W latach 60. ARPA (Department of Defense's Advanced Research
Projects Agency), później DARPA, zapoczątkowała budowę
eksperymentalnej sieci dużego zasięgu (WAN), która w krótkim
czasie pokryła teren Stanów Zjednoczonych. Zdaniem ARPANET, bo tak
ją nazwano, było połączenie instytucji rządowych, naukowych i
laboratoriów, dzięki czemu mogły one wymieniać za sobą pliki i
pocztę elektroniczną oraz dzielić, drogie wówczas, zasoby
systemowe. Nie minęło wiele czasu, a DARPA zdała sobię sprawę z
możliwości, jakie stwarza rozprzestrzenianie sieci na cały świat.
W latach 70. DARPA finansowała ARPANET i kierowała
dalszym jego rozwojem, starając się utworzyć szkielet, na którym
miały opierać się technologie sieciowe. Rezultatem tych działań
był zestaw protokołów TCP (Transmission Control Panel) oraz IP (internet
Protocol). Uproszczone wersje protokołów zostały przez DARPA
udostępnione, niewielkiej jeszcze wtedy, społeczności sieciowej w
celu rozpowszechnienia. Pierwszą eksperymentalną platformą tego
projektu był BSD UNIX używany w University of California. W tym
celu DARPA założyła przedsiębiorstwo Bolt Beranek Newman, Inc. (BBN),
którego zadaniem była pomoc w opracowaniu zestawu TCP/IP dla BDS
UNIX.
Technologia ta pojawiła się mniej więcej w czasie, gdy wiele różnych
organizacji opracowywało właśnie sposoby łączenia w sieci. Od
stycznia 1983 roku wszystkie komputery podłączone do ARPANET-u używało
TCP/IP jako protokołu komunikacyjnego. W 1989 roku CERN (Conseil
Europeen pour la Recherche Nucleaire) narodził się WWW (World Wide
Web). Głównym celem pomysłu było ułatwienie komunikowania się
fizyków z całego świata, które miano osiągnąć przy użyciu
dokumentów hipertekstowych. W tym czasie dokumenty hipertektowe
tworzone były za pomocą wstawień do zwykłego dokumentu
specjalnych znaczników otoczonych nawiasami kątowymi (< >).
Znaczniki używane byłe do oznaczenia logicznej budowy tekstu, na
przykład do wyróżniania tytułu, nagłówków czy paragrafów. Na
tej podstawie w krótkim czasie powstał nowy język, przy użyciu
którego programiści mogli tworzyć odpowiednio sformatowane
dokumenty. Język ten otrzymał nazwę Hypertext Markup Language (HTML).
W lutym 1993 NCSA (National Center of Supercomputing Applications)
na University of Illinois opublikowano legendarną już przeglądarkę
- Mosaic. Za pomocą tej przeglądarki użytkownicy mogli oglądać
odpowiednio przygotowane dokumenty HTML w postaci graficznej.
W tym czasie istniało około 50 serwerów Webowych udostępniających
archiwa dokumentów HTML, przeznaczone do przetworzenia na postać
graficzną przez przeglądarkę. Zaledwie dziewięć miesięcy później
ich liczba wzrosła do około 500. Rok później ogólna liczba
serwerów WWW w 84 państwach przekroczyła 10 000 - wszystkie były
podłączone do szkieletu ARPANET, nazwanego już w tym czasie
Internetem.
Dziś Internet pozwala komunikować się milionom komputerów na
całym świecie. Obecny szkielet Internetu może przenieść sporo
ponad 45 megabitów danych na sekundę, czyli około 1000 razy więcej
niż przepustowość oryginalnej ARPANET (przepustowość jest miarą
zdolności kanału informacyjnego do przenoszenia informacji,
mierzoną stosunkiem ilości informacji do czasu ich przesłania,
wyrażaną w bitach na sekundę).