli oczywiście Powstanie Wielkopolskie oraz wydarzenia czerwcowe z 1956 roku.
Jako cel postawiliśmy sobie stworzyć pracę, która będzie godna swojego tematu! Spróbowaliśmy podejść do niej w sposób oryginalny – mamy nadzieję, że nam się to udało! Dużo czasu poświęciliśmy zdjęciom naszego miasta, umieszczonych w dziale: „Spacer po mieście”. Przedstawiają one Poznań w dwóch szatach: wczesnojesiennej oraz zimowej.
MMamy nadzieję, że podołaliśmy temu trudnemu zadaniu i stworzyliśmy pracę bardzo dobrą, obok której nie można przejść obojętnie. Zapraszamy do lektury!
Historia miasta
Badania archeologiczne prowadzone na Ostrowie Tumskim dowodzą, iż ziemie dzisiejszego Poznania były zamieszkiwane już w epoce paleolitu. Odkopano także szczątki dowodzące, iż na przełomie VIII i IX wieku istniał gród obronny wraz z podgrodziem. W X wieku Poznań był siedzibą władz książęcych, stając się w 968 roku pierwszym polskim biskupstwem. „Złote lata” wczesnopiastowskie zakończyły się w 1038 roku, kiedy to na gród najechał książę czeski – Brzetysław I. Po tym wydarzeniu zmalała rola gospodarcza zarówno Poznania jak i Gniezna, będącego dotychczas stolicą państwa polskiego.
W 1253 roku, Tomasz z Gubina otrzymał z rąk Przemysła I i Bolesława Kaliskiego przywilej lokacji miasta. Poznań (jako miasto) zostało założone na prawie magdeburskim co oznaczało, że Tomasz z Gubina i jego potomkowie stali się dziedzicznymi urzędnikami zarządzającymi nim w imieniu władcy. Od momentu lokacji Poznań stał się ważnym ośrodkiem rzemieślniczym i handlowym. Od połowy XIV wieku odbywały się targi świętojańskie. Do końca panowania dynastii Piastów miasto nie otrzymało żadnych nowych przywilejów. Spowodowane to było wzajemną niechęcią Wielkopolski do Władysława Łokietka. Jego decyzji nie zmienił także syn – Kazimierz Wielki. Pod koniec XIV wieku miasto zamieszkiwało około 5 tysięcy mieszkańców.
Po wstąpieniu na tron Władysława Jagiełły nastąpił energiczny wzrost znaczenia Poznania na ziemiach polskich. Nowy król dał miastu wiele nowych przywilejów, m.in. bicia własnej monety. Apogeum gospodarcze Poznania przypada na przełom XV/XVI wieku. Wtedy to powstaje ważny ośrodek humanistyczny i kulturalny – Akademia Lubrańskiego (1519).
XVII wiek i pierwsza połowa XVIII wieku to gospodarczy zastój miasta, spowodowany prowadzonymi przez Rzeczpospolitą wojnami. Jest to również okres, w którym Poznań nawiedziły klęski żywiołowe (zaraza i powódź). Warto jednakże zwrócić uwagę na fakt, iż wiek XVII to rozwój sztuki barokowej – szczególnie w architekturze (powstaje kościół farny). Poprawienie koniunktury gospodarczej nastąpiło w XVIII wieku. Związane to było z początkami uprzemysłowienia, m.in. powstawaniem manufaktur. W 1793 – Poznań w wyniku II rozbioru Polski, zostaje przyłączony do Prus. Rozpoczyna się okres zaborów.
