MiG-19 S
private Martins na podstawie opracowania Zbigniewa Satapy
    Samolot myśliwski MiG-19 został zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym kierowanym przez Artioma Mikojana i Michaita Guriewicza. Inicjały tych znanych konstruktorów byłego ZSRR stanowią nazwę wielkiej rodziny samolotów myśliwskich MiG.




MiG 19 zbudowany na początku lat pięćdziesiątych był pierwszym produkowanym seryjnie samolotem myśliwskim o prędkości naddźwiękowej. Doświadczenia zdobyte przy projektowaniu i wprowadzaniu nowych technologii w tym samolocie bardzo pomogły konstruktorom przy budowie następnych wersji samolotu MiG. MiG-19 w produkcji seryjnej oznaczony byt symbolem SM. Samolot ten to wolnonośny średniopłat o konstrukcji metalowej z trójkołowym chowanym w locie podwoziem. Część przednia kadłuba to chwyt powietrza, komora podwozia przedniego i kabina pilota. Kabina ciśnieniowa typu wentylacyjnego, w której po raz pierwszy zastosowano układ automatycznej regulacji temperatury z chłodzeniem powietrznym ze sprężarki. Nowa konstrukcja fotela pozwalała na katapultowanie się nawet w przypadku nieodrzucenia osłony kabiny. Skrzydła o kącie 55 stopni miały profil przystosowany do dużych prędkości. Na nich znajdowały się duże kierownice aerodynamiczne utrudniające swobodny przepływ powietrza wzdłuż skrzydła, co w rezultacie zapobiegało przedwczesnemu odkrywaniu się strug. Lotki dwudzielne z kompensacją aerodynamiczną. Na lotce lewego skrzydła znajdowała się klapka odciążająca. Klapy w części przykadłubowej skrzydła. Na skrzydłach były umieszczone też przerywacze współpracujące z lotkami. Ich zdaniem było zwiększenie skuteczności sterowania poprzecznego przy dużych prędkościach.


W tylnej części kadłuba umieszczono dwa turbinowe silniki odrzutowe ze sprężarką osiową konstrukcji A. A. Mikulina. W produkcji seryjnej oznaczone symbolem AM-5F. Za linią podziału kadłuba po obu jego stronach znajdowały się hamulce aerodynamiczne otwierane hydraulicznie. Statecznik pionowy o kącie załamania 65 stopni. Pierwsze wersje MiG-a 19 nie miały charakterystycznego załamania krawędzi natarcia statecznika w części przykadłubowej. Pod kadłubem umieszczono kierownicę aerodynamiczną. Paliwo umieszczone byto w czterech zbiornikach wewnątrz kadłuba oraz w dwu dodatkowych zbiornikach podwieszanych pod skrzydłami.


Uzbrojenie samolotu składało się z działka N-37, wbudowanego z przodu w prawej, dolnej części kadłuba. Dwa szybkostrzelne działka NR-23 umieszczono w przykadłubowej części skrzydeł. Okolice wylotu działek skrzydłowych po obu stronach kadłuba zabezpieczono arkuszami żaroodpornej blachy przed szkodliwym działaniem gazów prochowych. Ten seryjny samolot otrzymał oznaczenie wojskowe MiG 19.
Jednak te pierwsze egzemplarze posiadały jeszcze wiele wad. Wady te usunięto w następnej wersji oznaczonej MiG-19 S.


Dodanie trzeciego hamulca aerodynamicznego (typ żaluzjowy) pod kadłubem oraz spadochronu hamującego znacznie skróciło dobieg samolotu. Zwiększono wysokość kierownic strug oraz usunięto klasyczne usterzenie na usterzenie płytowe. Poprawiło to stateczność i sterowność samolotu. Samolot ten otrzymał nowe silniki odrzutowe RD-9B z dopalaczem o maksymalnym ciągu 3237daN. W tylnej części kadłuba umieszczono dodatkowe chwyty powietrza dla dopalaczy. Wyposażono go też w nowe szybkostrzelne działka typu NR-30. Zmodyfikowana wersja samolotu MiG-19 S posiadała przedłużony przód kadłuba, w którym umieszczono stożek zamiast przegrody, dzielącej wlot powietrza na dwie połowy. Zastosowano zmodernizowany silnik RD-9BF o ciągu 2550 daN z dopalaczem 3188 daN. Zrezygnowano też z jednego działka. Była to wersja MiG-19 SF i kolejna MiG-19 SW z dziatkami kalibru 37 mm, służąca do wspierania wojsk lądowych. Wszystkie wersje mogły zabierać dodatkowe uzbrojenie podwieszane na uniwersalnych zamkach podskrzydtowych. Składało się ono z 2 bomb o masie 250 kg lub kaset z nie kierowanymi pociskami rakietowymi. Na specjalnych belkach można byto podwieszać 4 kierowane pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze.




Poprzez ciągłe modyfikacje samolotu oraz przystosowywanie go do aktualnych potrzeb, powstawały coraz to nowe wersje. Ostatnią była oblatana w 1959 roku wersja oznaczona symbolem SM-50. Samolot ten wzorowany na MiG-u 19 S wyposażony był w silniki odrzutowe RD-9BM z dopalaczami oraz w pomocniczy silnik rakietowy U-19, umocowany pod kadłubem. Samolot ten osiągał prędkość 1800 km/h i pułap 20000 m w 8 minut. Jego zasięg wynosił 800 km, a masa całkowita 9000 kg. Doświadczalne wersje samolotu MiG-19 byty wzorcem dla nowego samolotu myśliwskiego MiG-21. Boczna sylwetka samolotu oznaczonego symbolem SM-12 PM bardzo przypomina pierwsze wersje samolotu MiG-21. W USA zbudowano odpowiednik MiG-a 19. Był nim samolot myśliwski North American F-100 Super Sabre. Jednak ani on, ani jego nowa wersja z 1955 r. nie dorównywała osiągom MiG-a 19.


W lotnictwie polskim wprowadzono MiG-i 19 w 1960 r. Były to trzy wersje: MiG-19 S, MiG- l9 P, MiG-19 PM. Ten myśliwiec przechwytujący był pierwszym samolotem naddźwiękowym na wyposażeniu L.W.R.