
John McEnroe urodził się 16 lutego 1959 roku w
niemieckim Wiesbaden , mieszka zaś w Douglaston (Nowy
Jork). Od najmłodszych lat jego pasją był tenis , już
jako młody chłopiec zawzięcie ćwiczył i trenował z
rówieśnikami. W roku 1975 McEnroe jest drugi na liście
klasyfikacyjnej amerykańskich chłopców do lat 16 (za
Larrym Gottfriedem - bratem znanego nam Briana). Rok
później (1976) wraz z Larrym wygrywają turniej
juniorski Sunshine Cup. W singlu McEnroe gra również
wspaniale: wygrywa Orange Bowl (w finale z Teltscherem) ,
jest także w półfinale US Open. Na tej samej liście
(tym razem do lat 18) John znów przegrywa z młodszym z
braci Gottfriedów...
Rok 1977 Amerykanin rozpoczyna jako junior. Wygrywa
juniorski Roland Garros (w półfinale pokonuje Lendla).
Postanawia startować także w kategorii seniorów! I
odpada w II rundzie (Phil Dent). Jednak wygrywa w parze z
Mary Carillo seniorskiego miksta i nie wraca z Paryża z
pustymi rękami. Przyjeżdża na turniej wimbledoński ,
gdzie ma być rozstawiony z numerem pierwszym w turnieju
juniorów. Nieoczekiwanie rezygnuje ze startu. Powód?
Przebiwszy się z kwalifikacji do turnieju głównego ,
zaszedł aż do półfinału!!! Pokonał kolejno: El
Shafeia , Dowdeswella , Meilera , S.Mayera i w
ćwierćfinale P.Denta (rewanż za Paryż!) , przegrał
dopiero w walce o finał z Jimmym Connorsem (3-6 3-6 6-4
4-6). W dniu pojedynku z "Jimbo" liczył sobie
dokładnie 18 lat i 134 dni!!! Ustanawiał kolejne
rekordy: pierwszy junior w półfinale konkurencji
seniorów , pierwszy półfinalista wywodzący się z
kwalifikacji , pierwszy zawodnik , który aby dojść do
półfinału , musiał rozegrać aż 8 spotkań (3 w
eliminacjach , 5 w głównym!!!). Tak właśnie wkroczył
na "tenisową orbitę" John McEnroe...
Amerykanin startował także w mikście (znów w parze z
Carillo) , gdzie odpadł w ćwierćfinale. Żegna się
definitywnie z kategorią juniorską... Nie osiada na
laurach , w tym samym sezonie (oczywiście jako senior)
dochodzi też do ćwierćfinału Cincinnati ,
półfinału South Orange , ćwierćfinału Indianapolis
(pokonuje tam Fibaka) , 1/8 finału US Open (wygrywa z
Dibbsem) i ćwierćfinału San Francisco. Kończy sezon
na 21 miejscu w rankingu ATP , a 39 w GP!!! Na liście
klasyfikacyjnej jest dziesiątym seniorem USA (dygresja:
Larry Gottfried dopiero 54)...
Rok 1978. Wygrywa swój pierwszy
turniej - Hartford (w finale pokonuje Johana Krieka) ,
następnie zwycięża w San Francisco (D.Stockton) ,
Sztokholmie (w półfinale bije Bjorna Borga , w finale
nie daje szans Timowi Gulliksonowi) oraz Wembley (znów z
Gulliksonem). Jest w finale Bazyeli (Vilas) oraz Queens
Clubu (przegrywa 6-8 7-9 z Tony Roche`em!) Przeżywa
wielkie rozczarowanie w Wimbledonie , gdzie już po
pierwszej grze musi pakować walizki (wygrywa z nim Van
Dillen). Powetuje sobie to w Otwartych Mistrzostwach USA
, gdzie dochodzi do półfinału (2-6 2-6 5-7 z
Connorsem). W tym sezonie wygrywa też turniej WCT ,
gdzie w finale 6-7 6-3 7-5 wygrywa z weteranem Arthurem
Ashe`em. Zakłada spółkę deblową z Peterem Flemingiem
i dochodzi z nim min. do finału Wimbledonu (przegrywają
z parą Hewitt-McMillan). W deblu wiedzie mu się
znakomicie - wygrywa aż 7 turniejów (min. Bazyleę z
Wojtkiem Fibakiem). Na koniec roku jest 4 w rankingu ATP
i 6 w GP. Jest piątym zawodnikiem w USA (wspomniany
wcześniej Larry Gottfried jest 63).
