Gąsienicowe pojazdy desantowe - zwane również "Amtracs" służyły amerykańskiej piechocie morskiej do walk na wyspach Oceanu Spokojnego. Pojazd LVT powstał na bazie pojazdu skonstruowanego przez Donalda Roeblinga z przeznaczeniem do akcji ratowniczych na bagnach Florydy. W latach 1937 -1939 armia amerykańska zwróciła uwagę na możliwość wykorzystania tego pojazdu do transportowania z okrętów na brzeg żołnierzy wraz z wyposażeniem. W pierwszej połowie 1940 dowództwo piechoty morskiej złożyło zamówienie na jeden egzemplarz pojazdu przystosowanego do warunków bojowych.
Po pomyślnym zakończeniu testów zamówiono dalsze 100 sztuk, które zostały wyprodukowane przez Food Machine Corporation. Pierwsze egzemplarze noszące nazwę LYT-1 weszły na wyposażenie armii amerykańskiej w czerwcu 1941. Były to 7,8-tonowe pojazdy pozbawione uzbrojenia, poruszające się na powierzchni wody dzięki specjalnemu ukształtowaniu gąsienic. LVT-1 mieścił 25 osób lub wagową równowartość materiałów i wyposażenia. Po raz pierwszy pojazdy te użyto pod Guadalcanal w sierpniu 1942.
Model LVT-2 różnił się od poprzedniej wersji jedynie kilkoma poprawkami konstrukcyjnymi. Natomiast w modelu LVT-4 silnik został przesunięty do przodu, co pozwoliło na zamontowanie z tyłu pochylni dla łatwiejszego opuszczania pojazdu bez narażania się na ogień nieprzyjaciela (w poprzednich wersjach żołnierze po prostu wyskakiwali przez burtę).
|
|
|
|
Pojazd LYT-3, użyty w czasie lądowania na Okinawie, różnił się od wersji LVT-4 rodzajem napędu: zamiast pojedynczego silnika Continental użyto dwóch silników Cadillac.
Podstawową wadą pierwszych modeli pojazdów LVT był brak opancerzenia. Dlatego po lądowaniu na Tarawie, gdzie wojska amerykańskie poniosły dotkliwe straty, istniejące pojazdy LVT zostały zaopatrzone w pancerz mocowany na nitach, a przy produkcji następnych egzemplarzy, zamiast zwykłej obudowy, zaczęto montować lekkie opancerzenie.
Następna seria pojazdów LVTA przypominała czołg pływający ze względu na zastosowanie zakrytego kadłuba, opancerzenia oraz karabinów maszynowych. Model LYTA-1 różnił się od LVI-1 jedynie wieżyczką z lekkiego czołgu M3 uzbrojoną w działo kalibru 37 mm. Jednak uzbrojenie to wkrótce okazało się niewystarczające i model LYTA-1 został zastąpiony wersją LYTA-4, czyli pojazdem LYT-4 z wieżyczką Gun Motor Carriage M8 uzbrojoną w haubicę kalibru 75 mm. Model ten okazał się bardzo przydatny w czasie lądowania na Saipanie.
Ostatnim z serii był LYTA-5, różniący się od LYTA-4 stabilizacją żyroskopową oraz mechanicznym obrotem wieży. Model ten pojawił się jednak dopiero po zakończeniu działań wojennych.
Ogółem w czasie trwania wojny siedem firm wyprodukowało 18 620 egzemplarzy pojazdów typu LYT. Oprócz wojny na Pacyfiku, pojazdy te wykorzystywane były również przez Amerykanów i Brytyjczyków we Włoszech oraz w północno-zachodniej Europie (akcja u ujścia rzeki Skaldy oraz przekroczenie Renu).
Niewątpliwie dzięki wykorzystaniu pojazdów desantowych wojna na Pacyfiku przybrała dużo mniej krwawy charakter...
|
|
|