Sylwetki

Sylwetka Jordana. Zasadniczo to wszystko o nim, o karierze najlepszego w historii koszykarza świata! Oj, obrodziło nam w tym miesiącu wiadomościomi z żyia MJ, oj obrodziło...

Michael Jordan

Michael Jordan urodził się 17 lutego roku 1963 w Nowym Yorku (konkretniej w Brooklynie).
Jako mały chłopiec Michael Jordan przebywał ze swoją rodziną w Nowym Yorku tylko przejściowo (jego ojciec, James Jordan odbywał tam kursy). wkrótce cała rodzina Jordanów przeniosła się z powrotem do rodzinnego stanu Północnej Karoliny. James i Deloris Jodanowie ciężko pracowali by wyżywić Michaela i jego rodzeństwo, a było ono liczne, bowiem Michael miał dwóch braci (James i Larry) oraz dwie siostry (Deloris i Rosyln). Chowali dzieci w ścisłym rygorze, być może dlatego Michael zawsze wyróżniał się na parkiecie dyscypliną i kulturą. Jego ojciec długo pracował w General Electrics, gdzie dorobił się stanowiska kierownika zespołu, a po przejściu na emeryturęzaangażował się w podejmowane przez Michaela przedsięwzięcia handlowe. Deloris Jordan po odchowaniu 5 dzieci pracowała w Banku. Życie rodziny Jordanów zawsze koncentrowało się wokół sportu, a najchętniej uprawianą dziedziną był Beaseball. James Jordan był przez pewien czas basebolistą, więc zależało mu na tym, by synowie kontynuiowali tradycję rodzinną, a sprawę tą ułatwiało mu to, że baseball w latach 60tych i 70tych był dyscyplina numer 1 w USA. Michael jak to zawsze , kirdy ma się i starsze i młodsze rodzeństwo starał się zwrócić na siebie uwagę. Broił, ale na szczęście nie aż tak żeby interesowała się nim władza, ale wystarczająco duzo żeby uzyskać miano miejscowego rozrabiaki. Jednocześnie miał w sobie niesamowity dar zjednywania sobie ludzi, a rodziców rozbrajał swoim niesamowitym uśmiechem, umiał unikac konsekwencji, ale mimo wszystko czasami obrywał. Wzorem Michaela był jego starszy brat - Larry . Michael zawsze chciał być lepszy od niego, ciężko zawsze nad tym pracował. Udawało mu się to podczas różnych dziecinnych meczów i zabaw sportowych. Jednak koszykówka była wtedy daleko za baseballem i dyscypinami lekkoatletycznymi. Larry w szkole średniej przestał rosnąć, i zatrzymał się na wzroście 6 stóp. Michael rósł dalej, ale w tych latach dalej myślał tylko o jednym - być lepszym niż jego brat. Zawsze uważał że jest dwa razy gorszy niż jego brat, toteż kiedy zaczął zawodowo grać w kosza, to wybrał numer 23 , ponieważ jego brat w szkole średniej grał z numerem 45. Mógł oczywiście wybrać numer 22 i kto wie jakby później potoczyły się jego losy ... Rodzice, podczas nauki w szkole średniej zachęcali go by znalazł sobvie jakieś zajęcie, by dorobić do kieszonkowego, on zawsze jednak wolał grać lub bawić się. Jego pierwszą ukochaną dyscypliną był baseball, grał w niego cały czas, pomimo powszechnej w regionie zasadzie że białe dzieci grają w baseball a czarne w kosza. Konsekwentnielamał te zasady, aż do momentu kiedy przyjety został do działającego w jego miasteczku zespołu małej ligi Basebolowej. Wówczas wraz ze swoją drużyną wygrał turniej stanowy, a sam został najwartościowszym graczem turnieju. Sam uważa to trofeum za jedno z najważniejszych w swoim zyciu. W okresie szkoły średniej był zaskakująco nieśmiały wobec dziwcząt, i nie miał wątpliwosci że zostanie kawalerem, i co już kompletnie zaszokowało wszystkich - w drugiej klasie zapisal się na fakultatywny kurs prowadzenia domu. Był po prostu przekonany że nigdy nie znajdzie sobie kobiety.