Sezon 1979 przynosi Johnowi
McEnroe pierwszy tytuł wielkoszlemowy - US Open , gdzie
pokonuje w półfinale 6-3 6-3 7-5 Connorsa , w finale
zaś 7-5 6-3 6-3 Vitasa Gerulaitisa!!! Wygrywa zawody WCT
(7-5 4-6 6-2 7-6 w decydującej grze z Borgiem) ,
triumfuje też w Nowym Orleanie (Tanner) , Mediolanie
(J.Alexander) , San Jose (Fleming) , Queens Clubie
(Pecci) , South Orange (J.Lloyd) , San Francisco
(Fleming) , Sztokholmie (G.Mayer) i Wembley (z
Solomonem). Jest w finale Rotterdamu (Borg) , Toronto
(Borg) , Los Angeles (Fleming). W Wimbledonie odpada w
1/8 finału (Tim Gullikson). Na koniec roku jest trzeci w
rankingu ATP , ale wygrywa cykl "Grand Prix"!
Oczywiście jest również pierwszy na liście
klasyfikacyjnej w USA , zaś Larry Gottfried znika z
klasyfikacji! Ten przykład potwierdza to , że nie
wystarczy dobrze się zapowiadać , trzeba jeszcze się
sprawdzić w kategorii seniorów! ; a tu lepszy okazał
się McEnroe...
Rok 1980. John McEnroe wygrywa po
raz drugi z rzędu US Open. To zwycięstwo jednak nie
przychodzi mu łatwo. Musi rozegrać 5 setów , aby
pokonać w półfinale Jimmiego Connorsa (6-4 5-7 0-6 6-3
7-6). W finale pokonuje po znakomitym meczu Bjorna Borga
(7-6 6-1 6-7 5-7 6-4!!!). W Wimbledonie eliminuje w
półfinale Connorsa (6-3 3-6 6-3 6-4) , w finale gra
znów ze Szwedem. Borg zwycięża z najwyższym trudem:
1-6 7-5 6-3 6-7(16-18!!!) 8-6. Nastąpiła wtedy długa
"standing ovation" dla obu godnych siebie
rywali , którzy przebywali na korcie aż 4 godziny i 6
minut!!! McEnroe pokazał niezwykłą wytrzymałość ,
przegrywał już 1-2 w setach 4-5 i 15-40 przy podaniu
Borga , a jednak zdołał wyrównać i uległ dopiero po
5-setowej batalii. Zyskał uznanie wymagającej i
świetnej wimbledońskiej publiczności , odzyskał jej
sympatię. W 1977 roku , kiedy dotarł tu aż do
półfinału widzowie zachwycali się walecznością i
piękną grą 18-latka , ale z drugiej strony nie mogli
znieść jego manier: protestował bez powodu ,
wykłócał się o każdą piłkę , miał ciągle
naburmuszoną i złą minę. Wtedy wybaczono mu , gdyż
debiutował. Potem jednak ubolewano nad nim: "Dobrze
gra , ale szkoda , że zapatrzył się na Nastasego i
kopiuje jego zachowanie". McEnroe zapatrzył się
także chyba na Connorsa , który zachowywał się
podobnie jak on w latach 1974-79... W Roland Garros
odpada w III rundzie , ale wygrywa Richmond (Tanner) ,
Memphis (Connors 7-6 7-6) , Mediolan (V.Amritraj 6-1 6-4)
, Queens Club (K.Warwick 6-3 6-1) , Brisbane , gdzie w
finale pokonuje P.Denta , Sydney-indoor (Gerulaitis 6-3
6-4) i Wembley (G.Mayer 6-4 6-3 6-3). Przegrywa finały
w: Filadelfii (Connors 3-6 6-2 3-6 6-3 4-6) , South
Orange (Clerc) i Sztokholmie (Borg 3-6 4-6). W turnieju
WCT dochodzi do finału , ale ulega tam Connorsowi (6-2
6-7 1-6 2-6). Jest drugi na liście ATP (za Borgiem) ,
ale wygrywa znów cykl GP...
