Sd. Kfz. 171 "Panther"
Cinek
    Gdy w drugiej połowie 1941 po raz pierwszy na polu walki pojawił się rosyjski czołg T-34, armia niemiecka doznała szoku. Po przeanalizowaniu zdobycznego egzemplarza T-34 dowództwo niemieckie złożyło zamówienie na nowy czołg z przednim pancerzem o grubości 60 mm, działem o kalibrze 75 mm i wadze 35 ton. Pojawiły się nawet sugestie, aby produkować dokładne kopie czołgu T-34, ale zostały odrzucone ze względu na ich "niepatriotyczny" charakter. Poza tym pewne cechy konstrukcyjne nie pozwalały na produkowanie tego czołgu środkami dostępnymi w Niemczech.




Plany nowych czołgów przedłożyli Daimler-Benz oraz MAN (Maschinenfabrik Augsberg-Nurnberg). Pierwszy z nich posiadał montowany poprzecznie silnik, napęd na tylne koła. amortyzowane koła jezdne, zawieszenie sprężynowe oraz kilka innych ciekawych rozwiązań konstrukcyjnych, które jednak wymagały skomplikowanego procesu produkcji. Dlatego też propozycja ta została odrzucona jeszcze w 1942 przed pojawieniem się prototypu.




Czołg zaproponowany przez wytwórnię MAN posiadał zawieszenie na wałkach skrętnych, zestaw kół jezdnych zachodzących za siebie, silnik umieszczony z tyłu, napęd na przednie koła i pancerz ułożony pod dużym kątem. Produkcja tego czołgu ruszyła w 1942, lecz wkrótce dowództwo niemieckie zażądało, aby grubość przedniego pancerza została zwiększona do 80 mm.
Było to niefortunne posunięcie, konstrukcja pojazdu przystosowana była bowiem do wagi 35 ton, a w momencie dokonania zmiany parametrów produkcja wielu elementów czołgu (m.in. kół i zawieszenia) została już zakończona. Jak się później okazało, dodatkowe pięć ton przyczyniło się do zwiększenia zawodności czołgu na polu walki. Pantera uzbrojona była w działo kalibru 75 mm nadające pociskom dużą szybkość początkową. Działo wystrzeliwało pociski z prędkością ok. 950 m na sek, które z odległości 2000 metrów niszczyły pancerz o grubości 100 mm, lub pociski z rdzeniem lecące z prędkością 1300 m na sek, które z tej samej odległości niszczyły pancerz o grubości 122 mm. W praktyce oznaczało to, że w bezpośredniej walce Pantera miała przewagę nad sowieckimi czołgami T-34 i KV. Co więcej, dzięki ogromnej szybkości pociski Pantery posiadały płaską trajektorię lotu, czego rezultatem była większa celność, nie obciążona błędem oceniania odległości. Stąd też większe było prawdopodobieństwo trafienia celu pierwszym wystrzałem.




Produkcja Panter ruszyła w listopadzie 1942. Pierwszych dwadzieścia modeli wyposażono w silniki o mocy 650 KM, a następne w silniki o mocy 700 KM, co było uzasadnione zwiększonym ciężarem maszyny. Począwszy od stycznia 1943 rozpoczęto produkcję standardowego modelu Ausfuhrung D (Model D), w którym zastosowano kopułę dowódcy oraz inną skrzynię biegów. Pod koniec sierpnia 1943 pojawił się Ausfuhrung A (brak konsekwencji w nazewnictwie pozostał niewyjaśniony). W 1944 na wyposażenie armii wszedł model kolejny - wariant G, w którym prócz zwiększenia kąta nachylenia pancerza kadłubu wprowadzono modyfikacje mające na celu uproszczenie procesu produkcji.


Do końca wojny wyprodukowano w sumie prawie 6000 egzemplarzy Panter - niewątpliwie najlepszego niemieckiego czołgu, w którym z powodzeniem połączono silny pancerz, szybkość, dużą wagę oraz skuteczność uzbrojenia. Na podstawie konstrukcji czołgu Pantera powstało również działo samobieżne o nazwie Jagdpanther. Zastosowano w nim podwozie Pantery oraz działo kalibru 88 mm o niewielkim kącie ostrzału w płaszczyźnie poziomej. Produkcja rozpoczęła się w 1944 i sięgnęła 384 egzemplarzy.