|
AC/DC to australijski zespół hard-rockowy założony przez Malcolma Younga w 1973 roku. Początkowo skład zespołu bardzo często się zmieniał. W 1975 roku zespół AC/DC zadebiutował na australijskim rynku płytą High Voltage. Pierwszy poważny skład AC/DC to: Malcolm Young – gitara elektryczna, Angus Young – gitara prowadząca, Bon Scott – wokal, Mark Evans – bas, Phil Rudd – perkusja. W takim składzie grupa wydała swoją drugą płytę T.N.T. W brzmieniu można usłyszeć bardzo wielką różnicę w stosunku do High Voltage. W 1976 roku zespół wyruszył na podbój Wielkiej Brytanii. W Australii pojawił się nowy album zatytułowany Dirty Deeds Done Dirt Cheap. Na wyspach ich pierwszym wydawnictwem był High Voltage - hybryda dwóch płyt wydanych w Australii: High Voltage i T.N.T. W grudniu 1976 roku w Wielkiej Brytanii wypuszczono na rynek Dirty Deeds Done Dirt Cheap, który trochę różnił się od wydanego w Australii pierwowzoru. Tymczasem w październiku, w Ameryce wydano brytyjską wersję płyty High Voltage. 1977 rok przyniósł nowy album zatytułowany Let There Be Rock. Płyta była krokiem naprzód, znalazły się tam bowiem takie utwory jak „Whole Lotta Rosie” czy „Let There Be Rock”, gdzie Bon udowodnił swój talent liryczny. Wspólna trasa z Black Sabbath była także ostatnią współpracą AC/DC z Markiem Evansem. Później AC/DC zatrudniło nowego basistę Cliffa Williamsa. W Stanach i na wyspach album ukazał się później, docierając do 75 miejsca brytyjskich notowań. Zespół ruszył w drugą trasę koncertową w USA wraz z Kiss i Rush. W grudniu muzycy zagrali specjalny koncert na potrzeby radia w Nowym Jorku. Album ten zatytułowano Live From Atlantic Studios. Teraz można tę płytę otrzrymać kupując Bonfire. W 1978 roku światło dzienne ujrzał nowy album Powerage. Płyta zawierała ciekawe kompozycje. Singiel Rock And Roll Damnation uplasował się na 24 miejscu zestawień, a sam album dotarł do Top 50 brytyjskich notowań. W tym samym roku wytwórnia zdecydowała się wydać album koncertowy. W październiku ukazała się płyta o tytule If You Want Blood (You’ve Got It). Koncert został zarejestrowany w Glasgow. Album okazał się sukcesem docierając do 13 miejsca brytyjskich notowań i do Top 50 amerykańskiej listy bestsellerów. W 1979 roku nowym producentem zespołu został Robert John „Mutt” Lange. Produktem współpracy AC/DC z nowym producentem była wydana 27 lipca płyta Highway To Hell. Przykładami pracy jakiej wykonał Lange może być utwór tytułowy, Touch To Much czy Girls Got Rhythym. Bardzo duże postępy poczynili wszyscy członkowie zespołu, jednak największe Bon Scott. Album dotarł do 8 miejsca listy w Wielkiej Brytanii i 17 w notowaniach amerykańskich. Jeden z koncertów w Paryżu został sfilmowany i wydany na taśmie wideo jako Let There Be Rock. 19 lutego 1980 roku Bon wraz ze swym przyjacielem udał się do klubu. Wracając, nietrzeźwego Bona nie można było dobudzić, więc przyjaciel zostawił go w samochodzie. W nocy leżąc w niewygodnej pozycji Bon zwymiotował i udusił się. Dla AC/DC była to wielka strata, jednak zespół zrehabilitował się i przyjął do swojego składu nowego wokalistę Briana Johnsona. 