Z początku Niemcy byli „przyjaźnie” nastawieni na poznańską ludność (polską). Doszło nawet do tego, że w latach 1815-30 powierzono rolę namiestnika Antoniemu Radziwiłłowi. Jednakże po „Powstaniu listopadowym” nasiliły się walki z polskością. Zaczęto niszczyć wszystkie organizacje szerzące zwyczaje i język polski. Wiek XIX to okres dynamicznego rozwoju miasta. Powstają m.in. Zakłady im. Hipolita Cegielskiego, Biblioteka Raczyńskich oraz Bazar (tzw. centrum polskości). Wzrosła także liczba mieszkańców. W 1820 roku wynosiła ona 20 tysięcy, natomiast w 1890 już 70 tysięcy. Przełom XIX/XX wieku to rozwój gospodarczy, który mógł nastąpić dzięki rozbiórce wielkich fortyfikacji ograniczających ekspansję miasta. Zostają przyłączone pod poznańskie wsie: Wilda, Łazarz, Jeżyce i Sołacz. Zniszczenia wojenne na szczęście ominęły Poznań, a wzorowo przeprowadzone Powstanie Wielkopolskie wyparło Niemców.
Oswobodzony Poznań przeżył w okresie międzywojennym wszechstronny rozwój. Przyłączano nowe dzielnice, rozpoczęto budowę willowych osiedli oraz bloków mieszkalnych (np. przy ulicy Bukowskiej). W latach dwudziestych zaczęto organizować Targi Poznańskie (na początku krajowe, później już o charakterze międzynarodowym). Liczba mieszkańców w 1939 roku wynosiła blisko 275 tysięcy.
Wojska niemieckie wkroczyły do Poznania 9 września 1939 roku. Rozpoczął się okres ponad 5 letniej okupacji. Nad regionem poznańskim władzę sprawował namiestnik III Rzeszy - Arthur Greizer - stracony po wojnie za liczne zbrodnie. Dworek w którym przebywał, znajduje się na terytorium Wielkopolskiego Parku Narodowego (wiedzie do niego droga, powszechnie zwana przez poznaniaków Greizerówką). Podczas okupacji Niemcy zwiększyli terytorium miasta. Przyłączyli nowe dzielnice, wybudowali sztuczne jezioro Rusałka oraz uporządkowali rejon jeziora maltańskiego. Poznań uległ ogromnym zniszczeniom podczas walk Armii Czerwonej z wojskami III Rzeszy (22.01-23.02.1945). Ucierpiało ponad 50% budynków mieszkalnych (w centrum) oraz wieża Zamku Cesarskiego. Na szczęście zniszczenia wojenne nie dosięgły Ratusza, Fary oraz Kościoła Ojców Franciszkanów.
Po II wojnie światowej władzę przejęli komuniści. Budynki przy ulicy Kochanowskiego, 27 Grudnia i Młyńskiej stały się symbolami reżimu stalinowskiego. Wydarzenia czerwcowe stały się jakby prekursorem późniejszych strajków i zamieszek na terytorium Polski. 28 czerwca 1956 roku, pracownicy Zakładów im. Lenina (Cegielskiego) wyszli na miasto. Ponad 100 tysięczny tłum dotarł na plac Stalina (obecny Adama Mickiewicza) domagając się „chleba i wolności”. Wkrótce potem strajkujący robotnicy wkroczyli do gmachów publicznych. Zaczęły się regularne walki między policją, a strajkującymi. Termin wybrany przez protestujących nie był przypadkowy. W tych dniach odbywały się Międzynarodowe Targi Poznańskie. Strajkujący słusznie myśleli, iż zebrani zagraniczni goście „prześlą” w świat informacje o wydarzeniach poznańskich. Jak łatwo się domyślić – komunistyczna cenzura łatwo by takie informacje zataiła. W latach 1950-80 nastąpiła kolejna rozbudowa miasta. Powstały nowe osiedla mieszkalne – Rataje i Winogrady, a później także Piątkowa i Moraska. W latach 80-tych – Poznań - zamieszkiwało 600 tysięcy mieszkańców. Jednakże notuje się trwały spadek spowodowany przeprowadzkami poza miasto. Obecnie miasto zamieszkuje 576 tysięcy ludzi. W 1990 roku, w wolnych wyborach wybrano na prezydenta Wojciecha Szczęsnego Kaczmarka. Podczas kadencji sfinalizował m.in budowę Poznańskiego Szybkiego Tramwaju (PST). W 1998 roku wybrano nowego prezydenta – Ryszarda Grobelnego. W 2003 roku obchodzono uroczystości związane z 750-lecią Lokacji Miasta Poznania.
Publo & Fis
|
| |