Początki grania w kosza

Zainteresowanie koszykówką wzięło się oczywiście od Larrego w szkole średniej.Wieczory bardzio często spedzali pod koszem. Dużo grali. Oczywiście Larry wygrywał częściej, ale zmieniło się to w drugiej klasie, kiedy Michael przerósł brata. Ten rok był jednak przełomowy. Jordan nie został wciągniety na listę koszykarzy w szkole średniej Laney High School. Ostatnim wciągniętym na liste był jego bliski przyjaciel. Niepowodzenie to spowodowało że Michael chciał być jeszcze lepszy. trenowal non stop, tylko po to, by w nastepnym roku dostać się do kadry. W tym samym czasie osiagnał wzrost 6 stóp i 3 cali. Przez cały okres szkoły ,średniej był niczym nie wyróżniajacym się graczem. w lecie został zaproszony na camp organizowany przez Deana Smitha, trenera uniwersytetu North Caroolina. tam został zauważony i w ostatniej chwii pojechał na prestizowy turniej do Pittsburga. Przez dwa tygodnie z rzędu Michael otrzymywał tytuł MVP obozu i wtedy właśnie zauważył że kariera stoi przed nim otworem. Trzeba było tylko wybrać miejsce jej początku. stwierdzil że będzie grał w jakimś znanym już uniwersytecie, a nie w jakimś nieznanym. Wszystko to działo się tuż przed ostatnim rokiem szkoły średiej. Problem polegał tylko na tym że był za mało znany. Napisał wprawdzie do UCLA (uniwersytet stanowy Kaliforni), ale jego list pozostał bez żadnej odpowiedzi. Szukając miejsca dla siebie odwiedził najpierw : Uniwersytet Połuniowej Karoliny, Maryland, Uniwerystet Stanowy Północje Karoliny, oraz znajdujacy się na 4 miejscu na jego liscie UNC (uniwesytet Północnej Karoliny). Jednak trener Dean Smith długo tłumaczył Michaelowi zalety UNC , i udało mu sięnamówić go do gry w tym zespole. Nasuwało się pytanie, czy Michaelowi , chłopakowi z małej miejscowości Willimngton , z której nigdy nikomu nie udało się wybić, wybiję się w uczelni o tak pięknych koszykarskich tradycjach?.Jednak to zadziałalo na niego podobnie jak dwa lata wcześniej wykluczenie ze składu szkoły średniej, swiadomość że może być tym pierwszym popychała go do dalzej pracy nad sobą. W klubie uczelni UNC Jordan , jako jeden z zaledwie kilku debiutantów w historii szkoły,załapał się do pierwszego składu słynnych Tar Heels. Miał w drużynie tak znanych kolegów jak James Worthy czy Sam Perkins. jako nowicjusz w NCAA dał się poznac jako zawpdnik który praktycznie nidy nie popełnia dwa razy tego samego błędu., a najlepszy zagrywki swoich rywali przyswajał sobie w ciagu zaledwie kilku minut.. Podczas nauki w szkole sredniej utrzymywał śednio oceny B (odpowiednik naszych dobrych), ale za grę w kosza nalezalo mu postawić A z plusem. w maju roku 1982 Jordan po raz pierwszy pokazał swiatu co ma do zaoferowania. Działo się to wsystko w stanie Louisiana w Nowym Orleanie, tam właśnie Michael miał po raz pierwszy spotkać się z Patrickiem Ewingiem i jego Georghtown w Wielkim finale ligi uniwersyteckiej. Na niecałą minutę przed koncem , kiedy rywale prowadzili 62:61, trener Smith tak pokierował swoimi podopiecznymi, by ostatni rzut nalezał do nowicjusza - Jordana. Na 16 sekund przed końcem Jordan oddał celny rzut z odległości około 17 stóp, z lewego skrzydła, pomimo asysty dwóch obrońców. Ten rzut dał drużynie Tar Heels tytuł mistrza USA. Michael zyskał sławę na całe Stany.Jeszcze przez dwa lata grał w lidze uniwersyteckiej. Zarówno w roku 1983 i 84 zdobył tytuł zawodnika roku. Rok 1984 to także pierwszy w jego karierze złoty medał olimpijski. Grał w drużynie prowadzonej przez Boby'ego Knighta, który był szkoleniowcem zupełnie innym niż Dean Smith. Trudno sobie wyobrazić parę takl bardzo różniących się dobrych trenerów NCAA. Knight znany z cietego języka i niepohamowanych zachowań często napadał na Jordana podczas przedolimpjiskich przygotowań, a Jordan walczył ostro o pozostanie w drużynie, pomimo iż mecze wydawały mu się dziwnie łatwe. Lato 84 było ciężkim okresem dla niego. musiał bowiem sprzeciwic się woli matki i wcześniej zakończyć szkołe, by zgłosić swoją kandydaturę w drafcie do NBA.. Deloris chciała by Michael ukończył nbajpierw studia z tytułem naukowym z geografi. Jednak jego ojciec, i trener Smith uznali że jest on już gotowy. Tego lata jako pierwsi wybierali szefowie Houston Rockets i wybrali centra Akeema Olajuwona", później wybierali Portand Trail Blazers. Zaangażowali centra Sama Bowiego.

