Pluton jest ostatnią, dziewiątą planetą od Słońca. Odkryto go dopiero w 1930 r. przez astronoma amatora - Clyde'a Tombaugh'a. Niektórzy sądzą, że Pluton nie jest jednak planetą. Coraz częściej jest on zestawiany z Neptunem, ponieważ sądzi się, że w przeszłości mógł on być on satelitą Neptuna. Pluton posiada jeszcze jedną bardzo charakterystyczną cechę. Jego orbita jest dużo bardziej nachylona w stosunku do płaszczyzny ekliptyki niż orbity innych planet, bo kąt jej nachylenia wynosi 17 stopni. Kolejna dziwna cecha Plutona to to, że jego orbita przecina orbitę Neptuna, a peryhelium Plutona jest bliższe Słońca (4,43 mld km) niż peryhelium Neptuna (4,46 mld km). Wynika z tego, iż ta skalista planeta przez pewien okres czasu nie jest najdalszą planetą w Układzie Słonecznym. Tak było, np.: w latach 1979 - 1999, kiedy to najdalszą planetą był Neptun, ponieważ Pluton okrążał Słońce wewnątrz jego orbity. Ze względu na bardzo małe rozmiary i dużą odległość nie są znane dokładne wymiary Plutona. Jego promień równikowy to prawdopodobnie ok. 1150 km. Masa tej ostatniej planety zawiera się pomiędzy 7x1021 a 2x10 25 g i wynosi ona kilka procent masy Ziemi. Ruch obiegowy zajmuje Plutonowi ponad 248 lat, natomiast ruch obrotowy trwa ok. 6,4 ziemskiej doby.
Powierzchnia Plutona złożona jest w dużej części z zamarzniętego metanu oraz skał.
Dopiero niedawno odkryto, bo w 1978r., że Pluton ma satelitę. Nadano mu nazwę Charon. Jego promień wynosi 1000 km, Plutona okrąża w odległości 20000 km. Znaczy to, więc, iż Pluton jest większy od charona zaledwie o 300 km.
Mimo, że Kosmiczny Teleskop Hubble`a dostarczył nowych zdjęć planety, to Pluton jest jednak najsłabiej zbadaną planetą Układu Słonecznego, ponieważ nie dotarła do niego jeszcze żadna sonda kosmiczna. NASA planowała wystrzelenie w 2004 r. sondy o nazwie Pluto Kuiper Express, lecz przełożyła to na późniejszy termin.