Sylwetki

Biografie sławnych sportowców. Znowu o tenisie. Mam nadzieję, że maniacy futbolu mnie później na irca wpuszczą. :> Jak spojrzeliście może już na pasek przesuwu, dzisiejsza miara długości przybrała postać naprawdę wysokich lotów, przez co czytanie (jeśli oczywiście się Wam będzie chciało) zajmie Wam czas jakiś. Przyznam, iż sceptycznie nastawiony jestem ku dyscyplinie, co się tenis zowie, acz poniższą sylwetkę czytałem z dużym zaciekawieniem przy okazji dowiadując się naprawdę kilku ważnych rzeczy. Nie zrażaj się długością, daj tekstowi szansę...

John McEnroe

John McEnroe urodził się 16 lutego 1959 roku w niemieckim Wiesbaden , mieszka zaś w Douglaston (Nowy Jork). Od najmłodszych lat jego pasją był tenis , już jako młody chłopiec zawzięcie ćwiczył i trenował z rówieśnikami. W roku 1975 McEnroe jest drugi na liście klasyfikacyjnej amerykańskich chłopców do lat 16 (za Larrym Gottfriedem - bratem znanego nam Briana). Rok później (1976) wraz z Larrym wygrywają turniej juniorski Sunshine Cup. W singlu McEnroe gra również wspaniale: wygrywa Orange Bowl (w finale z Teltscherem) , jest także w półfinale US Open. Na tej samej liście (tym razem do lat 18) John znów przegrywa z młodszym z braci Gottfriedów...

Rok 1977 Amerykanin rozpoczyna jako junior. Wygrywa juniorski Roland Garros (w półfinale pokonuje Lendla). Postanawia startować także w kategorii seniorów! I odpada w II rundzie (Phil Dent). Jednak wygrywa w parze z Mary Carillo seniorskiego miksta i nie wraca z Paryża z pustymi rękami. Przyjeżdża na turniej wimbledoński , gdzie ma być rozstawiony z numerem pierwszym w turnieju juniorów. Nieoczekiwanie rezygnuje ze startu. Powód? Przebiwszy się z kwalifikacji do turnieju głównego , zaszedł aż do półfinału!!! Pokonał kolejno: El Shafeia , Dowdeswella , Meilera , S.Mayera i w ćwierćfinale P.Denta (rewanż za Paryż!) , przegrał dopiero w walce o finał z Jimmym Connorsem (3-6 3-6 6-4 4-6). W dniu pojedynku z "Jimbo" liczył sobie dokładnie 18 lat i 134 dni!!! Ustanawiał kolejne rekordy: pierwszy junior w półfinale konkurencji seniorów , pierwszy półfinalista wywodzący się z kwalifikacji , pierwszy zawodnik , który aby dojść do półfinału , musiał rozegrać aż 8 spotkań (3 w eliminacjach , 5 w głównym!!!). Tak właśnie wkroczył na "tenisową orbitę" John McEnroe... Amerykanin startował także w mikście (znów w parze z Carillo) , gdzie odpadł w ćwierćfinale. Żegna się definitywnie z kategorią juniorską... Nie osiada na laurach , w tym samym sezonie (oczywiście jako senior) dochodzi też do ćwierćfinału Cincinnati , półfinału South Orange , ćwierćfinału Indianapolis (pokonuje tam Fibaka) , 1/8 finału US Open (wygrywa z Dibbsem) i ćwierćfinału San Francisco. Kończy sezon na 21 miejscu w rankingu ATP , a 39 w GP!!! Na liście klasyfikacyjnej jest dziesiątym seniorem USA (dygresja: Larry Gottfried dopiero 54)...

