Sylwetki

Biografie sławnych sportowców. Znowu o tenisie. Mam nadzieję, że maniacy futbolu mnie później na irca wpuszczą. :>

Pete Sampras
Urodzony 12 sierpnia 1971 roku w Waszyngtonie, USA. Zamieszkuje w Orlando na Florydzie (USA). Ma 185 cm wzrostu, waży 77 kg. Jest zawodnikiem praworęcznym.
W dotychczasowej karierze zarobił
Najwyższa lokata w rankingu singlowym: 1 Najwyższa lokata w rankingu deblowym: 27 (12 lutego 1990r.)

Pozycje zajmowane na zakończenie poszczególnych sezonów:
1988: 97; 1989: 81; 1990: 5; 1991: 6; 1992: 3; 1993: 1; 1994: 1; 1995: 1; 1996: 1; 1997: 1; 1998: 1

Dotychczasowe osiągnięcia:

1988: dotarł do swojego pierwszego półfinału w ATP Tour w miejscowości Schenectady przegrywając z późniejszym zwycięzcą tego turnieju Mayotte. Zrewanżował mu się za tę porażkę w dalszej części sezonu i było to pierwsze w karierze Peta zwycięstwo z zawodnikiem pierwszej dziesiątki.
1989: w parze deblowej z Jimem Courierem wygrał turniej w Rzymie i dotarł do finału US Open na kortach Forest Hill i tym samym zakwalifikował się do turnieju mistrzów w deblu.
1990: wygrał pierwszy swój tytuł w ATP Tour w Filadelfii pokonując w finale Gomeza. Zwyciężył również w Menczesterze pokonując Blooma a w mistrzostwach USA niespodziewanie pokonał w trzech ostatnich rundach Lendla, McEnroe i Agassiego aby zostać najmłodszym zwycięzcą turnieju panów mając zaledwie 19 lat i 28 dni.
1991: wygrał turnieje w Los Angeles, Indianapolis, Lyon i mistrzostwo ATP Tour we Frankfurcie.
1992: wygrał swój pierwszy turniej na kortach ziemnych w Kitzbuhel pokonując w finale Manciniego.
1993: został 11 zawodnikiem, który dotarł do pozycji nr 1 w rankingu. Wygrał 8 turniejów, w tym pierwszy raz Wimbledon i po raz drugi US Open.
1994: zwyciężył w największej jak dotąd liczbie turniejów 10, po dotarciu do 11 finałów. Na tę liczbę składają się wygrane w Australian Open (pierwszy raz), po raz drugi w Wimbledonie i mistrzostwach ATP Tour we Frankfurcie, pokonując w finale Beckera.
Został pierwszym graczem (od czasu Lendla w 1997 roku), któremu udało się pozostać liderem światowego rankingu przez cały kalendarzowy rok i pierwszym który wygrał 10 turniejów w ciągu jednego roku (ostatnim takim graczem był Lendl w 1989).
1995: wygrał pięć turniejów w trzeci z rzędu Wimbledon i US Open. Dotarł do czterech innych finałów (Australian Open, Mercedes Super 9s w Key Biscayne, Montreal przegrywając za każdym razem z Agassim, udało mu się zrewanżować w finałach turniejów w Indian Wells i US Open.
Miał ogromny wkład w zwycięstwo USA w Pucharze Davisa w finałowym pojedynku z drużyną Rosji w Moskwie. W tej edycji Pucharu Davisa rozegrał 7 spotkań, w tym 6 singlowych nie ponosząc żadnej porażki.
Przez 82 kolejne tygodnie zajmował pozycje nr 1 na światowych listach (od 13.09. 1993 do 03.04.1995). Został pierwszym tenisistą, który przekroczył 5 mln dolarów w zarobkach za cały sezon.
1996: obok Connorsa i McEnroe został jedynym graczem, który przewodził światowym listom przez 4 (lub więcej) kolejne lata. Wygrał turnieje w San Jose (pokonując Agassiego) w Memphis (wygrywając z T. Martinem), w Hong Kongu (bijąc Changa w finale) i w Tokyo ( z R. Renebergiem).
W turnieju French Open odniósł 5-cio setowe zwycięstwo nad Bruguerą (w drugiej rundzie), Martinem (w trzeciej) i z Courierem w ćwierćfinale, następnie przegrał w półfinale z Kafelnikowem. W Wimbledonie po 25 kolejnych wygranych meczach przegrał z Krajiczkiem w ćwierćfinale.
Na twardych nawierzchniach wygrał w Indianapolis (pokonując w finale Ivanisevicza) oraz wygrał jego trzeci z rzędu US Open (bijąc w finale Changa).
Wygrał swój 7-my tytuł w tym roku zwyciężając w Basel (w finale z Dreekmanem) i zakończył ten rok pokonując Beckera w 5-cio setowym pojedynku trwającym 4 godziny w finale mistrzostw ATP Tour. Zakończył ten rok z imponującym rekordem 13-5 w bezpośrednich pojedynkach z graczami pierwszej dziesiątki oraz 46-4 w spotkaniach na twardych nawierzchniach.
1997: dołączył do Connorsa (1974-78) jako jedyny gracz, który przewodził światowym listom przez 5 kolejnych lat. Był sklasyfikowany na pozycji nr 1 przez wszystkie tygodnie tego roku (po raz drugi w karierze, pierwszy raz w 1994 roku).
Wygrał wszystkie 8 finałów, w których występował w tym roku tj. Australian Open (pokonując Moye), Wimbledon z Piolinem.
Rozpoczął sezon z bilansem 17 zwycięstw bez żadnej porażki. Wygrał swój czwarty Wimbledon w ciągu pięciu lat i wygrał 116 gemów serwisowych z 118 rozegranych.
Wygrał turniej w Cincinnati (z Musterem w finale) bez straty seta. Prowadził drużynę narodową do finału Pucharu Davisa ze Szwecją, gdzie w pojedynku z Larssonem kontuzja zmusiła go do skreczowania.
Wygrał swój 50-ty w karierze turniej w Grand Slam Cup w Monachium pokonując Raftera w Finale i wygrał swoje 4 ATP Tour (z Kafelnikowem).
Równie imponujący jest jego 35-5 na twardych nawierzchniach, 10-2 na dywanowych, 8-1 na trawie.
W roku 2000, po raz 7 w karierze Sampras wygrał Wimbledon.