PPSz-41
 



PPSz-41 - sławetna pepesza będąca symbolem Armii Czerwonej podczas II wojny światowej. Często wykorzystywana na radzieckich plakatach propagandowych, gdzie była używana niezgodnie z przeznaczeniem. Przystojny i silny Wania bił nią po głowie brzydkiego i uciekającego Szkopa:). Pełna nazwa broni to "Pistoliet Puliemiot Szpagina obrazca 1941".


Została skonstruowana w 1941r. przez Giorgija Szpagina (1897-1952), który wzorował się fińskim pistoletem masz. Suomi. Była na uzbrojeniu Armii Czerwonej i (Ludowego) Wojska Polskiego w czasie II Wojny (była też używana przez polski Ruch Oporu, min. w Powstaniu Warszawskim). Broń ta była następczynią mało znanego i rozpowszechnionego PPD ("Pistoliet Puliemiot Diegtariewa obrazca 1936").


Pistolet działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Zasilany jest nabojami 7,62x25mm konstrukcji Tokariewa z magazynka bębnowego o pojemności 71 naboi lub z magazynka łukowego mieszczącego 35 naboi. Amunicja, będąca w owym czasie standardową radziecką amunicją pistoletową (stosowaną min. w pistoletach TT wz.30 i 33), była w rzeczywistości kopią niemieckego naboju Mauser 7,63x25mm.


Magazynek bębnowy pepeszy był wierną kopią magazynka od Suomi kal. 9mm. W pepeszy tym stosowano dwa rodzaje celowników: krzywkowy (krzywiznowy) i przerzutowy oraz przełącznik rodzaju ognia. W kolbie pistoletu znajdowało się gniazdo "niezbędnika" w którym umieszczono podstawowe przyrządy do konserwacji broni.


Żołnierze którzy mieli wersję pepeszy z magazynkiem bębnowym byli wyposażeni w ładownicę mieszczącą jeden bęben, a wyposażeni w broń z łukowym - dostawali torbę mieszczącą trzy magazynki.


Ogółem w latach 1941-1945 wyprodukowano ok. 5 milionów broni tego wzoru. Pepesze były doceniane i chętnie wykorzystywane przez Niemców, którzy uzbrajali w nie Wehrmacht, Waffen-SS i Volkssturm. Miały one oznaczenie "Maschinenpistole 717[r]".


Część "puliemiotów Szpagina" przerobiono na kal. 9mm Parabellum przez wymianę lufy i gniazda magazynka. Miały one oznaczenie 9mm MP-41[r] (ogólnie to w czasie wojny Niemcy lubili kopiować broń swoich przeciwników - o ile była dobra. Np. dokładnie skopiowany Sten Mk.2 był produkowany i używany w III Rzeszy pod nazwą "Potsdam Gerat" lub MP 3005).


Użytkownicy pepesz na ogół pozytywnie wypowiadają się na temat tej broni. Niewątpliwymi zaletami są duży magazynek (nawet w wersji skróconej, czyli 35-cio nabojowej), prostota konstrukcji i łatwość obsługi, lecz największą wadą jest zbyt mały zasięg pocisków przy tak długiej lufie i słaba siła obalająca amunicji.


Rosjanie, wyraźnie zainspirowani niemieckimi badaniami nad MP-43(Stg-44) w 1945 r. opracowali model PPSz-41 z krzywą lufą, dzięki której można było prowadzić ogień z okopów, "zza węgła" i z włazów pojazdów opancerzonych.


Również w 1945 r. powstał prototyp z metalową kolbą składaną, jednak nie wprowadzono go do standardowego wyposażenia, stawiając na wprowadzony dwa lata wcześniej pistolet maszynowy PPS-43 konstrukcji Sudajewa.


W Wojsku Polskim broń ta używana była do końca lat pięćdziesiątych, wyparta przez kbk AK i wspomniany już PPS-43.
Po II Wojnie Światowej pepesz używano w Korei, Wietnamie i w wielu innych konfliktach zbrojnych na świecie, w których uczestniczyły państwa "zaprzyjaźnione" z ZSRR. Ostatnio dwa egzemplarze PPSz-41 widziałem w rękach talibów w czasie kampanii antyterrorystycznej w Afganistanie.
 

Dane techniczne: 

Kaliber: 7,62x25mm Tokariew wz. 30.
Masa: 3.5 kg
Długość: 842mm
Długość lufy: 270mm
Szybkostrzelność: 800-1200 strz/min


 

Private first class Sd Kfz 251/1