Rok 1978. Wygrywa swój pierwszy turniej - Hartford (w finale pokonuje Johana Krieka) , następnie zwycięża w San Francisco (D.Stockton) , Sztokholmie (w półfinale bije Bjorna Borga , w finale nie daje szans Timowi Gulliksonowi) oraz Wembley (znów z Gulliksonem). Jest w finale Bazyeli (Vilas) oraz Queens Clubu (przegrywa 6-8 7-9 z Tony Roche`em!) Przeżywa wielkie rozczarowanie w Wimbledonie , gdzie już po pierwszej grze musi pakować walizki (wygrywa z nim Van Dillen). Powetuje sobie to w Otwartych Mistrzostwach USA , gdzie dochodzi do półfinału (2-6 2-6 5-7 z Connorsem). W tym sezonie wygrywa też turniej WCT , gdzie w finale 6-7 6-3 7-5 wygrywa z weteranem Arthurem Ashe`em. Zakłada spółkę deblową z Peterem Flemingiem i dochodzi z nim min. do finału Wimbledonu (przegrywają z parą Hewitt-McMillan). W deblu wiedzie mu się znakomicie - wygrywa aż 7 turniejów (min. Bazyleę z Wojtkiem Fibakiem). Na koniec roku jest 4 w rankingu ATP i 6 w GP. Jest piątym zawodnikiem w USA (wspomniany wcześniej Larry Gottfried jest 63).

Sezon 1979 przynosi Johnowi McEnroe pierwszy tytuł wielkoszlemowy - US Open , gdzie pokonuje w półfinale 6-3 6-3 7-5 Connorsa , w finale zaś 7-5 6-3 6-3 Vitasa Gerulaitisa!!! Wygrywa zawody WCT (7-5 4-6 6-2 7-6 w decydującej grze z Borgiem) , triumfuje też w Nowym Orleanie (Tanner) , Mediolanie (J.Alexander) , San Jose (Fleming) , Queens Clubie (Pecci) , South Orange (J.Lloyd) , San Francisco (Fleming) , Sztokholmie (G.Mayer) i Wembley (z Solomonem). Jest w finale Rotterdamu (Borg) , Toronto (Borg) , Los Angeles (Fleming). W Wimbledonie odpada w 1/8 finału (Tim Gullikson). Na koniec roku jest trzeci w rankingu ATP , ale wygrywa cykl "Grand Prix"! Oczywiście jest również pierwszy na liście klasyfikacyjnej w USA , zaś Larry Gottfried znika z klasyfikacji! Ten przykład potwierdza to , że nie wystarczy dobrze się zapowiadać , trzeba jeszcze się sprawdzić w kategorii seniorów! ; a tu lepszy okazał się McEnroe...

Rok 1980. John McEnroe wygrywa po raz drugi z rzędu US Open. To zwycięstwo jednak nie przychodzi mu łatwo. Musi rozegrać 5 setów , aby pokonać w półfinale Jimmiego Connorsa (6-4 5-7 0-6 6-3 7-6). W finale pokonuje po znakomitym meczu Bjorna Borga (7-6 6-1 6-7 5-7 6-4!!!). W Wimbledonie eliminuje w półfinale Connorsa (6-3 3-6 6-3 6-4) , w finale gra znów ze Szwedem. Borg zwycięża z najwyższym trudem: 1-6 7-5 6-3 6-7(16-18!!!) 8-6. Nastąpiła wtedy długa "standing ovation" dla obu godnych siebie rywali , którzy przebywali na korcie aż 4 godziny i 6 minut!!! McEnroe pokazał niezwykłą wytrzymałość , przegrywał już 1-2 w setach 4-5 i 15-40 przy podaniu Borga , a jednak zdołał wyrównać i uległ dopiero po 5-setowej batalii. Zyskał uznanie wymagającej i świetnej wimbledońskiej publiczności , odzyskał jej sympatię. W 1977 roku , kiedy dotarł tu aż do półfinału widzowie zachwycali się walecznością i piękną grą 18-latka , ale z drugiej strony nie mogli znieść jego manier: protestował bez powodu , wykłócał się o każdą piłkę , miał ciągle naburmuszoną i złą minę. Wtedy wybaczono mu , gdyż debiutował. Potem jednak ubolewano nad nim: "Dobrze gra , ale szkoda , że zapatrzył się na Nastasego i kopiuje jego zachowanie". McEnroe zapatrzył się także chyba na Connorsa , który zachowywał się podobnie jak on w latach 1974-79... W Roland Garros odpada w III rundzie , ale wygrywa Richmond (Tanner) , Memphis (Connors 7-6 7-6) , Mediolan (V.Amritraj 6-1 6-4) , Queens Club (K.Warwick 6-3 6-1) , Brisbane , gdzie w finale pokonuje P.Denta , Sydney-indoor (Gerulaitis 6-3 6-4) i Wembley (G.Mayer 6-4 6-3 6-3). Przegrywa finały w: Filadelfii (Connors 3-6 6-2 3-6 6-3 4-6) , South Orange (Clerc) i Sztokholmie (Borg 3-6 4-6). W turnieju WCT dochodzi do finału , ale ulega tam Connorsowi (6-2 6-7 1-6 2-6). Jest drugi na liście ATP (za Borgiem) , ale wygrywa znów cykl GP...

