Megality
Cthulhu
Jednym
z nielicznych świadectw życia duchowego i społecznego neolitycznych mieszkańców Europy Zachodniej i
częściowo środkowej są megality. Megalitami nazywamy wielkie, zasadniczo nieobrobione głazy ustawiane w
pewnych wybranych przez człowieka prehistorycznego miejscach, a także wznoszone z nich konstrukcje, głównie
groby. Aż do lat sześćdziesiątych XX wieku archeologowie uważali, że megality są naśladownictwem piramid i
innych wielkich konstrukcji kamiennych. Uważano, że aż do narodzin klasycznej cywilizacji greckiej w połowie
I tysiąclecia p.n.e. wszystkie nowości kulturowe Europa przejmowała z Bliskiego Wschodu. Hipoteza ta,
prawdziwa w odniesieniu do rolnictwa, pisma i żelaza, w przypadku megalitów okazała się błędna.
Nawcześniejsze megality bretońskie są uznawane za pierwsze w świecie konstrukcje kamienne po murach Jerycha,
gdyż są datowane na 4800 lat p.n.e.
Grobowce megaliczne były w większości miejscami pochówku zbiorowego. Megality udowadniają nam, że w okresie
neolitu istaniały wierzenia religijne, w których ważną rolę odgrywał kult Słońca i zjawisk astronomicznych.
Zespoły megalitów są bardzo często zorientowane według zachodu słońca w najdłuższym i najkrótszym dniu w
roku. Megality są świadectwem niezwykłej ciągłości kultury neolitycznej w zachodniej Europie. Kresem epoki
megalitów był koniec neolitu (około 2300 lat przed Chrystusem). Jej ostatni największy i najpopularniejszy
twór, kompleks Stonehenge - ściśle rzecz biorąc nie będący już konstrukcją megaliczną, bo tworzące go
kamienne bloki zostały starannie obrobione - powstał na samym początku epoki brązu, ok. 2100 lat przed
Chrystusem, jako centrum religijne, a zapewne i polityczne, południowej Brytanii.
Zaraz potem tradycja megaliczna zanikła tak doszczętnie, że monumentalne konstrukcje z kamienia powtórnie
przynieśli do zachodniej Europy Rzymianie dwa tysiące lat temu.
|
|