Adolf Hitler - część druga: Droga ku władzy 

Dzięki pozycji zdobytej przez Hitlera, mógł zacząć marzyć, że może stać się kimś znaczącym wśród ludzi. Podsycał nacjonalizm Niemiec i antysemityzm oraz wykorzystywał marazm zdemobilizowanej części wojska. Zyskał poparcie Rudolfa Hessa i Josepha Goebbelsa, którzy wstąpili do NSDAP w 1922 roku, w epoce, kiedy Hitler zaostrzył swój program, wzywając wszystkich do pokonania wszystkich tych, którzy nie są Niemcami. Przekształcił organizacje gimnastyczne w wojskowe. W jednej z nich członkowie nosili brązowe koszule, nazwał ją "STURM ABTEILUNG (SA). Marzył o tym, by na jej czele wkroczyć do Berlina, na wzór Mussoliniego i jego "czarnych koszul".

27 stycznia 1923 roku w Monachium odbyła się wielka parada, w czasie, której przemaszerowało 5 tysięcy członków SA. Odbyło się to wbrew zakazowi komisarza. Z odbywających się 12 spotkań polityków nazistowskich, dla Hitlera nie wpływały żadne korzyści, więc wykorzystał rocznicę zwycięstwa Prus nad Francją w bitwie pod Sendanem, by w Norymberdze 2 września 1923 roku zgromadzić ok. 100 tys. Nacjonalistów i spośród nich utworzył nową organizację - Deutscher Kampfbund. Celem jej było obalenie rządów w Berlinie.

Kiedy wrócił do Monachium został aresztowany 11 listopada. Wyrokiem sądu było 5 lat więzienia w Landsbergu. Został skazany z zdradę państwa, a podczas swego pobytu w więzieniu napisał dzieło swego życia - "Main Kampf"("Moja Walka") - wypełniony mglistą, napastliwą, paranoiczną i rasistowską wizją świata. 20 grudnia 1924 roku został zwolniony na słowo. Odsiedział w więzieniu całe 9 miesięcy( a nie 13?). Wydał swą książkę, wynajął dom w Berchtesgaden i przystąpił do działania. Goebbelsa mianował szefem okręgu Berlin (Gauleiterem), zmienił dowódcę brunatnych koszul, a Henricha Himmlera, w przeszłości farmera i hodowcę kur, mianował swym zastępcą w SS. W 1927 roku doprowadził do zjednoczenia nazistów dla, których świat dzielił się na wrogów i przyjaciół.

Po 12 latach inflacji Niemcy przezywały kryzys gospodarczy. Kraj popadał w nędzę, a przyczyną tego było bezrobocie. Niekiedy ludzie popełniali samobójstwo, by ratować najbliższych przed głodem. Przeprowadzone w takich warunkach wybory dały nazistom przewagę w parlamencie. Hitler zabiegał o poparcie dla swych działań bogatych przemysłowców i bankierów.

W 1932 roku Adolf otrzymał obywatelstwo niemieckie i rok poźniej został kanclerzem III Rzeszy. Wprowadził rządy terroru i politycznego szantażu. Kiedy stwierdził, że w kierownictwie SA pojawiła się opozycja, zwalczył ją śmiercią 18 przeciwników, w tym "starego towarzysza" Ernesta Rohma, jedynego człowieka z, którym był na "ty". Była to sławna czerwcowa "noc dzikich róży". W marcu, a więc wcześniej, kazał zbudować w Dachau pierwszy obóz koncentracyjny, ponieważ więzienia były przepełnione. Żydów zaczął nękać od kwietnia. W maju, w Berlinie i Monachium przed uniwersytetami publicznie spalono książki, uznane za "niegodne niemieckiego ducha narodowego", a SA przeprowadzała kontrolę zbiorów bibliotek publicznych.

W 1934 roku Hitler postawił się ponad prawem. Dawną S zastąpił Sicherheitdienst, którą powierzył Himmlerowi. Pełnię władzy Hitler osiągnął w lipcu 1934 roku w związku z śmiercią szefa państwa, Paula von Hindenburga. Na kongresie NSDAP w Norymberdze, 5 sierpnia zapewniał zebrancyh, że życie Niemców ulegnie zasadniczej przemianie w przyszłym tysiącleciu. Entuzjastycznie przyjęty przez naród, triumfował. Plebiscyt wykazywał, że za Adolfem Hitlerem opowiedziało się 38 milionów, a tylko 4,3 miliona odrzucało jego propozycje.
 


Private Młody