Następuje przełom w życiu Michaela, wstępuje do NBA

Jako trzeci wybierał klub z Chicago. Wybrali Jordana. Był to moment przełomowy dla tego klubu. Działaczom z Chicago zależalo na Bowiem, ale jako że wybierali dopiero jako trzeci klub musieli zadwowolić się Jordanem, Bulls wiedzieli że Jordan jest wielki, ale nie spodziewali się że Jordan samodzielnie wyprowadzi ich z dna ligi. Wpływ jaki wywarł Jordan na NBA dał się zauważyc odrazu. Jako nowicjusz zdobywał srednio 28,2 pkt/mecz, był to trzeci wynik w lidze, lepsi okazali się tylko Bernard Kig z Ny i Larry Bird z Bostonu. Z Jordanem w składzie Bulls poprawili swój rezultat z 27 na 38 zwyciestw w lidze. Cały sezon występowałw pierwsej piatce zespołu, pobił kilka klubowych rekordów , min w odsetkach trafień za dwa punkty, rzutów osobistych, oraz przechwytów. Jednak już w pierwszej rumdzie Buls zostali wyeliminowani przez Milwaukee Bucks. Początek drugiegoo sezonu w NBA dla Jordana jest bardzo pechowy. Już w 3 meczu , w Oakland, przeciwko Golden state Wariors Jordan doznaje jedynej poważnej kontuzji w swojej karierze- łamie sobie kość śródstopia. Konsekwencją tej kontuzji była pauza w 64 meczach. Powrócił na ostatnie 18 spotkań regularnego sezonu tylko na własne ryzyko.. wrócił do sładu w połowie marca 1986 roku.Wróciłi wporwadził Bulls do play off (zajęli wtedy 8 miejsce w konferencji). Jednak już w pierwszej rundzie Bulls gładko przegrali z Bostonem. Jednak drugie spotanie tych druzyn to jedno z najsłynniejszych spotkań w NBA. Bulls Przegrali je co prawda po dogrywce 135:131 ale Jordan pobił w nim rekord NBA - zdobył 63 pkt oprócz tego zaliczył 6 asyst, 3 przechwyty 5 zbiórek i 2 bloki.

