Po swoim ostatnim artykule, jaki ukazał się na łamach AM 26 otrzymałam wiele e-maili od Świadków Jehowy i nie tylko. Dość ciekawie wyglądała rozmowa z jednym ze Świadków Jehowy, której owoce pragnę zaprezentować dziś pozostałym czytelnikom AM. Kto wie, być może kilkoro z Was wykorzysta argumenty przeze mnie przytoczone, gdy Świadek Jehowy zapuka do Waszych drzwi...
Autor: Joanna Czapska vel. aoosteen
W kolejnych częściach tego tekstu przedstawię argumenty na to, że forma imienia Bożego „Jehowa” nie jest formą poprawną; powiem, czemu Świadkowie Jehowy używają właśnie tej formy. Postaram się również odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w Biblii w Przekładzie Nowego Świata (używanej przez Świadków Jehowy) na kartach Nowego Testamentu pojawia się imię Boże w formie „Jehowa”, czy jest to zgodne z zachowanymi manuskryptami. Zajmę się również tym, czyimi świadkami powinni być, w świetle Pisma Świętego, Świadkowie Jehowy.
I Znaczenie imienia Bożego I
Wg chociażby
słowniczka pojęć biblijnych z BT w „zastosowaniu do Boga, imię jest
synonimem chwały i potęgi Bożej” (BT, wyd. III popr.).
Ponadto „Geerhardus
Vos, który badał kwestię imienia Boga w Starym Testamencie, stwierdził, że biblijne
znaczenie pojęcia „imię” znacznie różni się od znaczenia potocznego. Pisze
on:
„W Biblii imię jest zawsze
czymś więcej niż umownym znakiem. Wyraża ono charakter lub historię”. Następnie
wyjaśnia, że biblijne „imię” ma trzy znaczenia: 1) wyraża cechę Boga.
Mówimy na przykład: Bóg jest święty. W Biblii przymiotnik święty może
wystąpić w funkcji imienia własnego, gdy prorok mówi o Bogu jako o „Świętym
Izraela”; 2) abstrakcyjnie i wszechobejmująco wyraża to wszystko, bo Bóg
objawił odnośnie samego siebie; 3) imię Boga w realny sposób oznacza
samego Boga. Staje się ono równoważnikiem Boga w teofanii” (teofania -
poszczególny akt objawienia się bóstwa światu i ludziom) (Geerhardus Vos,
„Biblical theology (Teologia biblijna), str. 76; przytoczono za Robert H.
Countess – „Analiza krytyczna Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie
Nowego Świata”; Oficyna Wydawnicza „Vocatio”; Warszawa 1998; str. 52, 53;
wyróżnienia dodane od Joanki).
Świadkowie Jehowy kładą wielki nacisk na używanie imienia Bożego i twierdzą, że brzmi ono „Jehowa”. Oto co na temat tegoż że imienia piszą w swojej publikacji pt. „Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” na stronie 115:
Definicja: Imię
własne jedynego prawdziwego Boga. On sam sobie je nadał. Jehowa jest Stwórcą i
całkiem słusznie Najwyższym Władcą wszechświata. „Jehowa” jest zapisem fonetycznym
hebrajskiego tetragramu יחוח , który
znaczy: „On powoduje, że się staje”. Te cztery hebrajskie litery można
przetransliterować w wielu językach na JHVH lub JHWH.”
Podobnie piszą w publikacji, na podstawie której
prowadzą z osobami zainteresowanymi tzw. „studium biblijne”, „Wiedza która
prowadzi do życia wiecznego” (str. 24, par. 5), o której pisałam w swoim
poprzednim artykule:
„Jednakże Bóg
ma niezrównane imię, które w samych tylko Pismach Hebrajskich występuje niemal
7000 razy, a więc częściej niż
którykolwiek z Jego tytułów. Jakieś 1900 lat temu wskutek pewnego przesądu
Żydzi przestali wymawiać imię Boże. A ponieważ w biblijnej hebrajszczyźnie nie
zapisywano samogłosek, nie sposób dziś ustalić, jak Mojżesz, Dawid czy inni
ludzie żyjący w dawnych czasach wymawiali imię Boże, utrwalone na piśmie za
pomocą czterech spółgłosek (יחוח). Niektórzy uczeni sądzą, że imię Boże wymawiano
„Jahwe", ale nie są tego pewni. Używana w Polsce forma „Jehowa" (i
jej odpowiedniki w wielu językach) jest znana od stuleci i szeroko
rozpowszechniona (zobacz 2 Mojżeszową 6:3, Bg).”(wyróżnienia
dodane).
