#Konflikty Zbrojne On-Line#                         "...Wszystkie wojny są wojnami domowymi, ponieważ wszyscy ludzie są braćmi..."













Konflikty Zbrojne Numer 12 | Sierpień 2005                                                    poprzednia strona | spis treści | następna strona
Lekkie Działo Samobieżne SU-76i
  Autor tekstu: Olek

    Wiosną 1942 r., po stopniowym złagodzeniu kryzysu sprzętowego przełomu lat 1941/42, powrócono w ZSRR do prac nad artylerią samobieżną. Zakładano, że w pierwszej kolejności powstaną samobieżne systemy uzbrojenia artyleryjskiego, zapewniające kompleksowe wsparcie nacierającej piechoty oraz czołgów, zdolne towarzyszyć im w walce na każdym etapie i w każdych warunkach. Głównym uzbrojeniem planowanych dział samobieżnych miały być armaty ZiS - 3 kalibru 76,2 mm, haubice ML-30 kalibru 122 mm oraz armatohaubice ML-20 kalibru 152 mm.




W lekkiej kategorii, a więc dział uzbrojonych w armatę kalibru 76,2 mm i wykorzystujących podwozie czołgu lekkiego T-70, do uzbrojenia przyjęto wóz SU-76. Miał on jednak wiele wad, z których najpoważniejszą było notoryczne awarie zespołu napędowego, który tworzyły dwa niezależne silniki gaźnikowe GAZ-202, posiadające oddzielne chłodnice, sprzęgła i pracujące na niezależne skrzynie przekładniowe, dopiero moc z nich przekazywana była na wspólny wał zdawczy. Brak synchronizacji pomiędzy skrzyniami przekładniowymi powodował ścinanie zębów w wieńcach przekładni i unieruchomienie wozu. Fala awarii wozów skierowanych do jednostek liniowych stała się przyczyną decyzji o wstrzymaniu produkcji SU-76 w marcu 1943 r.




Od razu przystąpiono do głębokiej modyfikacji działa SU-76. Jednym z zaakceptowanych rozwiązań, aczkolwiek od początku traktowanych jako tymczasowe, była przebudowa na działa samobieżne uzbrojone w armaty 76 mm, zdobycznych czołgów Panzerkampfwagen III oraz dział samobieżnych Sturmgeschutz III.


Decyzja o budowie samobieżnego działa wsparcia na niemieckim podwoziu była w pełni uzasadniona, ponieważ Służba Zdobyczy Wojennej po zakończeniu bitwy stalingradzkiej zgromadziła ponad 300 czołgów PzKpfw III i dział samobieżnych StuG III.


W nowym dziale pozostawiono niezmieniony kadłub PzKpfw III, czy tez ścięte nieco powyżej osłony szczeliny obserwacyjnej kierowcy podwozie StuGa. Zachowano cały układ jezdny oraz napędowy.

Na kadłubie, w jego przedniej części, umieszczono całkowicie zamkniętą nadbudówkę zespawaną z płyt pancernych o grubości 35 mm (przód), 25 mm (boki) i 15 mm (tył i strop). Wszystkie płyty były nachylone.


Pojazd uzbrojono w 76 mm armatę S-1. Był to wariant czołgowej armaty wz. 1940 F-34, która zamontowano w wahliwej ramie umożliwiającej uzyskanie kątów ostrzału od -6 do +15° w pionie oraz 10° w poziomie. Jarzmo działa chroniła odlewana osłona o grubości 60 mm. Zapas amunicji wynosił 98 nabojów. Prototypowy pojazd został skierowany na próby 6 marca 1943 r. 20 marca podjęto decyzję o skierowaniu wozu do produkcji seryjnej. Działo otrzymało oznaczenie SU-76I.


Pierwsze egzemplarze działa trafiły do jednostek frontowych latem 1943 r. W wyniku analizy zastosowania bojowego SU-76I, m.in. w bitwie pod Kurskiem, wprowadzono w kolejnych seriach pewne modyfikacje. W pierwszej kolejności na osłonie oporopowrotników armaty umieszczono spora tarczę wykonaną z płyty pancernej o grubości 10-15 mm. Jej zadaniem była ochrona jarzma przed zaklinowaniem odłamkami lub pociskami broni strzeleckiej. Na tylnej płycie zamocowano uchwyty dla dodatkowych zbiorników paliwa.


Produkcję Su-76I zakończono w listopadzie 1943 r., po wyprodukowaniu 201 wozów. Dalsze jej kontynuowanie nie miało sensu, ponieważ przemysł był już w stanie dostarczać niezbędne ilości dział samobieżnych SU-76M, w których wyeliminowano większość usterek trapiących wczesne działa SU-76.


  Dane taktyczno-techniczne działa SU-76i

» Wymiary:
długość 630cm, szerokość 291 cm, wysokość 237,5 cm, prześwit 35 cm
» Załoga:
4 osoby
» Masa:
22 500 kg
» Pancerz:
kadłub: przód 26-35mm
boki i tył 10-16mm
nadbudówka: przód 35 mm
boki i tył 10-16mm.
» Napęd:
silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy, widlasty, Maybach HL120TRM o mocy 265 KM, chłodzony płynem.
» Prędkość maksymalna:
50 km/h na drodze
» Uzbrojenie:
1 działo 76,2 mm S-1, 2 KM 7,62.
» Kąty ostrzału działa:
kąt ostrzału - płaszczyzna pionowa - 6° + 15°, pozioma - 20°.
» Amunicja:
98 nabojów do działa.
» Zasięg:
180 km na drodze.
» Pancerz:
kadłub: przód 50mm, boki 30mm, tył 25mm; nadbudówka: przód 35 mm, boki 25mm, tył i strop 15mm.
» Łączność:
radiostacja 9R, telefon wewnętrzny TPU-3.
» Pokonywane przeszkody:
wzniesienia: 30°, rowy o szerokości 220 cm, ściany o wysokości 60 cm, brody o głębokości 80 cm.



Konflikty Zbrojne Numer 12 | Sierpień 2005                                                    poprzednia strona | spis treści | następna strona
Numer złożony dnia 5 czerwca 2005 roku. Wszystkie prawa zastrzeżone dla Konflikty Zbrojne ® «2005»