|
REFLEKSJE
Za oknem wiatr szumi w konarach drzew. Pierwsze krople deszczu
miarowo uderzają
o parapet. Wpatruję się w krajobraz za oknem. Jest taki szary i
matowy. Szczególnie dzisiaj.
A może...
Czarny ekran. Sprawdzanie dysku. Profil. Hasło. Cichy śpiew
Pierworodnych. Tapeta Imladris.
ścieżka. Action Mag. Opowiadania.
I już... ciemne tło otwiera ścieżki Krainy Marzeń.
Teraz już mogę wszystko. "Retrospekcja"... "Książka"...
"Gwiazda".. "Ostatnia podróż B.Bagginsa"
.."Nie żałuj nic bracie"... "45 minut"...
"Mroźny oddech"... można długo wymieniać...
Dlaczego opowiadania?
Może właśnie dlatego, że pozwalają znaleźć się w różnych
miejscach, strefach, epokach... a może
dlatego, że są źródłem naszych myśli i uczuć...
Co sprawia, że tak chętnie je piszemy i czytamy?
Wiele rzeczy. Wiele odpowiedzi.
W końcu to jakieś cząstki nas samych... ślady w innych
ludziach... małe pragnienie, dążnenia...
Czytasz i wiesz co czuł autor podczas jego pisania. Wiesz, bo
sam doswiadczyłeś tego samego.
Czytasz i pragniesz znaleźć się w opisywanym przezeń miejscu,
porozmawiać z poznanymi
postaciami.
Czytasz i chcesz coś napisać...
A więc na co czekasz? Weź do ręki pióro i pozwól duszy
przelać się na białą kartkę papieru.
..
Piszesz i czujesz radość - spełnienie. Widzisz ścieżkę!
Jeszcze niedawno nie widziałeś jej biegu.
Tydzień temu zobaczyłeś ją gdzieś w oddali. A teraz nią
kroczysz...
Piszesz i wiesz, że tak jest... że to pewna prawidłowość.
Piszesz i nic więcej.
Ostatnie słowo. Kropka. I radość nawiedzająca twą duszę...
"Najważniejsza jest wiara w to, co niemożliwe"
Najważniejsze to umieć marzyć i spełniać marzenia. [I być
szczęsliwym, dokładnie! - Far.]
Czego wam i sobie życzy
nabuchodonoZorka
<<< powrót do Innych :::: ^^ do góry ^^||
|