PPSz-41

PPSz-41 - sławetna pepesza będąca symbolem Armii Czerwonej podczas II wojny
światowej. Często wykorzystywana na radzieckich plakatach propagandowych, gdzie
była używana niezgodnie z przeznaczeniem. Przystojny i silny Wania bił nią po
głowie brzydkiego i uciekającego Szkopa:). Pełna nazwa broni to "Pistoliet
Puliemiot Szpagina obrazca 1941".
Została skonstruowana w 1941r. przez Giorgija Szpagina (1897-1952), który
wzorował się fińskim pistoletem masz. Suomi. Była na uzbrojeniu Armii Czerwonej
i (Ludowego) Wojska Polskiego w czasie II Wojny (była też używana przez polski
Ruch Oporu, min. w Powstaniu Warszawskim). Broń ta była następczynią mało
znanego i rozpowszechnionego PPD ("Pistoliet Puliemiot Diegtariewa obrazca
1936").
Pistolet działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Zasilany jest nabojami
7,62x25mm konstrukcji Tokariewa z magazynka bębnowego o pojemności 71 naboi lub
z magazynka łukowego mieszczącego 35 naboi. Amunicja, będąca w owym czasie
standardową radziecką amunicją pistoletową (stosowaną min. w pistoletach TT
wz.30 i 33), była w rzeczywistości kopią niemieckego naboju Mauser 7,63x25mm.
Magazynek bębnowy pepeszy był wierną kopią magazynka od Suomi kal. 9mm. W
pepeszy tym stosowano dwa rodzaje celowników: krzywkowy (krzywiznowy) i
przerzutowy oraz przełącznik rodzaju ognia. W kolbie pistoletu znajdowało się
gniazdo "niezbędnika" w którym umieszczono podstawowe przyrządy do konserwacji
broni.
Żołnierze którzy mieli wersję pepeszy z magazynkiem bębnowym byli wyposażeni w
ładownicę mieszczącą jeden bęben, a wyposażeni w broń z łukowym - dostawali
torbę mieszczącą trzy magazynki.
Ogółem w latach 1941-1945 wyprodukowano ok. 5 milionów broni tego wzoru. Pepesze
były doceniane i chętnie wykorzystywane przez Niemców, którzy uzbrajali w nie
Wehrmacht, Waffen-SS i Volkssturm. Miały one oznaczenie "Maschinenpistole
717[r]".
Część "puliemiotów Szpagina" przerobiono na kal. 9mm Parabellum przez wymianę
lufy i gniazda magazynka. Miały one oznaczenie 9mm MP-41[r] (ogólnie to w czasie
wojny Niemcy lubili kopiować broń swoich przeciwników - o ile była dobra. Np.
dokładnie skopiowany Sten Mk.2 był produkowany i używany w III Rzeszy pod nazwą
"Potsdam Gerat" lub MP 3005).
Użytkownicy pepesz na ogół pozytywnie wypowiadają się na temat tej broni.
Niewątpliwymi zaletami są duży magazynek (nawet w wersji skróconej, czyli 35-cio
nabojowej), prostota konstrukcji i łatwość obsługi, lecz największą wadą jest
zbyt mały zasięg pocisków przy tak długiej lufie i słaba siła obalająca
amunicji.
Rosjanie, wyraźnie zainspirowani niemieckimi badaniami nad MP-43(Stg-44) w 1945
r. opracowali model PPSz-41 z krzywą lufą, dzięki której można było prowadzić
ogień z okopów, "zza węgła" i z włazów pojazdów opancerzonych.
Również w 1945 r. powstał prototyp z metalową kolbą składaną, jednak nie
wprowadzono go do standardowego wyposażenia, stawiając na wprowadzony dwa lata
wcześniej pistolet maszynowy PPS-43 konstrukcji Sudajewa.
W Wojsku Polskim broń ta używana była do końca lat pięćdziesiątych, wyparta
przez kbk AK i wspomniany już PPS-43.
Po II Wojnie Światowej pepesz używano w Korei, Wietnamie i w wielu innych
konfliktach zbrojnych na świecie, w których uczestniczyły państwa
"zaprzyjaźnione" z ZSRR. Ostatnio dwa egzemplarze PPSz-41 widziałem w rękach
talibów w czasie kampanii antyterrorystycznej w Afganistanie.
|
Dane techniczne: |
|
| Kaliber: | 7,62x25mm Tokariew wz. 30. |
| Masa: | 3.5 kg |
| Długość: | 842mm |
| Długość lufy: | 270mm |
| Szybkostrzelność: | 800-1200 strz/min |
Private first class Sd Kfz 251/1