Państwo Franków
Cthulhu
Kiedy upadło Cesarstwo Zachodniorzymskie, a Wschodniorzymskie
odpierało ataki barbarzyńców z północy, i Persów ze wschodu w Europie Zachodniej przez prawie 300 lat
panował zamęt. Niszczały od lat nienaprawiane drogi, teatry świeciły pustkami, a umiejętność czytania i
pisania tak powszechna za istnienia imperium rzymskiego była rzadkością. Słabe władze Barbarzyńskich
władców nie były w stanie zapewnić bezpieczeństwa mieszkańcom. Przełom nastąpił dopiero w VIII wieku,
kiedy zaczęła się odradzać europejska kultura. Wreszcie wprowadzono sprawną organizację państwową.
Stało się to za sprawą władcy państwa Franków - Karola Wielkiego.
Frankowie, jak większość zamieszkujących tereny zachodnioeuropejskie plemion byli germanami. W IV wieku
n.e. osiedlili się w północno-wschodniej Galii (dziś Francja). U schyłku V stulecia władca Franków
Chlodwig wypędził ostatniego przedstawiciela władzy rzymskiej w Galii i znacznie powiększył obszar
swojego państwa. Sukces ośmielił tego pogańskiego władcę do wystąpienia przeciwko plemieniu Alamanów.
Nie docenił jednak siły swojego przeciwnika, i podczas decydującej bitwy nad Frankami zawisła groźba
klęski. Chlodwig zrozumiał, że mez pomocy galijskiego duchowieństwa nie zdoła rządzić rozległym państwem
(obejmującym większą część dzisiejszej Francji) zamieszkanym głównie przez katolicką ludność. Duchowni
byli mu potrzebni, gdyż potrzebował urzędników. Z zadaniami urzędnika bardzo dobrze radzili sobie
zromanizowani katolicy , przerastały one jednak barbarzyńskich, żyjących w społecznościach plemiennych
Franków. Chcąc zjednać sobie duchowieństwo Chlodwig przyjął chrzest w 496 roku n.e., a wraz z nim jego
poddani. W ten sposób królestwo Franków stało się chrześcijańskim państwem. Był to pierwszy krok do odnowy
cesarstwa rzymskiego.
Chlodwig pochodził z dynastii Merowingów. Jednak jego następcy coraz mniej przypominali energicznego
przodka. Z czasem ich władza stawała się już czysto symboliczna. W 732 roku jeden z majordomów, Karol
Młot, pokonał Arabów, którzy wdarli się do Galii. Zwycięstwo to położyło kres ekspansji islamu w Europie
i przyniosło wielką sławę Karolowi. W połowie VIII wieku jego syn, Pepin Krótki, za zgodą papieża obalił
ostatniego króla z dynastii Merowingów i zamknął go w klasztorze. W ten sposób Pepin zapoczątkował rządy
nowej dynastii-Karolingów.
W tych czasach północne tereny Italii zamieszkiwały plemiona Longobardów przez których papież czuł się
zagrożony i pilnie poszukiwał sojusznika. Idealnym kandydatem okazał się Karol Wielki- król silnego państwa
Franków, który miał u papieża dług wdzięczności- to biskup Rzymu zgodził się na detronizację merowińskiego
władcy i koronację Pepina. Wkrótce wojska Franków wkroczyły do Italii i dwukrotnie pokonały Longobardów.
Odebrane ziemie Karol Wielki przekazał papieżowi w 756 roku. W wyniku tego w środkowej Italii powstało
Państwo Kościelne, którego władcą został Papież. Przetrwało ono do 1870 roku, a jego
pozostałości - Watykan - najmniejsze państwo świata istnieje do dziś.
Zamiarem Karola Wielkiego było zjednoczenie w państwie Franków wszystkich plemion germańskich. Przez
długoletnie panowanie tego władcy (768-814) Państwo Franków toczyło wiele wojen. Pokonał Longobardów w
Italii, i koronował się na ich króla, na południowym zachodzie odepchnął Arabów aż za rzekę Ebro w
północnej Hiszpanii, na wschodzie toczył 30-letnią wojnę z germańskim plemieniem Sasów, których pokonał i
pod groźbą śmierci nawracał na chrześcijaństwo. Łącznie odbył 33 wyprawy wojenne, które pozwoliły znacznie
powiększyć obszar państwa Franków.
Monarcha dbał o dobre stosunki z papiestwem. Czego wynikiem była w 800 roku koronacja Karola Wielkiego
na cesarza cesarstwa zachodnio-rzymskiego. Koronacja wywołała oburzenie w Cesarstwie Bizantyjskim,
którego władcy uważali się za władców zarówno wschodniej jak i zachodniej część dawnego imperium
rzymskiego. Konstantynopol uznał tytuł cesarski króla Franków dopiero 12 lat później. Odnowienie cesarstwa
zachodnio-rzymskiego tylko pogłębiło rozłam między wschodnimi i zachodnimi chrześcijanami.
Cesarstwo Karola Wielkiego okazało się nietrwałe. Lokalni urzędnicy przekazywali władzę i godności synom,
co było pierwszym krokiem do tworzenia niezależnych księstw. Ponadto osłabione częstymi wojnami cesarstwo
zostało wystawione na ataki Normanów-Wikingów. Co roku wyruszali oni na wyprawy z ubogich, przeludnionych
terenów Skandynawii i Jutlandii. Masowo pustoszyli wybrzeża, a nawet zapuszczali się rzekami w głąb
atakowanych krajów, paląc i rabując. Za życia Karola Wielkiego Frankowie z łatwością radzili sobie z
Normanami, ale po śmierci cesarza Normanowie rzadko natrafiali na skuteczny opór. Podobnie działo się na
południu, gdzie Franków nękali Arabowie.
Wszystkie te przyczyny spowodowały rozpad odnowionego cesarstwa zachodnio-rzymskiego, czego dopełnieniem
było w 843 roku podzielenie państwa między trzech wnuków Karola Wielkiego. Podział ten zapoczątkował
istnienie dzisiejszej Francji, Niemiec i Włoch.
Chcecie żebym pisał więcej o średniowieczu w Ancient Zone? A może nudzi was ta tematyka i wolicie tylko
starożytność? Piszcie pod adres amancient@wp.pl
|
|