Air zaczyna latać

W następnym sezonie w Chicago pokazał się pierwszy zawodnik, który obok Michaela stał się później mistrzem NBA, był to John Paxon. Nastepny sezon to początek całej serii rekordów. Siedmopkrotnie z rzędu wygrywał bowiem klasyfikację najlepszych strzelców wyrównując tym samym osiągnięcie wielkiego Wilta Chamberlaina. W Październiku i Grudniu roku 1986 pokazał tak naprawdę ile jest wart, przez 9 kolejnych spotkań nie schodził ponizej 40 punktów w meczu. W lutym przeciwko Ny Knick zdobył ich 58 a w kwietniu przeciwko Atlanta Hawks 61. Pierwszy raz został wybrany do pierwszego składu ligi ale ciągle pracowal dla przecietnego klubu jakim ciągle byli bulls. W następnym sezonie trenerem bulls zstał Doug Colins, dla którego był to debiut w NBA na pozycji trenera, podnieśli ilość zwycięstw do 40 ale tak samo jak i rokwcześniej gładko przegrali już w pierwszej rundzie z Bostonem. Wlecie 1987 Byki znalazły się nieco bliżej upragnionego tytułu mistrza, pozyskały bowiem w drafcie dwóch doskonałych forwards: Horaca Granta i Scotiego Pipena. Wzbogacony o tę dwójkę noiwicjuszy zespół z Chicago podniósł swe osiągnięcia do 50 zwycięstw w sezonie regularnym a Jordan notował średnio 35 punktów w meczu., rzucał ze skutecznością 53% w meczu, dzięki temu po raz pierwszy w historii otrzymał nagrodę MVP sezonu regularnego. Otrzymał także następujące nagrody: MVP All sats Game, zwyciężył także w konkursie wsadów podczas All Star Game. Ponadto uznano go Najlepszym Obrońcą roku a także był najlepszy w lidze w punktach -35 na mecz oraz przechwytach - 3,6. Dostali się do play off . wyeliminoiwali w pierwszej rundzie drużynę Clevland, po to by jednak już w następnej rundzie przegrac z Detroit. Ltem roku 1988 Bulls dokonali klolejnych wymian w kadrze. Do Nowego Yorku poszedł najlepszy przyjaciel Jordana Charles Oakley, w zamian za niego do Bulls dołączył Bill Cartwright. Pipen rozpocząl sezon na liście kontuzjowanych poddając się operacji pleców, a zespól rozpędzał się bardzo powoli, w całym sezonie wygrali o 3 mecze mniej niż w sezonie ubiegłym - 47. Był to wynik niezły ale nie pozwalał na przewagę włąsnej hali w play off.

Byki zaczynaja odnośić sukcesy

Pierwszym przeciwnikiem w play offs była drużyna Clevland Cavaliers. Byki prowadziły 2:1, a w 4 meczu Jordan miał dwie szanse na wygranie meczu, jednak dwukrotnie chybił z rzutu osobistego, Cavaliers wykorzystali to i po dogrywce doprowadzili do stany 2:2. W piatym meczu w clevland Jordan zrobił coś co później można było zobaczyć na wszystkich filmach podsumowyjących jego karierę: gdy spotanie dobiegało końca Craig Ehlo pokonał Creigha Hughesa klasyczną zagrywką , zwaną "give and go" i cavaliers wyszli na prowadzenie 100:99. Bulls mieli 3 sekundy na oddanie rzutu, a piłka, po wzietym prze trenera czasie, była wyprowadzana z środka boiska. Oto jak wygladała ta akcja: Brad Sellers podał piłkę do Michaela , który przemknął pomiędzy dwoma zawodnikami kawalerzystów, i kiedy znalazł się w pobliżu lini rzutu osobistego , wyskoczył w górę, ponad rozciągnietym niczym struna Craighem Ehlo i pewnie zdobył 2 punkt, które dały bykom zwyciestwo i awans do dalszych gier. Ten rzut przeszedł do historii jako po prostu "The shot".Zastrzyk energi wystarczył jeszcze na to by w drugiej rundzie bez problemów pokonać w sześciu meczach nowojorskich knicksów, po czym bulls stanęli do boju o mistrzostwo konferencji wschodniej. Drugi raz jednak przegrali, w sześciu meczach.Jordan z zdobył w tym sezonie nieco mnien nagród, ale wygrał tradycyjnie klasyfikacje strzelców, oraz zaliczony został do all nba team i all nba defensive team. Nowy sezon przyniósł zmiane trenera, Colinsa zastapił dotychczasowy zastępca, Phil Jackson, ponadto doszło dwóch zawodników: Stacey King i BJ Armstrong. Wszystko to spowodowałoże byki zakończyły sezon z bardzo dobrym rezultatem 55-27, uzyskując na własnym terenie całkiem niezły rekord: 36-5. W play off szybko poradzili sobie z milwaakue bucks i Philadelphia 76ers, po czym znowu stanęli do boju o mistrzoistwo konferencji, i znowu , już tradycyjnie ich rywalami byli zawodnicy Detroit Pistons, których zadanie zostało tym razem wyraźnie ułatwione w 7 meczu, kiedy Pipen dostał naglego ataku migreny. W zakończonym sezonie Jordan dominował na większości pozycji: wyugrał klasyfikacje średniej punktowej na mecz ze srednia 33,6 o raz przechwytów, a w jednym z meczów zdobył 69 (przeciwko Cavaliers)

