Gackowski Piotr
r.akad.2002/2003
Temat: Esej
Wydział: Elektronika
Kierunek: Informatyka
Data wykonania: 2002-11-29
Rozwój zewnętrznych urządzeń komputerowych pomagających użytkownikowi
wprowadzać informacje do komputera
naszym zdaniem doszedł do pewnej granicy,
do pokonania której potrzebny będzie
skok technologiczny, a nie tylko jakościowy.
Do podobnej sytuacji doszło we wczesnych
latach komputeryzacji, gdy sama klawiatura
przestała być najwydajniejszym sposobem
komunikacji z komputerem. Wprowadzenie
pierwszych systemów operacyjnych z
interfejsem graficznym spowodowało potrzebę
wprowadzenia urządzenia, które będzie
umożliwiało szybkie poruszanie się w dwóch
wymiarach. Urządzeniem tym stała się
mysz komputerowa. Wielokrotnie ulepszana m. in.
przez wprowadzenie kolejnych przycisków,
rolek ( zwiększenie szybkości wybierania na
ekranie niektórych funkcji ), wprowadzenia
komunikacji radiowej albo w podczerwieni
( pozbycie się brudzących się często
rolek oraz ograniczeń związanych z kablem ),
praktycznie doszła do granic swoich
możliwości. Oczywiście możliwe jest dokładanie
kolejnych przycisków, bądź rolek, ale
będzie to tylko zmiana ilościowa w znaczący sposób
nie wpływająca na szybkość komunikacji.
Również klawiatura, która od początkowych 82
przycisków rozrosła się do ponad stu
kilkudziesięciu przycisków staje się coraz mniej
użyteczna. Coraz więcej przycisków
związanych z m.in. systemem: sleep, wake up, muzyką
(podgłaszanie ściszanie i wiele innych)
i wieloma programami powoduje znaczne konflikty
sprzętowe, a przede wszystkim dezorientują
użytkownika. Również w założeniu prawidłowe
„złamanie” klawiatury, które miało
uczynić ją bardziej ergonomiczną spowodowało raczej
utrudnienie korzystania z niej gdyż
większość użytkowników nie mogła się do niej
przyzwyczaić. Pozostałe instrumenty
wprowadzające informację takie jak trackball, joystick
lub kierownica nie stały się zbyt popularne
bądź to ze względu na swoje ograniczenia, bądź ze
względu na koszta.
Naszym zdaniem zapowiedzi wprowadzania interfejsów i programów w pełni
trójwymiarowych ( np. trójwymiarowe
pulpity Windows ) spowoduje wymuszenie na
producentach oprzyrządowania komputerowego
wprowadzenia nowego urządzenia. I tak jak
mysz komputerowa wprowadziła nas w
dwuwymiarowy świat, przechodząc z pseudo
dwuwymiarowego świata klawiatury, tak
nowe urządzenie wprowadzi nas w pełni
trójwymiarowy świat komputerowy. Pomijając
interfejsy oparte na przechwytywaniu fal
mózgowych ( pokazane np. w filmie „Johny
Mnemonic” ) naszym zdaniem będzie to coś w
rodzaju rękawicy zakładanej przez użytkownika,
która będzie kontrolowała ruch ręki w trzech
wymiarach. Operator wybierać będzie
daną ikonę lub obiekt ruszając ręką w trójwymiarowej
przestrzeni, co pozwoli na przykład
na większe upakowanie ikon lub innego rodzaju
przycisków na mniejszej powierzchni.
Umożliwi to na przykład na wytworzenie na monitorze
bądź na trójwymiarowych okularach świata
w pełni odpowiadającego naszym potrzebom.
Będziemy mogli zaprojektować nasz pulpit
tak aby wyglądał jak nasz pokój, przez co z góry
będziemy wiedzieli, że powiedzmy biurko
będzie oznaczało pracę, a zabawki – gry. Tego
rodzaju manipulator umożliwi również
wydajniejszą pracę ludziom niepełnosprawnym ( np.
przez uwolnienie jednej ręki). Umożliwi
również wykorzystanie wszystkich pięciu palców do
pracy – w dzisiejszych czasach realnie
rzecz biorąc przy używaniu myszy wykorzystujemy w
jednym czasie góra 3 palce, a częściej
tylko 2.
Natomiast gdybyśmy zastosowali dwie takie rękawice niepotrzebna stałaby
się
klawiatura – niedawno odkryte technologie
pozwalają „emulować” klawiaturę na dowolnej
płaskiej powierzchni. Również różne
komendy wydawane komputerowi mogłyby się
odbywać intuicyjnej i szybciej. Powiedzmy
przesunięcie punktu patrzenia mogłoby się
odbywać jedną ręka, natomiast drugą
można by wykonywać inne operacje np. wybieranie
kolejnych ikon.
Oczywiście początkowo ciężko byłoby przyzwyczaić się do takiego urządzenia
użytkownikom. Przyzwyczajenia związane
z korzystania wcześniej z myszki powodowałyby
chęć poruszania się tylko w jednej
powierzchni. Również taki system, aby dobrze działać
potrzebowałby więcej powierzchni i
to nie płaskiej takiej jak np. na klawiaturę lub mysz gdzie
praktycznie nie musimy widzieć myszy,
aby dobrze nią pracować. Do wykorzystywania
rękawicy potrzebna byłaby przestrzeń
trójwymiarowa naszym zdaniem około 30x30x30 cm.
Oczywiście zależałoby to od użytych
materiałów –zdolności czujników i umiejętności
operatora. Niezdolność niektórych ludzi
do poruszania konkretnymi palcami byłaby również
kolejnym utrudnieniem.
Sądzimy, że dzisiejsza technologia umożliwia wyprodukowanie tego typu
urządzenia. Niestety wykorzystanie
go w dzisiejszych aplikacja byłoby możliwe raczej
w grach i programowaniu specjalistycznym
– grafika i przeglądanie informacji. Przy zwykłej
pracy biurowej byłaby możliwa, ale
kłopotliwa – chyba, że grubość rękawicy nie byłaby duża
i umożliwiałaby np. trzymanie długopisu
bądź pisanie na klawiaturze bez „emulatora”.
Utrudnieniem jest także obraz przekazywany
przez monitor, czyli dwuwymiarowy.
Aby możliwe było zastosowanie w pełni
tego typu urządzenia potrzebna byłaby praca na
znacznie większym urządzeniu dwuwymiarowym
( np. projektor rzucający obraz na ścianę )
albo zastosowanie gogli trójwymiarowych.
PMG
pmgpmg@wp.pl