Samolot myśliwski MiG-19 został zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym kierowanym przez Artioma Mikojana i Michaita Guriewicza. Inicjały tych znanych konstruktorów byłego ZSRR stanowią nazwę wielkiej rodziny samolotów myśliwskich MiG.
MiG 19 zbudowany na początku lat pięćdziesiątych był pierwszym produkowanym seryjnie samolotem myśliwskim o prędkości naddźwiękowej. Doświadczenia zdobyte przy projektowaniu i wprowadzaniu nowych technologii w tym samolocie bardzo pomogły konstruktorom przy budowie następnych wersji samolotu MiG. MiG-19 w produkcji seryjnej oznaczony byt symbolem SM. Samolot ten to wolnonośny średniopłat o konstrukcji metalowej z trójkołowym chowanym w locie podwoziem. Część przednia kadłuba to chwyt powietrza, komora podwozia przedniego i kabina pilota. Kabina ciśnieniowa typu wentylacyjnego, w której po raz pierwszy zastosowano układ automatycznej regulacji temperatury z chłodzeniem powietrznym ze sprężarki. Nowa konstrukcja fotela pozwalała na katapultowanie się nawet w przypadku nieodrzucenia osłony kabiny. Skrzydła o kącie 55 stopni miały profil przystosowany do dużych prędkości. Na nich znajdowały się duże kierownice aerodynamiczne utrudniające swobodny przepływ powietrza wzdłuż skrzydła, co w rezultacie zapobiegało przedwczesnemu odkrywaniu się strug. Lotki dwudzielne z kompensacją aerodynamiczną. Na lotce lewego skrzydła znajdowała się klapka odciążająca. Klapy w części przykadłubowej skrzydła. Na skrzydłach były umieszczone też przerywacze współpracujące z lotkami. Ich zdaniem było zwiększenie skuteczności sterowania poprzecznego przy dużych prędkościach.
W tylnej części kadłuba umieszczono dwa turbinowe silniki odrzutowe ze sprężarką osiową konstrukcji A. A. Mikulina. W produkcji seryjnej oznaczone symbolem AM-5F. Za linią podziału kadłuba po obu jego stronach znajdowały się hamulce aerodynamiczne otwierane hydraulicznie. Statecznik pionowy o kącie załamania 65 stopni. Pierwsze wersje MiG-a 19 nie miały charakterystycznego załamania krawędzi natarcia statecznika w części przykadłubowej. Pod kadłubem umieszczono kierownicę aerodynamiczną. Paliwo umieszczone byto w czterech zbiornikach wewnątrz kadłuba oraz w dwu dodatkowych zbiornikach podwieszanych pod skrzydłami.
Uzbrojenie samolotu składało się z działka N-37, wbudowanego z przodu w prawej, dolnej części kadłuba. Dwa szybkostrzelne działka NR-23 umieszczono w przykadłubowej części skrzydeł. Okolice wylotu działek skrzydłowych po obu stronach kadłuba zabezpieczono arkuszami żaroodpornej blachy przed szkodliwym działaniem gazów prochowych.
Ten seryjny samolot otrzymał oznaczenie wojskowe MiG 19.
|
|
|
|
Jednak te pierwsze egzemplarze posiadały jeszcze wiele wad. Wady te usunięto w następnej wersji oznaczonej MiG-19 S.
Dodanie trzeciego hamulca aerodynamicznego (typ żaluzjowy) pod kadłubem oraz spadochronu hamującego znacznie skróciło dobieg samolotu. Zwiększono wysokość kierownic strug oraz usunięto klasyczne usterzenie na usterzenie płytowe. Poprawiło to stateczność i sterowność samolotu. Samolot ten otrzymał nowe silniki odrzutowe RD-9B z dopalaczem o maksymalnym ciągu 3237daN. W tylnej części kadłuba umieszczono dodatkowe chwyty powietrza dla dopalaczy. Wyposażono go też w nowe szybkostrzelne działka typu NR-30. Zmodyfikowana wersja samolotu MiG-19 S posiadała przedłużony przód kadłuba, w którym umieszczono stożek zamiast przegrody, dzielącej wlot powietrza na dwie połowy. Zastosowano zmodernizowany silnik RD-9BF o ciągu 2550 daN z dopalaczem 3188 daN. Zrezygnowano też z jednego działka. Była to wersja MiG-19 SF i kolejna MiG-19 SW z dziatkami kalibru 37 mm, służąca do wspierania wojsk lądowych. Wszystkie wersje mogły zabierać dodatkowe uzbrojenie podwieszane na uniwersalnych zamkach podskrzydtowych. Składało się ono z 2 bomb o masie 250 kg lub kaset z nie kierowanymi pociskami rakietowymi. Na specjalnych belkach można byto podwieszać 4 kierowane pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze.
Poprzez ciągłe modyfikacje samolotu oraz przystosowywanie go do aktualnych potrzeb, powstawały coraz to nowe wersje. Ostatnią była oblatana w 1959 roku wersja oznaczona symbolem SM-50. Samolot ten wzorowany na MiG-u 19 S wyposażony był w silniki odrzutowe RD-9BM z dopalaczami oraz w pomocniczy silnik rakietowy U-19, umocowany pod kadłubem. Samolot ten osiągał prędkość 1800 km/h i pułap 20000 m w 8 minut. Jego zasięg wynosił 800 km, a masa całkowita 9000 kg.
Doświadczalne wersje samolotu MiG-19 byty wzorcem dla nowego samolotu myśliwskiego MiG-21. Boczna sylwetka samolotu oznaczonego symbolem SM-12 PM bardzo przypomina pierwsze wersje samolotu MiG-21.
W USA zbudowano odpowiednik MiG-a 19. Był nim samolot myśliwski North American F-100 Super Sabre. Jednak ani on, ani jego nowa wersja z 1955 r. nie dorównywała osiągom MiG-a 19.
W lotnictwie polskim wprowadzono MiG-i 19 w 1960 r. Były to trzy wersje: MiG-19 S, MiG- l9 P, MiG-19 PM. Ten myśliwiec przechwytujący był pierwszym samolotem naddźwiękowym na wyposażeniu L.W.R.
|
|
|