Następny sezon (1981) jest
jednym z najlepszych w karierze dla McEnroe. Wygrywa po
raz pierwszy Wimbledon , gdzie w finale detronizuje
Borga. Pokonuje go 4-6 7-6(1) 7-6(4) 6-4 za drugim
meczbolem!!! Triumfuje też w US Open (trzeci raz z
rzędu! - znów spotyka się w finale ze Szwedem , ale
wygrywa łatwo 4-6 6-2 6-4 6-3). Wygrywa Mediolan (Borg
7-6 6-4) , Frankfurt (T.Szmid 6-2 6-3) , Los Angeles
(S.Mayer 6-7 6-3 6-3) , Queens Club (B.Gottfried 7-6 7-5)
, Cincinnati (Ch.Lewis 6-3 6-4) i Sydney-indoor (Tanner
6-4 7-5 6-2). Zwycięża też w zawodach w Dallas-WCT
(6-1 6-2 6-4 w finale z Johanem Kriekiem). W Roland
Garros dochodzi do ćwierćfinału. Na koniec roku
zostaje najlepszym tenisistą świata ; w cyklu GP jest
drugi...
Sezon 1982 rozpoczyna Amerykanin
zwycięstwami w Filadelfii , San Francisco (Connors 6-1
6-3) , Sydney-indoor (G.Mayer 6-4 6-1 6-4) , Tokio
(P.McNamara 7-6 7-5) i Wembley (B.Gottfried 6-3 6-2 6-4).
Finalista turnieju WCT (Lendl 2-6 6-3 3-6 3-6) oraz
Masters (Lendl 4-6 4-6 2-6). W Wimbledonie dochodzi
pewnie do finału , ale przegrywa decydujący mecz z
Connorsem po 4 godzinach i 14 minutach (6-3 3-6 7-6 6-7
4-6). W rozstrzygającej fazie meczu więcej ryzykował
Connors i dlatego zwyciężył. Ten pojedynek został
nazwany "westernowym finałem", w którym
McEnroe był "czarnym charakterem" , podczas
gdy Jimmy "szlachetnym"!!! Nie startuje w
Roland Garros , zaś w US Open zatrzymuje go w
półfinale Ivan Lendl (John przegrywa z nim 4-6 4-6
6-7). Niedługo później po wimbledońskim finale`82
McEnroe broni barw USA w meczu ze Szwecją i zdobywa
decydujący punkt , pokonując Matsa Wilandera 9-7 6-2
15-17 3-6 8-6 po 6 godzinach i 39 minutach!!! Dla Johna
Puchar Davisa jest rzeczą szczególną: "Lubię i
doceniam atmosferę Pucharu Davisa , znam jego historię
i bohaterów. To wielka sprawa! Cieszę się i jestem
dumny , że zostaję powołany do reprezentacji
pucharowej!" - powiedział niegdyś McEnroe. Na
koniec roku broni miano najlepszego tenisisty świata , w
cyklu GP jest czwarty...
