|
| |||||||||||||||||||||||
|
3.1 Pierwsza linijka.Pierwsza linijka kodu w języku Perl ma specjalne znaczenie, aczkolwiek nie jest niezbędna do działania programu. Powinna wyglądać następująco: #!/usr/bin/perl Ścieżka /usr/bin/perl zależy od konkretnego systemu i należy ją odpowiednio zmodyfikować, tak aby wskazywała interpreter. Zasadniczo, podobnie jak w zwykłych skryptach pisanych np. w sh, linie rozpoczynające się od znaku "#" są ignorowane przez kompilator i pozwalają na umieszczanie własnych komentarzy wewnątrz programu. 3.2 Pierwszy program.Oto najprostszy program w Perlu wypisujący na ekranie tekst: #!/usr/bin/perl print 'Hello World.'; Należy pamiętać o tym, że każdą operację oddzielamy od następnej za pomocą średnika. 3.3 Uruchamianie programu.Aby uruchomić nasz program, należy zapisać go w zwykłym pliku tekstowym. Możemy użyć do tego celu jakiegokolwiek edytora. Następnie nadajemy plikowi odpowiedni atrybut wykonywalności poleceniem: chmod u+x nazwa_pliku. Uruchamiamy program, wywołując go z linii komend:
nazwa_programu # jeśli znajduje się on
# w katalogu na ścieżce
./nazwa_programu # jeśli nie znajduje się
# w katalogu na ścieżce,
# ale jest w katalogu
# bieżącym
perl nazwa_programu # podając go jako parametr
# dla interpretera (w tym
# przypadku atrybut
# wykonywalności pliku
# nie musi być ustawiony)
Istnieje jeszcze inny, czasem przydatny sposób uruchamiania programów. Opcja
interpretera -e może być użyta do wprowadzenia pojedynczej linii skryptu,
np. Aby sprawdzić poprawność składni jakiegoś programu, ale nie uruchamiać go, należy interpreter wywołać z opcją -c. Inną pomocną i stosunkowo nową w języku opcją interpretera jest -w. Powoduje ona wypisanie komunikatów dotyczących aktualnie wykonywanego skryptu. Często dzięki niej możemy odnaleźć usterki niezauważone w procesie kompilacji, a mimo to istotne dla działania programu. |
[ zajrzyj... ]
[ zajrzyj... ]
| |||||||||||||||||||||