Pierwsze mistrzostwo

Następny sezon przyniósł im aż 61 zwycięstw. A we własnej hali odnotowali 26 zwycięstw z rzędu. Sezon ten to sezon najwiekzych sukcesów w historii klubu. W pierwszej rundzie play off szybko uporali się z Nowym Yorkiem (3:0) w drugiej z Philadelphią (4:1) i znowu staneli do walki z detroit pistons, ale tym razem zapisali na swoim koncie najbardziej zdecydowane zwyciestwo w historii ligi, odsyłajac swoich przeciwników do domu już po 4 meczach!. Finał NBA to była w zasadzie walkach dwóch wielkich gwiazd NBA - Jordana z Magicem Johnsonem, przedstawicielem LA Lakers słynnego również z faji zwycięstw i tzw "show time" pod kierownictwem samego Magica. Walka ta zakończyła się już po 6 meczach, byki wygrały bowiem 4:2, a Jordan zgarnął całą pulę nagród za swoje osiągnięcia: dostał bowiem nagrodę MVP sezonu regularnego, MVP Finals, oraz tradycyjnie miejsce w pierwszych składach all nba i all nba defenbsive team, oczywiście wygrał też rywalizację strzelców ze średnią 31,5 pkt i oczywiście 2 z rzedu mistrzostwo ligi.Byki z Jordanem na czele zdobyli pierwsze mistrzostwo NBA.Był to ogromny sukces który zapoczątkował złotą erę dla Chicago Bulls Sezonm 91/92 to już 67 zwyciętsw w sezonie regularnym, a potem kolejno w play ofach Miami, Nowy York, Clevland, a w finale ligi bez problemów pokonali Portland 4:2, pierwszy mecz finalowy to popis Michaela 35 pkt, 6 celnych trafień za 3 pkt.... a po meczu tylko wzruszył ramionami, jakby się dziwił że on sam tego dokonał, zdobywajac drugie z rzedu mistrzostwo ligi. 6 razy wygrał klasyfikacje strzelców ze srednią 30,1 pkt i ponownie został MVP sezonu zasadniczego i finałów. Wielki sukces.

Olimpiada letnia w Sydnej i Dream Team

Latem roku 1992 Jordan chciał zrobić sobie dłuższe wakacje, ale jednak okazało się że Komitet Olimpijski zgodził się by na olimpiadzie zagrali zawodowcy z NBA. Jordan uległ prośbom działaczy i został członkiem jedynego, najprawdziwszego amerykańskiego Dream Teamu ( i w tym miejscu moja osobista prośba by tej reprezentacji co grała na igrzyskach w Sydney nie nazywać dream tamem, bo to co oni tam grali to szkoda gadac!). Świetnie się bawiąc Jordan bez problemów zdobył swój drugi złoty medal olimpijski. Jordan działał jednak nie tylko na boisku. stał się jedny, z najbardziej rozwchwytywanych ludzi w świecie reklamy. Podpisał wieloletni kontrakt z firmą Nike, współpracował też z firmami Hanes, Blade Park czy Gatorade.

