Artykuły


Papużka falista   |    Grzyby jadalne  |  

Jest to jeden z moich ulubionych i najlepszych ptaków. Miałem je kiedyś i bardzo się do nich przywiązałem. Stąd opis będzie dość długi. Ale to dobrze, bo ten rodzaj ptaka jest jednym z częściej hodowanych zwierząt domowych. Jeśli je macie to tekst was na pewno zainteresuje.

Pochodzenie

Gatunek Melopsittacus undulatus jest jedynym przedstawicielem rodzaju Melopsittacus. Nie posiada też podgatunków, co prawda J. Scobe wydzielił z gatunku Melopsittacus undulatus, papużkę falistą zachodnią (Melopsittacus u. pallidiceps) oraz papużkę falistą północną (Melopsittacus u. intermedius), jednakże inni ornitolodzy nie zgadzali się ze Scobem, gdyż różnice między tymi podgatunkami były niewielkie. Brali też pod uwagę fakt, że obie populacje krzyżują się między sobą. Wg. Josepha M. Forshawa Melopsittacus jest rodzajem pośrednim między rodzajami Neophema (łąkówka) i Pezoporus (papużka ziemna).

Jak dotarła do europy

Papużki faliste w Europie pojawiły się w połowie wieku XIX, dokąd zostały sprowadzone przez znanego ornitologa Johna Goulda. Po raz pierwszy zostały opisane przez Thomasa Watlinga, fałszerza pieniędzy zesłanego do Australii, a pierwszą publikacją, w której ukazał się opis papużki falistej było dzieło G. Shawa "Zoology of New Holnad". Bardzo szybko zdobyły popularność w Europie, dobrze się rozmnażały, ale nadal większość stanowiły osobniki importowane. Dopiero po wprowadzeniu przez rząd Australii całkowitego zakazu wywozu zwierząt ich hodowla się rozwinęła, zaczęły powstawać farmy nastawione na masowe rozmnażanie z przeznaczeniem na rynek. Pierwszą odmiana barwna pojawiła już w XIX w. na farmie hodowlanej w Anglii, a była to papużka falista żółta.

Skąd pochodzi

Papużki występują w całej Australii, gdzie tworzą nawet stada liczące do 1 000 000 osobników. Nie ma jej jedynie na wybrzeżach i wyspach (m.in. Tasmanii) w górach i na terenach leśnych.

Środowisko Naturalne

Głównym miejscem występowanie papużek są stepy, porośnięte różnymi gatunkami traw. Jest ona gatunkiem koczowniczym, czyli jeżeli w miejscu ich aktualnego pobytu skończy się pożywienie, to przenoszą się na inne tereny, bardziej zasobne w pokarm. Żerują głównie rano i wieczorem, unikając najgorętszej pory dnia, przesiadując w miejscach zacienionych. Głównym pożywieniem papużek są nasiona traw, rzadziej ziół, bardzo rzadko owady, owoce, zielenina. Przed nadejściem pory deszczowej papużki dobierają się w pary i zaczynają poszukiwania miejsca do złożenia jajek. Przeważnie są to dziupla drzew eukaliptusowych, rzadziej termitiery. Przeważnie żyją w stadach złożonych z 20 - 100 sztuk. Trzymają się razem nawet w okresie gniazdowania, chociaż w tym czasie łączą się w pary w obrębie stada. Gniazdo zakładają w dziuplach w szczelinach drzewa gumowego. W grudniu( w Australii jest wtedy lato) samica składa 4-6 białych okrągłych jaj. Wiosną(u nas jest wtedy jesień) regularnie pojawiają się w południowej części kontynentu.

Jak wygląda?

Papużka falista jest niewielka, dorasta do 18 cm. Od czoła przez całą głowę (częściowo też na plecach) rozciągają cię czarne pręgi (prawdopodobnie od nich pochodzi nazwa "falista"). Plecy pokryte czarnymi żółto obrzeżonymi piórkami. Ogon czarny. Skrzydła z zewnątrz pokryte czarnymi żółto obrzeżonymi piórkami, od spodu pokryte są 4 pasami: Pierwszy - położony koło nasady skrzydła zielony, drugi - szary, trzeci - żółty, czwarty - położony najbardziej na zewnątrz szary. Nogi różowe. Oczy małe, o czarnej tęczówce. Woskówka u samców niebieska u samic od "cielistej" do brązowej. Dziób żółty. Pod dziobem biały "śliniak" pokryty po bokach "koralami". Brzuch jednobarwny, zielony.