Rok 1983. John McEnroe wygrywa
Filadelfię (Lendl 4-6 7-6 6-4 6-3) , turniej WCT (6-2
4-6 6-3 6-7 7-6 z Lendlem) , Forest Hills (Gerulaitis 6-3
7-5) , Sydney-indoor (Leconte 6-1 6-4 7-5) i Wembley
(Connors 7-5 6-1 6-4). Zwycięża także po raz drugi w
Wimbledonie , gdzie w półfinale wyeliminował Lendla
(7-6 6-4 6-4) , a w finale zmiażdżył Chrisa Lewisa
(6-2 6-2 6-2). W US Open odpada w 1/8 finału , w Roland
Garros przegrywa w ćwierćfinale. Po raz pierwszy
startuje na Antypodach ; w Australian Open dochodzi do
półfinału (6-4 3-6 4-6 3-6 z Wilanderem). McEnroe
zwycięża też w turnieju Masters (w finale 6-3 6-4 6-4
z Ivanem Lendlem). Na koniec roku zostaje bezdyskusyjnym
numerem "1"...
Sezon 1984 jest zdecydowanie
najlepszym w karierze 25-letniego Amerykanina. Wygrywa po
raz trzeci Wimbledon (w finale "nokautuje"
Jimmiego Connorsa - oddaje mu tylko cztery gemy i
zwycięża 6-1 6-1 6-2). Zwycięża także w Otwartych
Mistrzostwach USA , gdzie w finale nie daje szans
Lendlowi (6-0 6-4 6-1). Wygrywa turniej WCT (Connors 6-1
6-2 6-3) i Masters (Lendl 7-5 6-0 6-4). Ponadto jest
najlepszy w: Filadelfii (Lendl 6-3 3-6 6-3 7-6) ,
Richmond , Madrycie (T.Szmid 6-0 6-4) , Brukseli (Lendl
6-1 6-3) , Forest Hills (Lendl 6-4 6-2) , Queens Clubie
(L.Shiras 6-1 3-6 6-2) , Toronto (Gerulaitis 6-0 6-3),
San Francisco (B.Gilbert 6-4 6-4) i Sztokholmie (Wilander
6-2 3-6 6-2). W Roland Garros gra znakomicie: w
półfinale nie daje szans Connorsowi (7-5 6-1 6-2) , w
finale (z Lendlem) jest zdecydowanym faworytem. McEnroe w
pierwszych dwóch setach (wygranych 6-3 6-2) gra
"najlepszy halowy tenis na kortach ziemnych" ,
potem jednak coś zacięło się w jego grze i przegrywa
cały mecz w 5 setach (6-3 6-2 4-6 5-7 5-7!) Triumf w
Paryżu był tak blisko... Na koniec roku zostaje
najlepszym tenisistą świata (czwarty raz z rzędu!).
Rok później (1985) McEnroe
zwycięża w: Filadelfii (Mecir 6-3 7-6 6-1) , Houston
(Curren 7-5 6-1 7-6) , Mediolanie (Jarryd 6-4 6-1) ,
Chicago (walkower Connorsa) , Atlancie (P.Annacone 7-6
7-6 6-2) , Startton Mountain (Lendl 7-6 6-2) , Toronto
(Lendl 7-5 6-3) i Sztokholmie (Jarrryd 6-1 6-2). W
Australii i Wimbledonie odpada w ćwierćfinale. W tym
drugim turnieju nie daje rady świetnie dysponowanemu
Kevinowi Currenowi. W Roland Garros walczy zaciekle , ale
nie ma nic do powiedzenia w pojedynku z Wilanderem (1-6
5-7 5-7) , choć w trzeciej partii prowadził 5-1!!! W US
Open pokonuje w półfinale 3-6 6-4 4-6 6-3 6-3 właśnie
Wilandera, ale w finale nie daje rady Lendlowi (6-7 3-6
4-6). Był to dla Amerykanina ostatni finał turnieju
wielkoszlemowego w karierze.
