.::. Meteroidy .::
Wokół Słońca krąży z
prędkością od 10 do 70 km/s po orbitach eliptycznych wiele
meteoroidów. Są to cząstki pyłu, odłamki skalne, często
pochodzące z komet. W większości ich rozmiar nie przekracza
ułamka milimetra, lecz te większe mają po kilka metrów. Kiedy
meteoroid wpada w ziemską atmosferę jego prędkość mieści się
przedziale od 15 do 20 km/s. Na wysokości 100 km zaczyna płonąć
rozgrzany tarciem. Także powietrze mocno się nagrzewa. W efekcie
widzimy na firmamencie efektowny rozbłysk i jasną smugę. Większe
meteoroidy dają efekt dużych ognistych kul, czyli bolidów.
Bardzo jasny meteor pozostawia smugę światła widniejącą na
niebie tak długo, że można zauważyć jej deformację pod wpływem
ruchów powietrza. Na ogół dłuższe, jaśniejsze i dłużej trwające
ślady pozostawiają meteoroidy większe. Najciekawsze do
obserwacji są roje meteorów. Na skutek rocznego obiegu Ziemi
dookoła Słońca, co roku zobaczyć można te same roje, których
nazwy biorą się od gwiazdozbiorów, z których pochodzą. Na skutek
roju meteorów atmosferę ziemską przecina kilkadziesiąt
meteoroidów na sekundę. Najlepiej jest wypatrywać Perseidów,
zawsze około 12 sierpnia, ponieważ mamy wtedy lato i bezchmurne
niebo sprzyja astronomom (niestety, w tym roku nie bardzo
sprzyjało, ale może to tylko u mnie, na Śląsku). Zauważyć można,
że meteory mają swoje źródło w jednym punkcie zwanym radiantem.
W przypadku Perseidów radiant znajduje się na tle gwiazdozbioru
Perseidy. Odległość pomiędzy meteorami może wynosić od
kilkudziesięciu do kilkuset kilometrów
Jeśli ciężar
meteoroidu wynosi mniej niż 1 tona, jego prędkość spada po
wejściu w atmosferę, ponieważ oddziałuje na niego siła oporu
powietrza i na wysokości 20 km zaczyna swobodnie spadać w polu
grawitacyjnym Ziemi. Gdy z siłą oporu powietrza zrówna się siła
ciążenia, meteoroid przestaje spadać ruchem przyspieszonym, a
jego prędkość spada do prędkości granicznej, czyli 0,1 km/s.
Jeśli zaś ciężar meteoroidu wynosi więcej niż 1000 ton,
atmosfera niewiele spowalnia jego upadek. Meteoroid, który nie
spłonął w atmosferze i dotarł do powierzchni Ziemi to meteoryt.
Jest on w stanie dokonać ogromnych zniszczeń, aczkolwiek
zjawisko takie jest rzadkością. O ich występowaniu świadczą
jednak liczne kratery na Ziemi. Rocznie spada jakieś 3300
meteorytów, z których większość trafia do oceanu (wszak woda
zajmuje ¾ powierzchni Ziemi). Największy meteoryt na naszej
planecie waży 60 ton i znajduje się w Namibii (Afryka S-W),
dokładnie w tym samym miejscu, gdzie spadł.
Przypuszcza się, że
największy meteoryt, jaki w ogóle spadł na Ziemię, spowodował
śmierć dinozaurów, jednakże teorii o wyginięciu tych ogromnych
gadów jest całe mnóstwo (od absurdalnych po całkiem mądre) i nie
domeną astronomii jest badanie ich.
WHITE Rider, Adept from
Sign of Force (www.signofforce.prv.pl)