|
Klinika-nosówka
W dzisiejszej "Klinice" dwa kolejne choroby dotykające psy: nużyca i robaczyca przewodu pokarmowego. Tym sposobem, zamknęliśmy ciąg chorób o charakterze zaraźliwym i od następnego odcinka zajmiemy się chorobami niezaraźliwymi.             "Nużyca (demodekoza)"      Choroba ta wywołana jest przez drobnego pasożyta (wielkość ciała około 0,3 mm) nazwanego nużeńcem. Pasożyty te żyją w skórze i w narządach wewnętrznych zdrowych psów i nie czynią im szkody aż do czasu, gdy te osłabną wskutek niedożywienia, złego żywienia, chorób, trzymania w brudzie. Pasożyt ten wywołuje stany zapalne skóry, a w wyniku tego wypadanie włosów i powstawanie łysin. Charakterystyczne jest tworzenie się łysinek, szczególnie na głowie nad oczami, a dopiero następnie w innych miejscach skóry. Łysinki te stopniowo powiększają się i łączą. Gdy choroba trwa dłuższy czas i zwierzę nie jest leczone, skóra grubieje i układa się w fałdy. Przy tej chorobie, w przeciwieństwie do świerzbu i egzemy, nie występuje świąd. Choroba ta dotyka najczęściej psy w wieku 5-10 miesięcy. Postępowanie: Leczenie chorego psa należy powierzyć weterynarzowi, który przepisze odpowiednie środki. Psa chorego należy dobrze odżywiać. Trzeba również pamiętać, że nużyca przenosi się ze zwierząt na ludzi, dlatego też chore psy trzeba leczyć unikając jednocześnie bliższego z nimi kontaktu (np. głaskania go ręką). Na zarażenie narażone są szczególnie dzieci, które zarażają się częściej niż dorośli. Zapobieganie: Utrzymywanie psów w czystości, kąpanie ich oraz odpowiednio urozmaicone żywienie chroni je przed nużycą.             "Robaczyca przewodu pokarmowego" W żołądku i jelitach psów najczęściej pasożytują robaki - tasiemce i nicienie. Tasiemce mogą być długie, do 8m; składają się one z wielu drobnych, połączonych ze sobą członów. Człony te wydalane są wraz z kałem. Nicienie są to robaki małe, białe, długości 5 cm, podobne do kawałka sznurka. Wydalane są one w całości wraz z kałem i mogą być zlizywane z sierści tego samego psa, bądź też przez innego. Robaki występujące w dużych ilościach zapychają jelita, uniemożliwiając trawienie. Ponadto wydzielają trucizny (jady), które zatruwają organizm (dlatego występują biegunki i wymioty). Nicienie w czasie swej wędrówki w organizmie uszkadzają ściany jelit i ułatwiają zakażenie bakteriami. W ten sposób łatwiej może się rozwinąć choroba zakaźna. Objawy choroby: Objawy choroby są silniej wyrażone u szczeniąt, niż u psów dorosłych, które są bardziej odporne. Jeżeli robaków jest dużo, zwierzę traci apetyt, nie trawi, wymiotuje, oraz występuje u niego biegunka. Brzuch u takiego zwierzęcia jest twardy i napięty. Czasem robaki te wydostają się na zewnątrz i powodują swędzenie okolic odbytu i wówczas chore psy "jeżdżą" na siedzeniu lub "czochrają" się o wystające przedmioty. Postępowanie: Wszystkie psy powinny być raz lub dwa razy do roku (wiosną i jesienią) odrobaczone. Pierwszy raz odrobacza się szczeniaka 3-miesięcznego. W tym celu sieka się drobno pół główki czosnku i dolewa do tego pół szklanki mleka. Mleko takie winno stać 12 godzin, po czym każdemu szczeniakowi daje się 2-3 łyżeczki, a po 12 godzinach drugą taką porcję. Starszym zwierzętom trzeba podawać środki o działaniu silniejszym, przy nicieniach stosuje się "Antyverminę" - po 2 tabletki dziennie z karmą, natomiast przy tasiemcach stosuje się środki bardzo silnie trujące i dlatego może je zalecać i stosować tylko lekarz weterynarii. Każdorazowo należy również spalić stare legowisko i zrobić psu świeże posłanie. Grzesiek Źródło: "Poradnik Weterynaryjny" - PWRiL, W-wa '61, praca zbiorowa. |
MENU
|