Rok 1986. John wygrywa Los
Angeles (Edberg 6-2 6-3) , San Francisco (Connors 7-6
6-3) i Scottsdale (Curren 6-3 3-6 6-2). Nie startuje w
Australii , Roland Garros ani w Wimbledonie. W USA odpada
już w pierwszej rundzie...
Sezon 1987 jest słabym sezonem w
wykonaniu McEnroe. Nie wygrywa on żadnego turnieju ,
jest jedynie ćwierćfinalistą US Open. Startuje w
Roland Garros , ale odpada już w pierwszej rundzie.
Częściowo Amerykanin zrehabilitował się dochodząc do
finału turnieju WCT (Mecir 0-6 6-3 2-6 2-6)...
Rok 1988. John McEnroe odpada w
II rundzie Wimbledonu i USA , ale wygrywa Detroit.
Następnie jest najlepszy w Tokio-hard (Edberg 6-2 6-2).
W Roland Garros przegrywa zaś w 1/8 finału...
Powraca do czołówki w roku 1989
, kiedy to wygrywa 3 turnieje: Lyon (Hlasek 6-3 7-6) ,
zawody WCT (B.Gilbert 6-3 6-3 7-6) i Indianapolis
(J.Berger 6-4 4-6 6-4). Dociera też do finału
"Masters Series" w Toronto (Lendl 1-6 3-6) ,
półfinału Wimbledonu (Edberg 5-7 6-7 6-7) oraz
ćwierćfinału Australian Open. Nie startuje we French
Open. W Otwartych Mistrzostwach Stanów Zjednoczonych
odpada już w drugim pojedynku...
Rok 1990. Wydawałoby się już ,
że McEnroe stał się "grzeczniejszy" pod
względem zachowania. Tymczasem został on
zdyskwalifikowany w 1/8 finału Australian Open podczas
spotkania z Mikaelem Pernforsem (przy stanie 1-6 6-2 5-7
2-4!!!). Następnie odpadł w pierwszej rundzie
Wimbledonu , ale końcówka sezonu dobra: półfinał US
Open (Sampras 2-6 4-6 6-3 3-6) , wygrał Bazyleę
(Ivanisevic 6-7 4-6 7-6 6-3 6-4)...
Sezon 1991 przynosi McEnroe
tytuł (ostatni w karierze) w Chicago , gdzie w finale
pokonuje... swojego brata Patricka 3-6 6-2 6-4!!! Odpada
w pierwszej grze w Roland Garros oraz trzeciej w US Open.
W Wimbledonie dochpodzi do 1/8 finału. W tym sezonie
osiąga swój ostatni finał: w Bazylei w decydującym
spotkaniu ulega 6-7(4-7) 0-6 3-6 Jacobowi Hlaskowi...
Ostatni sezon startów - rok 1992
przynosi Amerykaninowi ćwierćfinał Australian Open
(przegrywa z Waynem Ferreirą) oraz półfinał
Wimbledonu! 33-letni McEnroe pokonuje kolejno: Mattara
5-7 6-1 6-3 6-3 , Cashe`a 6-7(3) 6-4 6-7(1) 6-3 6-2 ,
Wheatona 6-3 6-4 6-4 , Olhowskiego 7-5 6-3 7-6(10) i w
ćwierćfinale Forgeta 6-2 7-6(9) 6-3!!! W walce o
finał(!) przegrywa dopiero z Agassim (4-6 2-6 3-6). Oto
wypowiedź McEnroe po półfinale z Agassim: "Jestem
dumny ze swoich osiągnięć. Jestem wciąż jeszcze
zdolny do udziału w grach wielkiego tenisa". Razem
z (Michaelem Stichem) wygrywa debla! W finale po
dramatycznym pojedynku Amerykanin i Niemiec zwyciężają
parę Jim Grabb-Richey Reneberg 5-7 7-6 3-6 7-6 19-17!!!
