PPS-43
PPS-43
- "Pistoliet Puliemiot Sudajewa obrazca 1943" to radziecki pistolet maszynowy
skonstruowany przez Aleksieja I. Sudajewa w ramach konkursu na nowy pistolet
maszynowy, rozpisanego w ZSRR w 1942 roku. Zakładano, że nowa broń będzie ważyła
2,5-3 kg, a jej szybkostrzelność teoretyczna wyniesie 400-500 strz/min.
Ponadto nowy pistolet miał być niezawodny w każdych warunkach i mieć zmniejszone
gabaryty odpowiadające zwiadowcom, czołgistom, łącznościowcom i
spadochroniarzom, czyli tym, dla których pepesza była za długa i za ciężka. Od 9
do 13 czerwca 1942 roku przeprowadzono badania prototypów, wśród których
najprostszą konstrukcją i wysoką technologicznością odznaczał się pistolet
Sudajewa.
Broń działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, lecz dzięki temu, że wydłużono
komorę zamkową zdołano zmniejszyć szybkostrzelność, co było bardzo przydatne na
polu walki, gdyż zmniejszało zużycie amunicji, polepszało skupienie pocisków i
zwiększało żywotność broni. PPS-43 nie posiada przełącznika rodzaju ognia. Do
zasilania broni używa się dwurzędowego magazynka o pojemności 35 naboi. Pistolet
posiada celownik przerzutowy o nastawach 100 i 200 metrów.
Pistolety maszynowe PPS-43 były produkowane w Zakładach Metalowych im. Woskowa w
Siestoriecku (obwód leningradzki), gdzie w grudniu 1942r. wypuszczono ich
pierwszą partię. Ogółem w 1943 r. wyprodukowano 46 572 sztuki tej broni, co
przyczyniło się do przełamania blokady Leningradu. Po drobnych zmianach
konstrukcyjnych, które obejmowały skrócenie lufy o 20 mm, zmniejszenie masy
zamka z 570 do 550g i zmniejszenie długości broni z kolbą rozłożoną z 910 do 831
cm, pistolet otrzymał oznaczenie: "7,62 mm pistolet maszynowy PPS wzór 1943".
W Ludowym Wojsku Polskim PPS-y stanowiły uzbrojenie szeregowców i podoficerów
funkcyjnych, którzy nie mogli być uzbrojeni w kb lub kbk. Wydawano je też
zwiadowcom i grupom dywersyjnym oraz zrzucano je partyzantom (oczywiście tylko
tym z GL/AL i BCh).
PPS-43 był jednym z pierwszych typów broni, który zaczął być produkowany przez
polski przemysł obronny. Już w kwietniu 1945 r. w Fabryce Broni w Radomiu
przygotowywano linię produkcyjną do produkcji pistoletów, której wydajność
wynosiła 5 tys. sztuk broni rocznie. W 1955 r., w Kombinacie Maszyn
Włókienniczych "Wifama" w Łodzi powstała wersja przystosowana do strzelania
nabojami bocznego zapłonu kal. 5,6 mm.
W 1952 roku polscy konstruktorzy pstanowili dostosować PPS-43 do potrzeb
piechoty. Wprowadzono kolbę drewnianą, przekonstruowano komorę zamkową i
zmieniono zaczep do jej otwierania. Ponadto tak jak w PPSz-41 w trzewiku kolby
umieszczono podstawowe narzędzia do czyszczenia i konserwacji broni. Zmiany te
spowodowały zwiększenie masy broni o 0,4 kg. Zmodernizowanej broni nadano nazwę
"7,62 mm pistolet maszynowy wzór 1943/52".
Każdy żołnierz mający na wyposażeniu PPS-43 i PPS-43/52 otrzymywał również dwie
ładownice mieszczące po trzy magazynki, olejarkę oraz składany wycior.
Po wprowadzeniu do polskiej armii karabinków AK pistolety maszynowe PPS-43
zostały w uzbrojeniu jednostek pomocniczych i drugorzutowych, a później Służby
Ochrony Kolei, Służby Więziennej i Straży Przemysłowej.
|
Dane techniczne: |
|
| Kaliber: | 7,63x25mm Tokariew wz. 30. |
| Masa: | 3 kg (bez magazynka), 3,67 kg (z pełnym magazynkiem). |
| Szybkostrzelność teoretyczna: | 600 strz/min |
| Szybkostrzelność praktyczna: | 100 strz/min |
| Prędkość początkowa pocisku: | 500m/s |
| Pojemność magazynka: | 35 naboi |
|
Wymiary: |
|
| Długość: | 825mm (z kolbą rozłożoną), 615mm( z kolbą złożoną) |
| Długość lufy: | 243mm |
| Długość linii celowniczej: | 350 mm |
Private first class Sd Kfz 251/1