AK-47, AKM
Od razu po zakończeniu drugiej wojny światowej Rosjanie uruchomili produkcję broni opartej na niemieckim MP44. Jest prawie pewne, że pomogli im w tym niemieccy konstruktorzy i inżynierowie, którzy dostali się do niewoli. Konstruktorem odpowiedzialnym za AK 47 był Michaił Kałasznikow. Pierwsze wersje AK 47 weszły w uzbrojenie armii czerwonej w 1951 roku. Wyposażone były w drewniane kolby, wykonane z drewna o bardzo niskiej jakości. Wkrótce więc ukazała się wersja AK 47 z metalową kolba składaną. Jest to pod każdym względem bardzo udany karabin szturmowy. Działa wykorzystując odprowadzana z lufy gazy prochowe uruchamiające tłok w rurze gazowej nad lufą. Ten tłok zabiera z sobą obrotowy zamek, po czym oba razem są w odpowiednim momencie odpychane przez sprężynę powrotną. AK 47 jest celny i wystarczającą ciężki do prowadzenia ognia automatycznego na odległość ponad 300 metrów. Jest dobrze wykonany i starannie wykończony, przewyższając pod tym względem większość wcześniejszych broni radzieckich. Przewód lufy pokryty jest warstewką chromu. Na lufie można osadzić bagnet typu nożowego. AK 47 strzela nabojem 7,62 mm. Produkowany był w dużych ilościach w różnych krajach Układu Warszawskiego i zasłużenie uznawany jest za najbardziej rozpowszechnioną broń na świecie. AK 47 (ze składaną kolbą) jest bardzo łatwy do ukrycia i z tego powodu stał się ulubioną bronią partyzantów i terrorystów. Cięższą wersją AK 47 jest RPK 47. Po kilkunastu latach AK 47 został zastąpiony przez udoskonaloną wersję - AKM. Istnieje także wersja na naboje 5,45 mm - AK 74. 
Długość: 880 mm
Cięzar: 4.3 kg
Kaliber: 7.62 mm
Zasilanie: magazynek na 30 kul
Szybkostrzelność: 600 strzałów na minutę
Źródło: patrz we wstępie