Wypracowanie/ Henryk Sienkiewicz


Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 roku we wsi Wola Okrzejska na Podlasiu. W 1861 roku rodzina Sienkiewiczów przeniosła się do Warszawy. W 1858 roku rozpoczął edukację w gimnazjum. Ponieważ nauka nie przychodziła mu zbyt łatwo, często zmieniał szkoły. Jednak z dwóch przedmiotów nigdy nie miał problemów: z historii i literatury. Maturę zdał stosunkowo dość późno, gdyż dopiero w 1866 roku. Za namową rodziców rozpoczął studia na wydziale lekarskim, a następnie prawnym Szkoły Głównej, ale wkrótce zaczął studiować na wydziale filologiczno - historycznym. Aby zarobić na własne utrzymanie pisywał do "Tygodnika Ilustrowanego" i "Przeglądu Tygodniowego" oraz udzielał korepetycji. Pierwszą powieścią Sienkiewicza było "Na marne", która ukazała się w 1872 roku. Jako korespondent "Gazety Wyborczej" wyruszył do Stanów Zjednoczonych. Oprócz Stanów Zjednoczonych pisarz zwiedził także Francję i Włochy. W 1879 roku powrócił do kraju. Trzy lata później ożenił się z Marią Szetkiewiczówną. W tym czasie objął redakcję czasopisma "Słowo" i na jego łamach zaczął drukować Trylogię. Praca nad "Panem Wołodyjowskim", "Potopem" i "Ogniem i mieczem" trwała od 1883 do 1888 roku. W międzyczasie pisania trylogii zmarła mu żona. O tym, że cieszył się wielkim uznaniem wśród czytelników świadczy fakt, iż od jednego z nich dostał 15 tysięcy rubli z kartką: "Michał Wołodyjowski - Henrykowi Sienkiewiczowi". Pieniądze te wybitny pisarz podarował na cele Akademii Umiejętności w Krakowie, fundując tym stypendium imienia zmarłej żony. Otrzyamli je m.in. Maria Konopnicka, Stanisław Wyspiański, Kazimierz Przerwa - Tetmajer.
Pisarz bywał często w Krakowie i Zakopanem, wypoczywał w sanatoriach , objechał Półwysep Bałkański i Hiszpanię. W 1891 roku odbył wyprawę myśliwską do Afryki. Światowy rozgłos przyniosło mu dopiero "Quo vadis" za które w 1905 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla.
Popierał rewolucję skierowaną przeciwko cartowi. Wyznawanie radykalnych poglądów zmusiło pisarza do opuszczenia krajuzaraz po wybuchu I wojny światowej. Razem z pianistą Ignacym Panderewskim działał w komitecie pomocy na rzecz ofiar. Zmarł w Szwajcarii w 1916 roku.

Henruk Sienkiewicz napisał:

- "Na marne"
- "Humoreski z teki Worszyłły"
- "Stary sługa oraz Hania"
- "Szkice węglem"
- "Janko Muzykant"
- "Za chlebem"
- "Jemioła"
- "Latarnik"
- "Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela"
- "Sachem"
- "Bartek zwycięzca"
- "Ogniem i mieczem"
- "Potop"
- "Pan Wołodyjowski"
- "W pustyni i w puszczy"
- "Quo vadis"
- "Rodzina Połanieckich"
- "Bez dogmatu"

Zszywacz