Czy życie ludzkie ma sens?
Jest wiele dróg prowadzących do sensownego i szczęśliwego życia. Są one bardzo różne i niekiedy mogą być nawet przeciwstawne: wytyczają je wszak epoki, ideologie, indywidualne upodobania i cechy charakteru.
Przez sens życia rozumiemy istnienie pewnego pozytywnego rezultatu jako uzasadnienia ludzkiego życia: tzn. potwierdzenie takiej czy innej ludzkiej działalności jej pozytywnym rezultatem.
Tylko ciągła analiza samego siebie, swych zmiennych, bo wzrastających lub malejących zdolności, swych umiejętności życia, może zapewnić jednostce sukces zarówno materialny jak i społeczny, uznanie w oczach innych ludzi, a także to, co dla wielu jest najtrudniejsze: sukces w oczach samego siebie – pełne wewnętrznej satysfakcji uznanie, że żyje się rzeczywiście sensownie, że żyje się po prostu dobrze w ludzkim tego słowa znaczeniu.
Aby nasze życie miało sens musimy być przekonani, że jesteśmy w stanie to zrobić, że wszystko zależy od nas, sami jesteśmy reżyserami swojego życia.
Każdy z nas może uczynić życie szczęśliwym, nadać mu sens. Często spotykamy w życiu ludzi, którzy czegoś gorąco pragnęli i osiągnęli to bez względu na niepowodzenia i przeciwności losu.
Od tego jak postrzegamy świat, zależy jakość naszego życia. O naszym losie decydują nasze myśli i przekonania, nasza odwaga, wiara we własne siły, inicjatywa, energia i mądrość.
Często zadajemy sobie pytanie: Po co żyję? Czy życie samo przez się ma jakiś cel? Co chcę osiągnąć i do czego dojść?
Celów w życiu jest wiele – cele na najbliższą godzinę, dzień, na najbliższy czas i wreszcie cele na całe życie.
Musimy się zastanowić – jak wyobrażam sobie swoje życie za pół roku, za rok, za dziesięć lat, co chciałbym po sobie zostawić, jak chciałbym żyć.
To jest moje życie i tylko ode mnie zależy jak je przeżyję. Nasza życiowa droga jest bardzo krótka. Dlatego też, musimy wyznaczyć sobie cele, które pragniemy osiągnąć i musimy być przygotowani niemal do każdego kroku, dnia, tygodnia, miesiąca.
A to przygotowanie zapewnić nam może przede wszystkim filozofia, pojmowana jako sztuka życia, jako praktyczna mądrość i nauczycielka życia.
Przemierzając w życiowej wędrówce lata i dziesięciolecia przeżyjemy najróżniejsze zdarzenia, poznamy nowe miejsca, nowych ludzi, przeżyjemy chwile wielkiej radości, ale nie zabraknie też codziennych trosk niszczących ustalone koleje życia - nieszczęść.
Możemy wytyczyć drogę naszej wędrówki, ale zawsze zaskoczą nas różne niespodzianki, stwarzające nowe sytuacje, narzucające konieczność zmian.
Dlatego sensu życia nie należy szukać tylko w świecie zewnętrznym, w dorobku materialnym czy też społecznym, ponieważ jest to ulotne. Należy go szukać w swoim świecie wewnętrznym, w własnej indywidualności i sens działań widać w jej rozwoju, w jej oddziaływaniu na świat zewnętrzny w każdej sytuacji, w spokoju, w pracy, szczęściu, a także w okresach kryzysu, wojny, rozpaczy czy nędzy.
Wielu ludzi popełnia podstawowy błąd: stawia sobie cele życiowe przekraczające ich możliwości. Mierzyć siły na zamiary a nie zamiary według sił.
Cele życiowe, aspiracje, zamiary trzeba sobie stawiać zawsze z szansą na sukces, gdyż sukces pomnaża siły i pozwala sięgać dalej. Stawiać sobie cele życiowe bez szansy sukcesu jest skazaniem się na zawód i nieszczęście. Jeżeli nie można osiągnąć wartości życia w jednej dziedzinie, możemy w innej znaleźć rekompensatę.
Uczony czy robotnik nie jest sportowcem, ale w swej dziedzinie mogą osiągnąć mistrzostwo, wykonując pracę doskonale.
Wartość życia można bowiem mierzyć doskonałością tego, co się robi, doskonałością opanowania zawodu, bez względu na to, jaki to jest zawód.
