::: ANDRZEJ
GRUBBA (1958 - 2005) :::
|

|
|
|Andrzej
Grubba wraz z rodziną na
audiencji z Janem Pawłem II
4. listopada 1994 r. |
|
Brązowy medalista Mistrzostw Świata w singlu z 1989 roku; zawodnik o
najbardziej na świecie znanym topspinie backhandowym. Zmarł w Sopocie w
czwartek 21. lipca 2005 r. Był jednym z najlepszych zawodników lat
osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Jego "znakiem
rozpoznawczym" był fenomenalny topspin backhandowy grany przy stole. Na
Mistrzostwach Świata w 1985 roku udanie poprowadził polską reprezentację
do brązowego medalu, znakomicie sprawował się w roli trenera w niemieckiej
drużynie TTC Zugbrücke Grenzau. Urodził
się 14. maja 1958 r. w Brzeźnie Wielkim koło Starogardu Gdańskiego. Stał
się najbardziej znanym przedstawicielem tego sportu w Polsce, co więcej każdy
fan sportu w naszym kraju potrafił wymienić Jego nazwisko.
:: Początki
Rodzice i nauczyciele od najmłodszych lat zachęcali Andrzeja do
uprawiania sportu, lecz przyszły pingpongista nie był dobrze zbudowany, więc
sporty kontaktowe, jak piłka nożna czy ręczna nie były dla niego. W wieku
jedenastu lat, w roku 1969 zaczął grać w tenisa stołowego. Najpierw grywał
głównie w szkole, lecz po pewnym czasie zapisał się do klubu
"Neptun", do czego namówił go ojciec i starszy brat Jerzy. Pod
kierownictwem Magdaleny Kucharskiej-Skuratowicz (byłej mistrzyni kraju i
matki Leszka Kucharskiego, późniejszego kolegi i partnera deblowego) robił
niezwykle szybkie postępy. W reprezentacji zadebiutował w 1976 w meczu z
Austrią, wówczas trenerem był dr Adam Giersz, człowiek o którym Grubba
powiedział, że miał największy wpływ na jego późniejszą karierę.
:: Sukcesy
Andrzej był trzykrotnym brązowym medalistą mistrzostw świata, zarówno
w singlu, jak i w drużynie i deblu. Zdobył także Puchar Świata w 1988r,
dwukrotnie występował w finale tego turnieju. Wraz z Holenderką Bettiną
Vriesekoop zdobył mistrzostwo Europy w 1982 roku. Miał w swoim dorobku
jedenaście medali ME (4 srebrne i 7 brązowych). W mistrzostwach Polski 26
razy zajmował najwyższe miejsce na podium. Trzy razy występował na
Igrzyskach Olimpijskich: w Seulu w 1988 i w Barcelonie w 1992 w singlu odpadał
w 1/8 finału. W deblu z Leszkiem Kucharskim w Seulu zajęli 6. lokatę. W
1984 roku został wybrany "Sportowcem roku" według czytelników
"Przeglądu sportowego", tym samym znajdując się na długiej liście
legend polskiego sportu. Zajmował także bardzo wysokie miejsca w rankingach.
W 1985 roku został numerem 1 w Europie, w 1988 i 1992 zajmował trzecie
miejsca w rankingu światowym.
:: Rodzina
Jego żona, Lucyna, jest byłą reprezentantką w piłce ręcznej. Miał
też dwóch synów, Tomka i Maćka. Andrzej był podziwiany zawsze kiedy grał,
był artystą, showmanem. Sprawił, że przez wiele lat Polska liczyła się
we wszystkich ważnym imprezach. Był też jednym z tych, dzięki którym
tenis stołowy stał się sportem niezwykle efektownym, ciekawym, m.in. dzięki
niemu ludzie chętnie oglądali mecze. Był niezwykłym, serdecznym człowiekiem
dbającym o swoich przyjaciół. Wiecznie martwił się czy jego
reprezentacyjni koledzy mieli dobrze przygotowany sprzęt, czy byli dobrze
rozgrzani. Będzie zapamiętany przez wszystkich fanów sportu jako wielki człowiek,
który niestety został zwyciężony przez nieuleczalną chorobę.
:: Leszek
::
|