31 lipca AC/DC miało premierę albumu Back In Black. Płyta okazała się jeszcze większym sukcesem niż poprzednia. Pierwszy singiel You Shook Me All Night Long dotarł do 38 miejsca miejsca najpopularniejszych singli. Album dotarł do 1 miejsca brytyjskich zestawień, zaś w Ameryce do 4. W 1981 roku w Ameryce zdecydowano się wydać brytyjską wersję Dirty Deeds Done Dirt Cheap, co także okazało się sukcesem. Tego samego roku w grudniu AC/DC wydało płytę For Those About To Rock (We Salute You). Muzycy nie darzyli tego albumu sympatią, gdyż bardzo długo go nagrywano. Jednak płyta dotarła do 3 miejsca brytyjskich notowań, a dwa single do top 15. Później nstąpiło kilka miesięcy odpoczynku. Nowa płyta pojawiła się wraz z nowym rokiem. Po raz pierwszy AC/DC nagrało płytę bez producenta. Flick Of The Switch dotarł do 4 miejsca brytyjskich notowań. W 1984 pojawiły się kłopoty z perkusistą Philem. Po kilkuetapowych przesłuchaniach zdecydowano się przyjąć 20-letniego Simona Wrighta. Już miesiąc później zagrał swój pierwszy koncert. W Wielkiej Brytanii i w USA wydano album Jailbreak, na którym znalazły się te utwory, które zostały pominięte w ogólnoświatowych edycjach trzech pierwszych płyt wydanych w Australii. W 1985 roku wydano Fly On The Wall. Płyta należy do jednej z najsłabszych w karierze zespołu, jednak mimo to album wdarł się na 7 miejsce brytyjskich notowań. W tym roku także schwytano wielokrotnego mordercę Richarda Ramireza. W czasie jego aresztowania miał na sobie koszulkę z logo AC/DC. Przyjaciele mówili, że był on wielkim fanem zespołu, przez to prasa i niektórzy ludzie wystąpili przeciwko AC/DC. Później grupa wyruszyła w trasy koncertowe. W 1986 roku muzycy dostali propozycję nagrania kilku kawałków do filmu Maximum Overdrive. Płyta zatytułowana Who Made Who zawierała parę nowych jak i starych kompozycji. Film okazał się wielką klapą, zaś sam album wszedł na 11 miejsce notowań. Zespół ponownie zatrudnił producentów Vanda/Young z którymi pracował na początku swojej kariery. 1988 roku na rynku pojawił się Blow Up Your Video. Poprzedzona singlem Heatseeker płyta dotarła na 2 miejsce w Wielkiej Brytanii i 12 w Ameryce. Album był najlepszy od czasów For Those About To Rock. W trasie koncertowej bratanek Stevie Young zastąpił Malcolma mającego problemy z alkoholem. W 1989 roku AC/DC zaczęli pracować nad nową płytą, ale bez Simona Wrighta, który odszedł do innego składu. Zespół zatrudnił znanego perkusistę Chrisa Slade’a. Z nowym znów producentem, zespół wydał The Razors Edge. Płyta okazała się jeszcze lepszą od Blow Up Your Video plasując się na 4 po prawej i 2 po lewej stronie Atlantyku. Singiel dotarł do 13 miejsca brytyjskich notowań. Płyta sprzedała się w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy, więc została złotą. AC/DC po dodaniu The Razors Edge do listy sprzedanych płyt, przekroczyło 60 milionów. Fani mogli także kupić dwa zbiory wideoklipów: Who Made Who (1980-1986) i Clipped (1988-1990). Zespół wyruszył w swoją najdłuższą trasę koncertową trwającą prawie dwa lata. AC/DC poprzedzała m.in. Metallica. Polscy fani też nie mieli powodów do narzekań, ponieważ mogli ich podziwiać 13 lipca 1991 roku na Stadionie Śląskim. W Polsce słynną grupę ogładało około 30 tysięcy ludzi. 28 września 1991 roku odbył się największy w karierze zespołu koncert. Do Moskwy przybyło ponad 500 tysięcy fanów. 1992 roku ukazał się album zatytułowany Live. Płyta wydana była w dwóch wersjach jedno lub dwu płytowa. Promowany singlami Highway To Hell i Dirty Deeds Done Dirt Cheap album dotarł do 5 miejsca w Wielkiej Brytanii i 15 w Stanach. Jednak nie tylko można było słyszeć, ale także zobaczyć cały show. Kasetę zatytułowano Live At Donington. Na początku 1993 roku AC/DC wydało singiel Big Gun na potrzeby filmu Bohater Ostatniej Akcji. W teledysku wraz z muzykami występował Arnold Schwarzenegger w szkolnym mundurku. Singiel dotarł do 23 miejsca brytyjskich zestawień. Później nadeszła chwila odpoczynku. 