Wypracowanie/ Henryk Sienkiewicz
Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku we wsi Wola Okrzejska na
Podlasiu. W 1861 roku rodzina Sienkiewiczów przeniosła się do Warszawy. W 1858
roku rozpoczął edukację w gimnazjum. Ponieważ nauka nie przychodziła mu zbyt
łatwo, często zmieniał szkoły. Jednak z dwóch przedmiotów nigdy nie miał
problemów: z historii i literatury. Maturę zdał stosunkowo dość późno, gdyż
dopiero w 1866 roku. Za namową rodziców rozpoczął studia na wydziale lekarskim,
a następnie prawnym Szkoły Głównej, ale wkrótce zaczął studiować na wydziale
filologiczno - historycznym. Aby zarobić na własne utrzymanie pisywał do
"Tygodnika Ilustrowanego" i "Przeglądu Tygodniowego" oraz udzielał korepetycji.
Pierwszą powieścią Sienkiewicza było "Na marne", która ukazała się w 1872 roku.
Jako korespondent "Gazety Wyborczej" wyruszył do Stanów Zjednoczonych. Oprócz
Stanów Zjednoczonych pisarz zwiedził także Francję i Włochy. W 1879 roku
powrócił do kraju. Trzy lata później ożenił się z Marią Szetkiewiczówną. W tym
czasie objął redakcję czasopisma "Słowo" i na jego łamach zaczął drukować
Trylogię. Praca nad "Panem Wołodyjowskim", "Potopem" i "Ogniem i mieczem" trwała
od 1883 do 1888 roku. W międzyczasie pisania trylogii zmarła mu żona. O tym, że
cieszył się wielkim uznaniem wśród czytelników świadczy fakt, iż od jednego z
nich dostał 15 tysięcy rubli z kartką: "Michał Wołodyjowski - Henrykowi
Sienkiewiczowi". Pieniądze te wybitny pisarz podarował na cele Akademii
Umiejętności w Krakowie, fundując tym stypendium imienia zmarłej żony. Otrzyamli
je m.in. Maria Konopnicka, Stanisław Wyspiański, Kazimierz Przerwa -
Tetmajer.
Pisarz bywał często w Krakowie i Zakopanem, wypoczywał w
sanatoriach , objechał Półwysep Bałkański i Hiszpanię. W 1891 roku odbył wyprawę
myśliwską do Afryki. Światowy rozgłos przyniosło mu dopiero "Quo vadis" za które
w 1905 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla.
Popierał rewolucję skierowaną
przeciwko cartowi. Wyznawanie radykalnych poglądów zmusiło pisarza do
opuszczenia krajuzaraz po wybuchu I wojny światowej. Razem z pianistą Ignacym
Panderewskim działał w komitecie pomocy na rzecz ofiar. Zmarł w Szwajcarii w
1916 roku.
Henruk Sienkiewicz napisał:
- "Na marne"
-
"Humoreski z teki Worszyłły"
- "Stary sługa oraz Hania"
- "Szkice
węglem"
- "Janko Muzykant"
- "Za chlebem"
- "Jemioła"
-
"Latarnik"
- "Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela"
- "Sachem"
-
"Bartek zwycięzca"
- "Ogniem i mieczem"
- "Potop"
- "Pan
Wołodyjowski"
- "W pustyni i w puszczy"
- "Quo vadis"
- "Rodzina
Połanieckich"
- "Bez dogmatu"
Zszywacz