Tygrys Królewski - SdKfz 182 "Tiger II" Ausf B - był ostatnim z dużych niemieckich czołgów wprowadzonych do użytku w czasie trwania wojny. Produkcję rozpoczęto w styczniu 1944, a pierwszą walkę stoczył na terenie ZSRR w maju 1944.
Początek tej maszynie dało zamówienie złożone w sierpniu 1942 na opracowanie nowej wersji czołgu Tygrys z grubszym pancerzem ułożonym pod większym kątem (w celu lepszej ochrony przed pociskami wroga) oraz działem kal. 88 mm. Do konkursu stanęły zakłady Henschel i Porsche, ale obie wstępne propozycje zostały odrzucone.
Następny projekt Porsche'a również nie został zaakceptowany ze względu na zastosowanie elektrycznej transmisji napędu, co wymagałoby ogromnej ilości miedzi. Z pojedynku zwycięsko wyszedł Henschel dzięki konstrukcji o nazwie VK4503(H).
Egzemplarz pokazowy pojawił się jednak dopiero w październiku 1943, co spowodowane było potrzebą przystosowania czołgu do produkcji masowej. Jego prototyp pojawił się w grudniu 1943, natomiast pierwsze egzemplarze z produkcji seryjnej dotarły na front w drugiej połowie lutego 1944. Był to nie lada wyczyn zważywszy trudności, z jakimi w tym czasie borykały się fabryki niemieckie.
|
|
|
|
Plan produkcji zakładał, że pod koniec 1944 wytwarzanych będzie 145 maszyn miesięcznie. Jednak z powodu bombardowań oraz niedoboru surowców plan nie został zrealizowany - najlepszy wynik osiągnięto w sierpniu 1944 wytwarzając 85 sztuk. Ogólna liczba egzemplarzy Tygrysa Królewskiego wyprodukowanych do końca wojny to około 490 maszyn.
Tygrys Królewski był ulepszoną wersją czołgu Tygrys, wzbogaconą o poprawki wynikające z doświadczeń zdobytych na polu walki, np. przedni pancerz został pochylony - podobnie jak w Panterach i rosyjskich T-34 - podczas gdy w wersji poprzedniej był pod kątem prostym. Spośród wszystkich czołgów biorących udział w wojnie Tygrys Królewski miał najcięższy pancerz: przedni - 150 mm z przodu, nachylony pod kątem 40 stopni; przód wieży - 180 mm; boki i tył 80 mm.
Dzięki silnemu opancerzeniu przedniej części czołgu żadna broń dostępna aliantom nie była skuteczna przy ataku od czoła. Czołg wyposażony był w działo kal. 88 mm o wręcz przerażających możliwościach - wystrzeliwując pocisk ważący 11 kg z prędkością ok. 1000 m na sek. niszczyło pancerz o grubości 170 mm z odległości 1800 metrów.
|
|
|