22 września 1995 roku został wydany album Ballbreaker. Płyta była całkowicie odmienna niż The Razors Edge. Można było na niej usłyszeć prosty rock’n’rollowy heavy metal. Trasa koncertowa rozpoczęła się na początku 1996 roku w USA. Ważny był drugi koncert w Madrycie, ponieważ został on sfilmowany i wydany jako No Bull – Live In Madrid. Rok 1997 przyniósł Bonfire. W pudle można znaleźć 4 lub 5 płyt, zależnie od tego jaką wersję się kupiło. Pierwszą płytę stanowi wspomniany wcześniej Live From The Atlantic Studios. Można tam znaleźć także dwu płytowe wydanie Let There Be Rock – The Movie (Live In Paris), które wcześniej zostało wydane na kasecie wideo. Czwarta płyta Volts wydaje się najbardziej interesująca, ponieważ znalazły się na niej pierwowzory takich hitów jak Highway To Hell czy Whole Lotta Rosie. Piąta to Back In Black, która jest dodatkowa. W 2000 roku AC/DC wydało Stiff Upper Lip. Na płycie znalazło się kilka ciekawych kompozycji. Zespół znów ruszył w trasę, w Polsce jednak nie zawitał. 2001 roku po trasie znowu wydano DVD Stiff Upper Lip – Live. W Europie wydano także dwu płytowe Stiff Upper Lip – Tour Edition. Na jednej płycie była oryginalna wersja Stiff Upper Lip, zaś na drugiej kilka teledysków, utwory z koncertu w Madrycie i Cyberspace. W 2003 roku AC/DC ruszyło w krótką trasę koncertową wraz z The Rolling Stones. AC/DC należy teraz do największych gigantów rocka, ponieważ album Back In Black sprzedał się w ponad 20 milionach egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Teraz krążą plotki, że AC/DC pracuje nad nową płytą
(ma wyjść rzekomo jeszcze w tym roku). Miejmy nadzieję, że szybko ją wyda.
Na
koniec garść ciekawostek:
1. Wzrost Angusa to… 157 cm.
2. Back In Black W samych Stanach rozszedł się w ilości ponad 20 milionów, a na świecie ponad 42 mln.
3. AC/DC ma swoje dwie ulice jedna w Hiszpanii – Madryt, druga w Australii – Melbourne.
4. Największy koncert AC/DC odbył się w Moskwie 1991 roku. Przyszło 500 tys. fanów.
5. Highway To Hell został wybrany przez mieszkańców Australii ich najlepszym singlem.
6. Czy wiesz, że AC/DC nagrali tylko 1 balladę – „Love Song”
7. AC/DC w Stanach sprzedali ponad 65 milionów płyt, co stawia ich na siódmym miejscu w rankingu artystów, którzy sprzedali tam najwięcej płyt.
8. Czy wiesz, że Angus ma osobiście zaprojektowaną gitarę „SG Angus Young Signature”. Oczywiście firmy
„Gibson”
9. Czy wiesz, że zespół AC/DC jest w Holu Sław Rock ‘n’
Rolla.
10. Czy wiesz, że Bon na początku współpracy z AC/DC był ich kierowcą. Angus mówił, że Bon za kierownicą przypominał prawdziwego szaleńca.
11. Wokal do utworu "Can't Stand Still" pochodzącym z płyty "Stiff Upper Lip" został nagrany za pierwszym razem. Oklaski, które można usłyszeć na końcu tego kawałka są autentyczne. Chłopaki bili je Brianowi. Nie zostały wymazane.
12. Każdy album AC/DC w Stanach Zjednoczonych zyskał miano platynowego. Co oznacza, że sprzedał się w ilości co najmniej 1 miliona. Dokonał tego nawet "Jailbreak" na którym znajdowało się jedynie 5 utworów.
13. Kilka lat temu zostało opublikowane, że płyty AC/DC na całym świecie sprzedały się w ilości ponad 140 milionów.
14. W roku 2001, w którym odbyła się trasa koncertowa Stiff Upper Lip AC/DC zarobli około 30 milionów dolarów.
Podziękowanie dla serwisu www.acdcmania.republika.pl za udostępnienie
materiałów.
|