U każdego człowieka, co innego czyni życie sensownym. Dla jednych będzie to dysponowanie pieniędzmi dającymi niezależność i możność zaspokajania wszystkich potrzeb, dokonanie jakiegoś wyczynu, czy to sportowego czy w innej dziedzinie, dającego uznanie i sławę, wykonywanie prac doniosłych dla społeczeństwa, sprawowanie władzy dającej możność realizacji wielkich idei społecznych i politycznych, dla innych będzie to spokój w domu i rodzinie, spokojna praca dająca satysfakcję, miłość, przyjaźń, dokonanie jakiegoś ważnego dzieła, odkrycia, wynalazku przynoszącego wielu ludziom korzyści, podróże, poznawanie ciekawych ludzi, brak cierpienia, życie w spokojnych czasach bez wojen, kryzysów.
Ludzie jednak bardzo rzadko są ze swojego życia zadowoleni, ciągle spotykają ich choroby, przykrości, straty, niespodziewanie umiera ktoś bliski, nagłe kryzysy pozbawiają ich majątku, pracy, poczucia bezpieczeństwa itp.
Toteż każdy człowiek określa swoje idealne wyobrażenia o wartościach, które spełniłyby jego marzenia o życiu godnym, sensownym i wartościowym.
Często zastanawiamy się, co nas w życiu spotka, tyle mamy planów, pomysłów, nadziei wiążących się z przyszłością. I również dożo obaw, czy to, o czym marzymy się spełni. A jednak, idziemy naprzód, pokonujemy swoje słabości, codzienne zniechęcenie, trudności. Sprawia to instynkt życia, ciekawość świata, własnego losu, następnych dni, lat.
Jakimś niepojętym szóstym Zmysłem czujemy, że warto. Bo tyle jest jeszcze do zdobycia, jest ktoś bliski, kochany, na kim można polegać; ktoś, z kim odkrywanie nowych dróg byłoby radosną przygodą, wspólnym dzieleniem nowych doświadczeń. Chcemy zaistnieć, dołożyć swoją cząstkę do tego, co zostało już odkryte, stworzone, opisane, czasami sami czujemy potrzebę tworzenia.
A może pociąga nas pomaganie ludziom, może to właśnie ktoś z nas odkryje lek powstrzymujący śmiertelną chorobę lub będziemy nieśli innym ulgę w cierpieniu. A może będziemy cieszyć się swoim spokojnym domem, ogrodem za oknem, uśmiechem towarzysza życia.
Tyle dróg, tyle możliwości przypada na nasze wspaniałe życie, czy to nie jest piękne?
Bardzo różne są sposoby kierowania swoim życiem. Szukanie sensu życia jest jakby mechanizmem obronnym psychiki człowieka, aby utrzymać nadzieję i chęć do życia, działania i realizacji celów.
Każdy pragnie swe życie zorganizować w określony sposób. Wielu ludzi pragnie życia udanego i realizacji takich zamierzeń chce poświęcić wszystkie swoje siły.
O życiu udanym można mówić wtedy, gdy człowiek zdobywa duży majątek i wtedy, gdy osiąga wysokie stanowisko zawodowe a także wtedy, gdy zyskuje władzę nad innymi i społeczne znaczenie.
Życie udane można też oceniać z punktu widzenia szczęścia, jakie przynosi. Dla niektórych będzie to radość z osobistych przeżyć, doświadczeń dzięki miłości lub przyjaźni.
Jeśli nauczysz się kochać, będziesz wiedział jak żyć i po co. Życie nabiera sensu dopiero wtedy, gdy patrzymy na nie przez pryzmat miłości. Często ci źli, którzy nas krzywdzą, to tylko nieszczęśliwi i zagubieni ludzie, którzy pragną miłości, ale nawet o tym nie wiedzą, którzy szamocą się w swojej zimnej samotności szukając czegoś, co ich rozgrzeje.
Nie znajdują, bo nie wiedzą, gdzie szukać, bo tego ciepła nie dadzą pieniądze, władza.
Przecież miłość to wszystko, co jesteśmy winni bliźniemu. Duch miłości rozwiązuje wszystkie problemy w stosunkach międzyludzkich, ponieważ miłość to nic innego, jak bezkonfliktowość, dobra wola i szacunek dla drugiego człowieka.
Z miłością łączy się nierozerwalnie przyjaźń, która powoduje, że stajemy się kimś lepszym, zdolnym do poświęceń, wzajemnej pomocy, tolerancji, bezinteresowności oraz serdeczności wobec siebie. Powiedział Epikur: „nie uczty i pochody świąteczne, ale grono przyjaciół, kwiaty w ogrodzie i wolność od przesądów dająca spokój duszy”. Życie bez przyjaźni byłoby puste, bez wyrazu, a zarazem pozbawiłoby nas możliwości poznania samego siebie poprzez dzielenie radości i smutków z bliskimi.
.
.
01.09.02