Następny sezon (1981) jest jednym z najlepszych w karierze dla McEnroe. Wygrywa po raz pierwszy Wimbledon , gdzie w finale detronizuje Borga. Pokonuje go 4-6 7-6(1) 7-6(4) 6-4 za drugim meczbolem!!! Triumfuje też w US Open (trzeci raz z rzędu! - znów spotyka się w finale ze Szwedem , ale wygrywa łatwo 4-6 6-2 6-4 6-3). Wygrywa Mediolan (Borg 7-6 6-4) , Frankfurt (T.Szmid 6-2 6-3) , Los Angeles (S.Mayer 6-7 6-3 6-3) , Queens Club (B.Gottfried 7-6 7-5) , Cincinnati (Ch.Lewis 6-3 6-4) i Sydney-indoor (Tanner 6-4 7-5 6-2). Zwycięża też w zawodach w Dallas-WCT (6-1 6-2 6-4 w finale z Johanem Kriekiem). W Roland Garros dochodzi do ćwierćfinału. Na koniec roku zostaje najlepszym tenisistą świata ; w cyklu GP jest drugi...

Sezon 1982 rozpoczyna Amerykanin zwycięstwami w Filadelfii , San Francisco (Connors 6-1 6-3) , Sydney-indoor (G.Mayer 6-4 6-1 6-4) , Tokio (P.McNamara 7-6 7-5) i Wembley (B.Gottfried 6-3 6-2 6-4). Finalista turnieju WCT (Lendl 2-6 6-3 3-6 3-6) oraz Masters (Lendl 4-6 4-6 2-6). W Wimbledonie dochodzi pewnie do finału , ale przegrywa decydujący mecz z Connorsem po 4 godzinach i 14 minutach (6-3 3-6 7-6 6-7 4-6). W rozstrzygającej fazie meczu więcej ryzykował Connors i dlatego zwyciężył. Ten pojedynek został nazwany "westernowym finałem", w którym McEnroe był "czarnym charakterem" , podczas gdy Jimmy "szlachetnym"!!! Nie startuje w Roland Garros , zaś w US Open zatrzymuje go w półfinale Ivan Lendl (John przegrywa z nim 4-6 4-6 6-7). Niedługo później po wimbledońskim finale`82 McEnroe broni barw USA w meczu ze Szwecją i zdobywa decydujący punkt , pokonując Matsa Wilandera 9-7 6-2 15-17 3-6 8-6 po 6 godzinach i 39 minutach!!! Dla Johna Puchar Davisa jest rzeczą szczególną: "Lubię i doceniam atmosferę Pucharu Davisa , znam jego historię i bohaterów. To wielka sprawa! Cieszę się i jestem dumny , że zostaję powołany do reprezentacji pucharowej!" - powiedział niegdyś McEnroe. Na koniec roku broni miano najlepszego tenisisty świata , w cyklu GP jest czwarty...