Mecz trwał blisko 5 godzin... W US Open również gra
dobry turniej , ale odpada w 1/8 finału. Słabiej wypada
w Roland Garros , gdzie musi wracać do domu już po
pierwszym meczu... Po występie w Monachium-indoor
(notabene ćwierćfinał - przegrywa z Ivaniseviciem 6-3
4-6 2-6) , kończąc swoją 16-letnią karierą...
Wraca jeszcze na kort w roku 1994
, ale startuje tylko w jednym turnieju - w Rotterdamie ,
gdzie w pierwszej rundzie przegrywa z Magnusem
Gustafssonem 2-6 6-7(5). Pod względem liczby wygranych
zawodów jest na trzecim miejscu - wygrał 77 turniejów.
Wyprzedzają go tylko: Jimmy Connors (109) i Ivan Lendl
(94).
PODSUMOWANIE: 
UR: 16 lutego 1959 roku
w Wiesbaden (Niemcy)
MIEJSCE ZAMIESZKANIA: Nowy Jork (USA).
WZROST: 180 cm. WAGA: 75 kg.
ZAWODOWY TENISISTA OD: 1977 do 1992 (króciutko jeszcze w
1994).
Wygrał w sumie aż 77 turniejów ATP w karierze
(1978-1991). Finalista około 30 turniejów ATP.
TENISISTA LEWORĘCZNY (JEDNORĘCZNY BEKHEND).
Półfinalista
Australian Open (1983) , ćwierćfinalista (1985 , 1989 ,
1992) , 1/8 finału (1990).
Finalista Roland Garros (1984) , półfinalista (1985) ,
ćwierćfinalista (1981 , 1983) , 1/8 finału (1988).
Mistrz Wimbledonu (1981 , 1983 , 1984) , finalista (1980
, 1982) , półfinalista (1977 , 1989 , 1992) ,
ćwierćfinalista (1985) , 1/8 finału (1979 , 1991).
Mistrz US Open (1979 , 1980 , 1981 , 1984) , finalista
(1985) , półfinalista (1978 , 1982 , 1990) ,
ćwierćfinalista (1987) , 1/8 finału (1977 , 1983 ,
1992). Mistrz Masters (1978 , 1983 , 1984) , finalista
(1982).
Mistrz WCT (1979 , 1981 , 1983 , 1984 , 1989) , finalista
(1980 , 1982 , 1987).
LOKATY W RANKINGU
ATP (1977-1992): 
1977: 21
1978: 4
1979: 3
1980: 2
1981: 1
1982: 1
1983: 1
1984: 1
1985: 2
1986: poza dziesiątką
1987: 10
1988: poza dziesiątką
1989: 4
1990: poza dziesiątką
1991: poza dziesiątką
1992: poza dziesiątką
LOKATY W CYKLU GRAND
PRIX (1977-1983): 
1977: 39
1978: 6
1979: 1
1980: 1
1981: 2
1982: 4
1983: 1
CIEKAWOSTKI: 
5-krotny mistrz
Wimbledonu w deblu (1979 , 1981 , 1983 , 1984 , 1992)
Mistrz Roland Garros w mikście (1977).
4-krotny mistrz US Open w deblu (1979 , 1981 , 1983 ,
1989).
Zwycięzca 77 turniejów (w singlu) i również 77 (w
deblu!!!).
Startował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa w latach
1978-84 , 1987-89 i 1991-92!!!.
Otrzymał tenisowego oskara - "Newcomer of the
Year" za rok 1978.
Żonaty najpierw z aktorką Tatum O`Neil (1986) , z
którą rozwiódł się w 1992 roku. W 1997 roku ożenił
się powtórnie (tym razem jego wybranką została Patty
Smyth). Dzieci: Ruby (ur. wrzesień 1985) , Kevin (ur.
maj 1986) , Sean (ur. wrzesień 1987) , Emily ur. maj
1991) , Anna (ur. grudzień 1995) , Eva (ur. kwiecień
1999). W listopadzie 1959 roku wyemigrował z Niemiec do
USA , od 1963 roku mieszka w Nowym Jorku.
|