Cesarstwo Bizantyjskie
Cthulhu
Rok 476 n.e. przyjmuje się jako kres starożytności i
początek epoki średniowiecza. Wtedy właśnie upadło cesarstwo zachodniorzymskie Na wschód od Italii
rozwijało się jednak potężne państwo, Bizancjum ze stolicą w Konstantynopolu (obecnie Stambuł,
tur.Instanbul). Za panowania cesarza Justyniana Wielkiego (okres od 527 roku do 565 n.e.) wojska
wschodniorzymskie opanowały północną Afrykę, część Hiszpanii oraz Italię wraz z Rzymem. Mimo
wspaniałych sukcesów armii Bizantyjskiej wojny bardzo wyniszczyły cesarstwo i zrujnowały skarb państwa.
Tak wyczerpane państwo nie było już w stanie bronić tak rozległych granic i wkrótce utraciły zajęte za
życia cesarza Justyniana tereny. Ze wschodu nacierały potężne wojska Perskie, zza Dunaju dzicy Słowianie,
a południa i południowego wschodu Arabowie. Z wielkim trudem udało się odeprzeć ataki nieprzyjacielskich
wojsk, ale straty terytorialne były ogromne, a cesarstwo skurczyło się do Grecji i Azji mniejszej. W IX i
X wieku misjonarze Bizantyjscy nawrócili na prawosławie Serbów, Bułgarów i Rusinów. Kompletny rozłam
chrześcijaństwa nastąpił jednak dopiero po wyprawach krzyżowych, kiedy to krzyżowcy z zachodniej Europy w
podstępny, barbarzyński sposób złupili Konstantynopol. Po ustanowieniu cesarstwa łacińskiego, po czwartej
wyprawie krzyżowej Bizancjum odrodziło się jeszcze w okrojonych granicach.

Cesarstwo wschodniorzymskie upadło w 1453 roku podbite przez Turków, "przeżyło" swojego zachodniego
"brata" o tysiąc lat, i pozostawiło po sobie wiele zdobyczy kultury starożytnej. Dorobek tej kultury nie
tylko przenikał do krajów, które przyjęły chrzest z Bizancjum, ale też do tych krajów które po upadku
zachodniego cesarstwa przeżywały okres głębokiego załamania gospodarczego i kulturowego.
|
|