Wiosną 1942 r., po stopniowym złagodzeniu kryzysu sprzętowego przełomu lat 1941/42, powrócono w ZSRR do prac nad artylerią samobieżną. Zakładano, że w pierwszej kolejności powstaną samobieżne systemy uzbrojenia artyleryjskiego, zapewniające kompleksowe wsparcie nacierającej piechoty oraz czołgów, zdolne towarzyszyć im w walce na każdym etapie i w każdych warunkach. Głównym uzbrojeniem planowanych dział samobieżnych miały być armaty ZiS - 3 kalibru 76,2 mm, haubice ML-30 kalibru 122 mm oraz armatohaubice ML-20 kalibru 152 mm.
W lekkiej kategorii, a więc dział uzbrojonych w armatę kalibru 76,2 mm i wykorzystujących podwozie czołgu lekkiego T-70, do uzbrojenia przyjęto wóz SU-76. Miał on jednak wiele wad, z których najpoważniejszą było notoryczne awarie zespołu napędowego, który tworzyły dwa niezależne silniki gaźnikowe GAZ-202, posiadające oddzielne chłodnice, sprzęgła i pracujące na niezależne skrzynie przekładniowe, dopiero moc z nich przekazywana była na wspólny wał zdawczy. Brak synchronizacji pomiędzy skrzyniami przekładniowymi powodował ścinanie zębów w wieńcach przekładni i unieruchomienie wozu. Fala awarii wozów skierowanych do jednostek liniowych stała się przyczyną decyzji o wstrzymaniu produkcji SU-76 w marcu 1943 r.
Od razu przystąpiono do głębokiej modyfikacji działa SU-76. Jednym z zaakceptowanych rozwiązań, aczkolwiek od początku traktowanych jako tymczasowe, była przebudowa na działa samobieżne uzbrojone w armaty 76 mm, zdobycznych czołgów Panzerkampfwagen III oraz dział samobieżnych Sturmgeschutz III.
Decyzja o budowie samobieżnego działa wsparcia na niemieckim podwoziu była w pełni uzasadniona, ponieważ Służba Zdobyczy Wojennej po zakończeniu bitwy stalingradzkiej zgromadziła ponad 300 czołgów PzKpfw III i dział samobieżnych StuG III.
W nowym dziale pozostawiono niezmieniony kadłub PzKpfw III, czy tez ścięte nieco powyżej osłony szczeliny obserwacyjnej kierowcy podwozie StuGa. Zachowano cały układ jezdny oraz napędowy. |
|
|
|
Na kadłubie, w jego przedniej części, umieszczono całkowicie zamkniętą nadbudówkę zespawaną z płyt pancernych o grubości 35 mm (przód), 25 mm (boki) i 15 mm (tył i strop). Wszystkie płyty były nachylone.
Pojazd uzbrojono w 76 mm armatę S-1. Był to wariant czołgowej armaty wz. 1940 F-34, która zamontowano w wahliwej ramie umożliwiającej uzyskanie kątów ostrzału od -6 do +15° w pionie oraz 10° w poziomie. Jarzmo działa chroniła odlewana osłona o grubości 60 mm. Zapas amunicji wynosił 98 nabojów.
Prototypowy pojazd został skierowany na próby 6 marca 1943 r. 20 marca podjęto decyzję o skierowaniu wozu do produkcji seryjnej. Działo otrzymało oznaczenie SU-76I.
Pierwsze egzemplarze działa trafiły do jednostek frontowych latem 1943 r. W wyniku analizy zastosowania bojowego SU-76I, m.in. w bitwie pod Kurskiem, wprowadzono w kolejnych seriach pewne modyfikacje. W pierwszej kolejności na osłonie oporopowrotników armaty umieszczono spora tarczę wykonaną z płyty pancernej o grubości 10-15 mm. Jej zadaniem była ochrona jarzma przed zaklinowaniem odłamkami lub pociskami broni strzeleckiej. Na tylnej płycie zamocowano uchwyty dla dodatkowych zbiorników paliwa.
Produkcję Su-76I zakończono w listopadzie 1943 r., po wyprodukowaniu 201 wozów. Dalsze jej kontynuowanie nie miało sensu, ponieważ przemysł był już w stanie dostarczać niezbędne ilości dział samobieżnych SU-76M, w których wyeliminowano większość usterek trapiących wczesne działa SU-76.
| Dane taktyczno-techniczne działa SU-76i
|
| » Wymiary: |
długość 630cm, szerokość 291 cm, wysokość 237,5 cm, prześwit 35 cm |
| » Załoga: |
4 osoby |
| » Masa: |
22 500 kg |
| » Pancerz: |
kadłub: przód 26-35mm boki i tył 10-16mm nadbudówka: przód 35 mm boki i tył 10-16mm. |
| » Napęd: |
silnik gaźnikowy, 12-cylindrowy, widlasty, Maybach HL120TRM o mocy 265 KM, chłodzony płynem. |
| » Prędkość maksymalna: |
50 km/h na drodze |
| » Uzbrojenie: |
1 działo 76,2 mm S-1, 2 KM 7,62.
|
| » Kąty ostrzału działa: |
kąt ostrzału - płaszczyzna pionowa - 6° + 15°, pozioma - 20°. |
| » Amunicja: |
98 nabojów do działa. |
| » Zasięg: |
180 km na drodze.
|
| » Pancerz: |
kadłub: przód 50mm, boki 30mm, tył 25mm; nadbudówka: przód 35 mm, boki 25mm, tył i strop 15mm. |
| » Łączność: |
radiostacja 9R, telefon wewnętrzny TPU-3.
|
| » Pokonywane przeszkody: |
wzniesienia: 30°, rowy o szerokości 220 cm, ściany o wysokości 60 cm, brody o głębokości 80 cm.
|
|
|
|
|