|
|
||
|
Wiersz - Gaur Nieśmiały cybernetyk potężne ekstrema Poznawał, kiedy grupy unimodularne Cyberiady całkował w popołudnie parne, Nie wiedząc, czy jest miłość, czy jeszcze jej nie ma. Precz mi, precz, Laplasjany z wieczora do ranka, I wersory wektorów z ranka do wieczora! Bliżej, przeciwobrazy! Bliżej, bo już pora Zredukować kochankę do objęć kochanka! On drżenia współmetryczne, które jęk jednoczy, Zmieni w grupy obrotów i sprzężenia zwrotne, A takie kaskadowe, a takie zawrotne, Że zwarciem zagrażają, idąc z oczu w oczy! Ty, klaso transfinalna! Ty silna wielkości! Nieprzywiedlne continuum! Praukładzie biały! Christoffela ze Stoksem oddam na wiek cały Za pierwszą i ostatnią pochodną miłości. Twych skalarnych przestrzeni wielolistne głębie Ukaż uwikłanemu w Teoremat Ciała, Cyberiado cyprysów, bimodalnie cała W gradientach, rozmnożonych na loty gołębie! O, nie dożył rozkoszy, kto tak bez siwizny Ani w przestrzeni Weyla, ani Brouwera Studium topologiczne uściskiem otwiera, Badając Moebiusowi nie znane krzywizny! O, wielopowłokowa uczuć komitanto, Wiele trzeba cię cenić, ten kto się dowie tylko, Kto takich parametrów przeczuwając fantom, Ginie w nanosekundach, płonąc każdą chwilką! Jak punkt, wchodzący w układ holonomiczności, Pozbawiany współrzędnych zera asympotą, Tak w ostatniej projekcji, ostatnią pieszczotą Żegnany-cybernetyk umiera z miłości. Wiersz pochodzi z książki pt. "Cyberiada" Stanisława Lema [Żeby takie wiersze się interpretowało na polskim to byłby raj ;]] |
||
|
|
||