W drugiej połowie lat 30. Marynarka Wojenna Związku Radzieckiego wzbogaciła się o 6 niszczycieli projektu "38". Były to: Leningrad, Moskwa, Charków, Mińsk, Tbilisi i Baku. Te duże niszczyciele konstruowane były jako przewodniki flotylli, popularnie zwane "liderami". Stąd wyróżniały się wielkością i silnym uzbrojeniem (posiadały 5 dział 130 mm w przeciwieństwie do mniejszych niszczycieli uzbrojonych w 4 działa).
Pierwotnie Baku miał otrzymać nazwę Kijów. W czasie budowy zmieniono ją na Ordżonikidze (od nazwiska Komisarza Przemysłu Ciężkiego). Już po wodowaniu zmieniono Jana Baku.
Okręty zasiliły parami: Charków-Leningrad - flotę czarnomorską, Mińsk-Leningrad - flotę bałtycką, Tbilisi -Baku - tworzoną flotę dalekowschodnią. Pod koniec 1942 roku Baku został przerzucony wraz z niszczycielami Razumnyj i Razjarionnyj do tworzonej floty północnej. Tam też prowadził działania patrolowe, eskortowe, ostrzeliwał wybrzeża Norwegii i Finlandii zajęte przez Niemców.
|
|
|
|
W czasie służby okręt przebył 40 tys. m.m,, osłaniał 170 transportów. Brał udział we wszystkich operacjach floty północnej.
W czasie służby wojennej z 6 liderów typu Leningrad: Moskwa zatonął 22.06.1941 w rejonie Konstancy po wejściu na miny, Charków zatopiony w październiku 1943 przez Stukasy w rejonie Krymu.
Z bałtyckiej pary Mińsk został dwukrotnie ciężko uszkodzony, po raz pierwszy 28.08.41 po wejściu na minę i ponownie 23.09.41 przez niemieckie Stukasy w Kronsztadzie (w czasie tego nalotu zatopiono pancernik Marat, a sprawcą tego był as niemieckiego lotnictwa - Hans Ulrich Rudel).
| Dane taktyczno-techniczne niszczyciela Baku
|
| » Wyporność: |
2265 t (standard) 2675 t (bojowa) |
| » Wymiary: |
długość największa -127,5 m szerokość -11,7 m zanurzenie - 3,57 m |
| » Uzbrojenie: |
5x130 mm 2x76,2 mm 8(4x2) wyrzutni torped 533 mm 76 min |
| » Prędkość maksymalna: |
40 w. |
| » Załoga: |
343 |
|
|
|
|