Rok 1983. John McEnroe wygrywa Filadelfię (Lendl 4-6 7-6 6-4 6-3) , turniej WCT (6-2 4-6 6-3 6-7 7-6 z Lendlem) , Forest Hills (Gerulaitis 6-3 7-5) , Sydney-indoor (Leconte 6-1 6-4 7-5) i Wembley (Connors 7-5 6-1 6-4). Zwycięża także po raz drugi w Wimbledonie , gdzie w półfinale wyeliminował Lendla (7-6 6-4 6-4) , a w finale zmiażdżył Chrisa Lewisa (6-2 6-2 6-2). W US Open odpada w 1/8 finału , w Roland Garros przegrywa w ćwierćfinale. Po raz pierwszy startuje na Antypodach ; w Australian Open dochodzi do półfinału (6-4 3-6 4-6 3-6 z Wilanderem). McEnroe zwycięża też w turnieju Masters (w finale 6-3 6-4 6-4 z Ivanem Lendlem). Na koniec roku zostaje bezdyskusyjnym numerem "1"...

Sezon 1984 jest zdecydowanie najlepszym w karierze 25-letniego Amerykanina. Wygrywa po raz trzeci Wimbledon (w finale "nokautuje" Jimmiego Connorsa - oddaje mu tylko cztery gemy i zwycięża 6-1 6-1 6-2). Zwycięża także w Otwartych Mistrzostwach USA , gdzie w finale nie daje szans Lendlowi (6-0 6-4 6-1). Wygrywa turniej WCT (Connors 6-1 6-2 6-3) i Masters (Lendl 7-5 6-0 6-4). Ponadto jest najlepszy w: Filadelfii (Lendl 6-3 3-6 6-3 7-6) , Richmond , Madrycie (T.Szmid 6-0 6-4) , Brukseli (Lendl 6-1 6-3) , Forest Hills (Lendl 6-4 6-2) , Queens Clubie (L.Shiras 6-1 3-6 6-2) , Toronto (Gerulaitis 6-0 6-3), San Francisco (B.Gilbert 6-4 6-4) i Sztokholmie (Wilander 6-2 3-6 6-2). W Roland Garros gra znakomicie: w półfinale nie daje szans Connorsowi (7-5 6-1 6-2) , w finale (z Lendlem) jest zdecydowanym faworytem. McEnroe w pierwszych dwóch setach (wygranych 6-3 6-2) gra "najlepszy halowy tenis na kortach ziemnych" , potem jednak coś zacięło się w jego grze i przegrywa cały mecz w 5 setach (6-3 6-2 4-6 5-7 5-7!) Triumf w Paryżu był tak blisko... Na koniec roku zostaje najlepszym tenisistą świata (czwarty raz z rzędu!).

Rok później (1985) McEnroe zwycięża w: Filadelfii (Mecir 6-3 7-6 6-1) , Houston (Curren 7-5 6-1 7-6) , Mediolanie (Jarryd 6-4 6-1) , Chicago (walkower Connorsa) , Atlancie (P.Annacone 7-6 7-6 6-2) , Startton Mountain (Lendl 7-6 6-2) , Toronto (Lendl 7-5 6-3) i Sztokholmie (Jarrryd 6-1 6-2). W Australii i Wimbledonie odpada w ćwierćfinale. W tym drugim turnieju nie daje rady świetnie dysponowanemu Kevinowi Currenowi. W Roland Garros walczy zaciekle , ale nie ma nic do powiedzenia w pojedynku z Wilanderem (1-6 5-7 5-7) , choć w trzeciej partii prowadził 5-1!!! W US Open pokonuje w półfinale 3-6 6-4 4-6 6-3 6-3 właśnie Wilandera, ale w finale nie daje rady Lendlowi (6-7 3-6 4-6). Był to dla Amerykanina ostatni finał turnieju wielkoszlemowego w karierze.

