Dwight David Eisenhower urodził się 14 października 1890 roku w Denison w stanie Teksas. Ukończył United States Military Academy of West Point, czyli oficerską szkołę wojskową w USA, znajdującą się w pobliżu Nowego Jorku. Szkoła ta ma bogatą tradycję i przeszłość historyczną. W 1779 roku znajdowała się tutaj główna kwatera wojska Georga Washingtona, a w 1802 założono tu istniejącą do dziś elitarną szkołę oficerów Stanów Zjednoczonych, która podlega Departamentowi Wojny. Jej absolwentami byli najwybitniejsi amerykańscy dowódcy, między innymi: generał Grant, Lee oraz Eisenhower.
Następnie, w latach 1922-1924, odbył służbę w strefie Kanału Panamskiego. W 1926 roku miał już za sobą studia w Akademii Sztabu Generalnego. Po okresie dalszego zdobywania wiedzy, w 1929 roku, pracował w biurze sekretarza Departamentu Wojny. Od 1933 roku znajdował się u boku generała MacArtura, jako asystent szefa sztabu, następnie wraz z nim przebywał na Filipinach.
W czasie walk w Afryce Północnej, to jest w latach 1940-1942, awansował od stopnia pułkownika do stopnia generalskiego, by w czerwcu 1942 roku objąć stanowisko szefa sztabu sił amerykańskich w Europie. Kolejną dużą operacją którą dowodził była operacja "Torach" czyli lądowanie aliantów w Afryce Północnej. Później dowodził walkami na Sycylii i we Włoszech. Od grudnia 1943 roku był naczelnym dowódcą sił ekspedycyjnych w Wielkiej Brytanii i dowódcą SHAEF. To jemu przypadła do przeprowadzenia, największą akcja desantowa w historii świata. Miał on poprowadzić 175 000 młodych żołnierzy do desantu w Normandii. Dzięki sukcesowi tej operacji pozostał naczelnym dowódcą sił sprzymierzonych w Europie.
Rok później objął dowództwo amerykańskich sił okupacyjnych w Niemczech, ale jeszcze w tym samym roku został szefem sztabu armii USA, pozostając na tym stanowisku do 1948 roku. W tym też roku odszedł ze służby wojskowej, by do 1951 roku pełnić funkcję rektora Columbia University.
W latach 1951-1952 ponownie wrócił do armii jako naczelny dowódca sił wojskowych NATO w Europie. Dwukrotnie (1952, 1956) wybrany na prezydenta USA z ramienia partii republikańskiej. W swojej polityce wewnętrznej wprowadził program zwany nowoczesnym republikanizmem (polegający między innymi na ograniczeniu władzy federalnej). W polityce zagranicznej zwolennik militarnej i politycznej obecności USA w świecie. Współtwórca paktu bagdadzkiego i SEATO. Uważał NATO i ANZUS za szansę na rzecz odnowy Europy. W 1953 roku zakończył wojnę w Korei.
|
|
|
|
Po kryzysie sueskim w 1956 roku w jego gabinecie opracowany został plan zwany doktryną Eisenhowera. Była to koncepcja amerykańskiej polityki zagranicznej w stosunku do krajów Bliskiego i Środkowego Wschodu w okresie zimnej wojny. Przygotowana przez senatora J.F. Dullesa w styczniu 1957, a zatwierdzony przez Kongres dwa miesiące później. Doktryna upoważniała do użycia amerykańskich sił zbrojnych do obrony krajów tego rejonu przed atakiem i infiltracją państw komunistycznych. Celem doktryny Eisenhowera było wypełnienie luki politycznej i militarnej powstałej w tym rejonie po wycofaniu się Wielkiej Brytanii i Francji oraz powstrzymanie rozszerzania się tam wpływów ZSRR. Doktryna ta pierwszy raz została zastosowana w 1958 roku w Libanie.
Celem nadrzędnym polityki Eisenhowera było ograniczenie "zimnej wojny". Po śmierci Stalina podjął działania polityczne na rzecz odprężenia w stosunkach z ZSRR. Niestety, kolejny raz szansa została zaprzepaszczona przez samych Amerykanów. Incydent U-2, czyli zestrzelenie 1 maja 1960 roku amerykańskiego samolotu szpiegowskiego typu U-2 przez sowieckie rakiety przeciwlotnicze nad terytorium ZSRR w okolicach obecnego Jekaterynburg, przyczynił się do sowiecko-amerykańskiego kryzysu politycznego; po ujawnieniu, że pilot przeżył i ZSRR ma dowody na szpiegowski charakter jego misji, Eisenhower, który początkowo zaprzeczał oskarżeniom, potwierdził ten fakt; wynikiem incydentu było odwołanie planowanej na maj 1960 paryskiej konferencji 4 mocarstw w sprawie Berlina oraz wizyty Eisenhowera w ZSRR.
Zmarł 28 marca 1969 roku w Waszyngtonie.
Napisał m.in. "Krucjatę w Europie", "Mandate for Change", "Waging Peace". Te książki nie przyniosły mu takiej sławy, jak ludziom piszącym o samym Eisenhowerze. Do dzisiaj biografie tego amerykańskiego generała są chętnie publikowane i czytane w wielu krajach świata.
|
|
|