Jak się zachowuje?

Te małe papużki są bardzo żywotne, nieustannie buszują po klatce, wolierze. Każda nowa rzecz, która znajdzie się w ich lokum musi zostać przez nie "zbadana". Nie są (stosunkowo) trudne do oswojenia. Najlepiej czują się w gromadkach, gdyż tak żyją na wolności. Pomagają sobie w czyszczeniu upierzenia itp. Często dochodzi między nimi do "kłótni", na szczęście rzadko groźnych.

Kilka porad na temat hodowli

Dla parki papużek wystarczy klatka o długości 80 cm. Jednak należy się stosować zasadę "czym większa, tym lepsza", nie ma klatek za dużych. W klatce musi być umieszczona żerdź na której mogłyby stać. W pobliżu, gdzie będą przebywały papużki powinno się znajdować słabe źródło światła, które uchroni je od ewentualnego stresu związanego z np. człowiekiem wchodzącym w nocy do pomieszczenia i zaświecającym światło.

Jak ją oswoić

Papużki faliste są stosunkowo łatwe do oswojenia, między innymi dlatego, że przeważnie od urodzenia towarzyszą im ludzie. Jeżeli mamy zamiar mieć dwie oswojone papużki, radzę najpierw oswoić jedną i dopiero później drugą. Nowa papużka nabierze szybciej ufności do ludzi, jeżeli jej towarzyszka będzie je posiadała. Najlepiej do oswajania wybrać sobie bardzo młodą papużkę falistą. Po zdobyciu młodej papużki, wpuszczamy ją do uprzednio przygotowanej klatki. Nie powinno się w niej znajdować żadnych zbędnych przedmiotów (lusterka, dzwonki). Papuga powinna się nami zainteresować, a nie zabawkami. Po minięciu tego okresu zaczynamy do papużki przemawiać (najlepiej cały czas jedno słowo, np. jej imię), podczas czego podajemy papużce na patyku (zawsze tym samym) jakiś smakołyk (np. kawałek jabłka). Po ok. miesiącu próbujemy podawać papużce pokarm z ręki, najlepiej na początku położyć na ręce również patyczek, którego papużka się nie boi. Po jakimś czasie papużka powinna zacząć nam wchodzić na rękę, kiedy to nastąpi możemy ją wyjąć z klatki i przejść z nią po pokoju, wtedy papużka oswoi się z jego wyglądem. Na początku tyle czasu poza klatką wystarczy, później może przebywać poza klatką coraz dłużej. Aż w końcu będziemy mieli problemy z zmuszeniem jej do powrotu do klatki. Wtedy najlepiej zastosować mały podstęp, włożyć do klatki (tak żeby papużka widziała) jakiś przysmak, to powinno ją zmusić do powrotu. Musimy pamiętać o cierpliwości, która jest konieczne do oswojenia papużki, nie wolno łapać papużek do ręki, gdyż może to skutecznie zrazić papużkę do nas.

Czym się żywi?

Podstawowym pokarmem papużek są ziarna zbóż: prosa, kanaru, owsa. Oczywiście można kupić gotowy pokarm. Papużki cały czas powinny mieć dostęp do świeżej wody. W klatce można zawiesić kostkę wapienną, która pomoże im w ścieraniu ciągle rosnącego dzioba.

Mark

Tekst pochodzi ze strony www.wblekicie.konin.lm.pl Znajdziecie tutaj ten artykuł i wiele innych ciekawych rzeczy, które mogą przyciągnąć Waszą uwagę! Nie są one związane tylko i wyłącznie ze zwierzętami :-)


MENU

Wstęp
Tekst miesiąca
Dinozaury
Ciekawostki
Pod lupą
Gry
Wiersze
Funzone
Artykuły
Klinika
Linki
Kanarki
Wasi pupile
Wywiad
Konkurs
Listy
Redakcja
Współpraca
Powrót do AM