Rok 1986. John wygrywa Los Angeles (Edberg 6-2 6-3) , San Francisco (Connors 7-6 6-3) i Scottsdale (Curren 6-3 3-6 6-2). Nie startuje w Australii , Roland Garros ani w Wimbledonie. W USA odpada już w pierwszej rundzie...

Sezon 1987 jest słabym sezonem w wykonaniu McEnroe. Nie wygrywa on żadnego turnieju , jest jedynie ćwierćfinalistą US Open. Startuje w Roland Garros , ale odpada już w pierwszej rundzie. Częściowo Amerykanin zrehabilitował się dochodząc do finału turnieju WCT (Mecir 0-6 6-3 2-6 2-6)...

Rok 1988. John McEnroe odpada w II rundzie Wimbledonu i USA , ale wygrywa Detroit. Następnie jest najlepszy w Tokio-hard (Edberg 6-2 6-2). W Roland Garros przegrywa zaś w 1/8 finału...

Powraca do czołówki w roku 1989 , kiedy to wygrywa 3 turnieje: Lyon (Hlasek 6-3 7-6) , zawody WCT (B.Gilbert 6-3 6-3 7-6) i Indianapolis (J.Berger 6-4 4-6 6-4). Dociera też do finału "Masters Series" w Toronto (Lendl 1-6 3-6) , półfinału Wimbledonu (Edberg 5-7 6-7 6-7) oraz ćwierćfinału Australian Open. Nie startuje we French Open. W Otwartych Mistrzostwach Stanów Zjednoczonych odpada już w drugim pojedynku...

Rok 1990. Wydawałoby się już , że McEnroe stał się "grzeczniejszy" pod względem zachowania. Tymczasem został on zdyskwalifikowany w 1/8 finału Australian Open podczas spotkania z Mikaelem Pernforsem (przy stanie 1-6 6-2 5-7 2-4!!!). Następnie odpadł w pierwszej rundzie Wimbledonu , ale końcówka sezonu dobra: półfinał US Open (Sampras 2-6 4-6 6-3 3-6) , wygrał Bazyleę (Ivanisevic 6-7 4-6 7-6 6-3 6-4)...

Sezon 1991 przynosi McEnroe tytuł (ostatni w karierze) w Chicago , gdzie w finale pokonuje... swojego brata Patricka 3-6 6-2 6-4!!! Odpada w pierwszej grze w Roland Garros oraz trzeciej w US Open. W Wimbledonie dochpodzi do 1/8 finału. W tym sezonie osiąga swój ostatni finał: w Bazylei w decydującym spotkaniu ulega 6-7(4-7) 0-6 3-6 Jacobowi Hlaskowi...

Ostatni sezon startów - rok 1992 przynosi Amerykaninowi ćwierćfinał Australian Open (przegrywa z Waynem Ferreirą) oraz półfinał Wimbledonu! 33-letni McEnroe pokonuje kolejno: Mattara 5-7 6-1 6-3 6-3 , Cashe`a 6-7(3) 6-4 6-7(1) 6-3 6-2 , Wheatona 6-3 6-4 6-4 , Olhowskiego 7-5 6-3 7-6(10) i w ćwierćfinale Forgeta 6-2 7-6(9) 6-3!!! W walce o finał(!) przegrywa dopiero z Agassim (4-6 2-6 3-6). Oto wypowiedź McEnroe po półfinale z Agassim: "Jestem dumny ze swoich osiągnięć. Jestem wciąż jeszcze zdolny do udziału w grach wielkiego tenisa". Razem z (Michaelem Stichem) wygrywa debla! W finale po dramatycznym pojedynku Amerykanin i Niemiec zwyciężają parę Jim Grabb-Richey Reneberg 5-7 7-6 3-6 7-6 19-17!!! Mecz trwał blisko 5 godzin... W US Open również gra dobry turniej , ale odpada w 1/8 finału. Słabiej wypada w Roland Garros , gdzie musi wracać do domu już po pierwszym meczu... Po występie w Monachium-indoor (notabene ćwierćfinał - przegrywa z Ivaniseviciem 6-3 4-6 2-6) , kończąc swoją 16-letnią karierą...