Kolejny sezon kolejne zwycięstwo

Sezon 92/93 był już nieco gorszy dla zmęczonych byków oprócz Jordana w Dream Teamie był tez Pipen),wygrali w sezonie regularnym 57 meczów. W play off łatwo pokonali atlantę i clevland, w finale konferencji pokazali swą wyższośc na Knicksami. W finale spotkali się z Phoenix Suns. Byki wygrały 4:2 ale bochaterem ostatniego meczu tym razem był John Paxon, który trafił na 1,5 s przed końcem meczu za 3 pkt dając jednopunktowe zwycięstwo bykom. Jednak MVP finałów został ponownie Jordan, który w meczach finałowych zdobywał średnio po 41 pkt w meczu!. po raz siódmy wygrał klasyfikację strzekców (32,2pkt) drugi raz porzechwytów (2,83) oraz tradycyjnie wybrana go do składu All Stars NBA i All NBA Defensive Team. podczas przerwy letniej Jordana nawiedziła straszna tragedia: jego ojciec James Jordan został zamordowany. Jordan postanowił wycofać się z ligi. Przed wycofaniem się , był liderem w histroti klubu z Chicago w punkatch (21541) trafieniach z gry (8079)_ trafieniach z rzutów wolnych (5096) asystach (3935)i przechwytach (1815). Jego srednia z całej kariery - 32,3 również nie miała sobie równych w historii ligi. W niecałe dwa miesiące po jego decyzji, pojawiła się pogłoskaże Michael chce zostać Basebolistą! Chcił zostać graczem White Sox, których właścicielem jest Jerry Reinsdorf, właściel Bulls.

Michael niespodziewanie rezygnuje z koszykówki

I stało sie Jordan pporaz pierwszy rezygnuje z NBA , jednak nie moze zrezygnować ze sportu. Rozpoczyna gre w baseball. Jordan jednak musiał się najpierw sprawdzić, w związku z czym jesień spedził na różnych boiskach wokół chicago sprawdzajac swe umijetności. Przysiagł sobie że drugi sezon jako basebolista, rozpocznie już jalko zawodnik pierwszoligowy. W listopadzie 1994 klub z chicago zorgranizował uroczystośc, na której jego koszulka z numerem 23 powedrowała pod dach nowej hali - United Center i numer został zastrzezony. Wydawało by się że to już koniec szans na to że Michael wróci do ligi.. a jednak. Przedłużający się strajki w zawodowej lidze Basebola spowodował że...
18 marca roku 1995 Michael Jordan wypowiedział na konferencji prasowej lakoniczne słowa "I'm Back". 19 marca zagrałw Indianapolis przeciwko Indianie, był to mecz sezonu regularnego. Wracając do gry wybrał koszulke z numerem 45, jednak po kilku nie udanych meczach w play off w roku 1995 wrócił do swojej koszulki. Play off 1995 to moment zwrotny w karierze Jordana- porażka 4:2 w finałach z Orlando Magic (pograzył ich przyjaciel Jordana - Horace Grant) Jordan postanowił solidnie przepracować lato. W ciągu 17 meczów w sezonie 94/95 jordan notował następujace statystyki: 26,9 pkt, rzuty z gry 41%. W sezonie 95/96 zespół wzmocnił ekscentryczny Dennis Rodman. to wzmocnienie plus doskonałe przygotowanie Jordana zaowocowało najlepszy, rezultatem w histri NBA, i wogole sportów zawodowych w USA. Po raz pierwszy bowiem jedna drużyna wygrała wiecej niż 70 sotkań w sezonie regularnym. ich rezultat 72-10!!. nie mieli sobie równych w lidze. Pewnie pokonali w pierwszej rundzie play off miami 3:0, w drugiiej Nowy York 4:1 a ww finale zrewanźowali się Orlando pokonujac ich 4:0. W finale nie dało im rady Seatle, byki wygrały 4:2. Jordan Notował srednio 30,4 pkt 6,6 zbiórki 4,3 asysty w meczu. w ostatnim meczu z orlando Jordan pokazał klasę : zdobył 45 pkt trafiajac 16 z 23 rzutów. Michale został MVP sezonu regularnego, finałów oraz All star Game. Ponadto oczywiście zaliczono go do pierwszego składu ligi oraz do pierwszego defensywnego składu ligi, pokazujac poraz kolejny jaka jest gwiazdą i na co go stać.....