Wraca jeszcze na kort w roku 1994 , ale startuje tylko w jednym turnieju - w Rotterdamie , gdzie w pierwszej rundzie przegrywa z Magnusem Gustafssonem 2-6 6-7(5). Pod względem liczby wygranych zawodów jest na trzecim miejscu - wygrał 77 turniejów. Wyprzedzają go tylko: Jimmy Connors (109) i Ivan Lendl (94).

PODSUMOWANIE:

UR: 16 lutego 1959 roku w Wiesbaden (Niemcy)
MIEJSCE ZAMIESZKANIA: Nowy Jork (USA).
WZROST: 180 cm. WAGA: 75 kg.
ZAWODOWY TENISISTA OD: 1977 do 1992 (króciutko jeszcze w 1994).
Wygrał w sumie aż 77 turniejów ATP w karierze (1978-1991). Finalista około 30 turniejów ATP.
TENISISTA LEWORĘCZNY (JEDNORĘCZNY BEKHEND).

Półfinalista Australian Open (1983) , ćwierćfinalista (1985 , 1989 , 1992) , 1/8 finału (1990).
Finalista Roland Garros (1984) , półfinalista (1985) , ćwierćfinalista (1981 , 1983) , 1/8 finału (1988).
Mistrz Wimbledonu (1981 , 1983 , 1984) , finalista (1980 , 1982) , półfinalista (1977 , 1989 , 1992) , ćwierćfinalista (1985) , 1/8 finału (1979 , 1991).
Mistrz US Open (1979 , 1980 , 1981 , 1984) , finalista (1985) , półfinalista (1978 , 1982 , 1990) , ćwierćfinalista (1987) , 1/8 finału (1977 , 1983 , 1992). Mistrz Masters (1978 , 1983 , 1984) , finalista (1982).
Mistrz WCT (1979 , 1981 , 1983 , 1984 , 1989) , finalista (1980 , 1982 , 1987).

LOKATY W RANKINGU ATP (1977-1992):

1977: 21
1978: 4
1979: 3
1980: 2
1981: 1
1982: 1
1983: 1
1984: 1
1985: 2
1986: poza dziesiątką
1987: 10
1988: poza dziesiątką
1989: 4
1990: poza dziesiątką
1991: poza dziesiątką
1992: poza dziesiątką

LOKATY W CYKLU GRAND PRIX (1977-1983):

1977: 39
1978: 6
1979: 1
1980: 1
1981: 2
1982: 4
1983: 1

CIEKAWOSTKI:

5-krotny mistrz Wimbledonu w deblu (1979 , 1981 , 1983 , 1984 , 1992)
Mistrz Roland Garros w mikście (1977).
4-krotny mistrz US Open w deblu (1979 , 1981 , 1983 , 1989).
Zwycięzca 77 turniejów (w singlu) i również 77 (w deblu!!!).
Startował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa w latach 1978-84 , 1987-89 i 1991-92!!!.
Otrzymał tenisowego oskara - "Newcomer of the Year" za rok 1978.
Żonaty najpierw z aktorką Tatum O`Neil (1986) , z którą rozwiódł się w 1992 roku. W 1997 roku ożenił się powtórnie (tym razem jego wybranką została Patty Smyth). Dzieci: Ruby (ur. wrzesień 1985) , Kevin (ur. maj 1986) , Sean (ur. wrzesień 1987) , Emily ur. maj 1991) , Anna (ur. grudzień 1995) , Eva (ur. kwiecień 1999). W listopadzie 1959 roku wyemigrował z Niemiec do USA , od 1963 roku mieszka w Nowym Jorku.