Etymologię powstanie formy imienia Bożego „Jehowa”
opisano w broszurze wydanej również przez Świadków Jehowy pt. „Imię Boże, które
pozostanie na zawsze” na str. 7-8. Znajdujemy tam m.in. takie informacje:
„Prawdę mówiąc, nikt nie wie na pewno, jak pierwotnie
wymawiano imię Boże. Dlaczego? Dlatego, że pierwszą cześć Biblii spisano
w języku hebrajskim, w którym były jedynie spółgłoski – bez samogłosek.
Toteż kiedy natchnieni pisarze pisali Imię Boże, postępowali tak samo i używali
wyłącznie spółgłosek” (str. 7; wyróżnienia
dodane)
Świadkowie
Jehowy sami zaprzeczają sobie, gdy mówią, że Stary Testament napisano po
hebrajsku, gdyż w książce przez nich wydanej pt. „Będziesz mógł żyć wiecznie w
raju na ziemi” czytamy: „Pierwsze 39 ksiąg Biblii napisano głównie
po hebrajsku, a krótkie fragmenty – po aramejsku” (str. 50, par. 11; por. „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i
pożyteczne”, Brooklyn 1998, str. 305, par. 2). Ale przyjrzyjmy się uważnie
temu, co Świadkowie Jehowy dalej piszą o imieniu Bożym...
W
publikacji „Imię Boże, które pozostanie na zawsze”, również na str. 7
napotykamy na informacje, że „wśród Żydów pojawił się przesąd, że nie
powinno się głośno wymawiać imienia Bożego”.
Nie jest to do końca zgodne z prawdą, że nie wymawiano imienia Bożego z powodu
jakiegoś przesądu. Po pierwsze, hebrajskie słowo JHWH (On jest) było zbyt
niekomunikatywne, aby je wymawiać w głos (Wstęp do "Poczet
Interlinear Old Testament" Jay P.Green,Sr. ; str. xii). Po drugie,
Żydzi nie kierowali się jakimś przesądem, lecz powodowała nimi przesadna
gorliwość religijna. W oparciu m.in. o werset Wj 20:7
(Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego, gdyż Pan nie zostawi bez kary tego,
który nadużywa imienia jego.) nie wymawiali imienia Bożego często, by go po
prostu nie nadużywać. Jak widać nie może być tu mowy o żadnym przesądzie, jak
próbują nas przekonać Świadkowie Jehowy...
Skąd z
hebrajskich liter יחוח
(JHWH) uzyskano formę imienia Bożego
„Jehowa”? Wprowadzenie do tego zagadnienia mamy również w broszurze „Imię Boże,
które pozostanie na zawsze” na stronie 8:
„Chcąc nie dopuścić
do zupełnego zapomnienia wymowy języka hebrajskiego, uczeni żydowscy wymyślili
w drugiej połowie pierwszego tysiąclecia naszej ery system znaków
przedstawiających brakujące samogłoski i dodali je do Biblii Hebrajskiej do
spółgłosek. W ten sposób przez zapisywanie samogłosek oraz spółgłosek utrwalono
ówczesną wymowę”.
Więcej
szczegółów nt. powstania tej formy przedstawia książka, za pomocą której do
roku 1995 prowadzono „studium biblijne”, „Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na
ziemi” na stronie 43, ale najpierw kilka słów wprowadzenia...
Masoreci
żydowscy przepisujący tekst ST, nad tetragramem JHWH pisali Adonaj (Pan), aby
czytający wiedział, że kiedy znajdzie to imię w tekście, to ma przez szacunek
dla jego świętości wymówić Adonaj - Pan. Z czasem podstawiono samogłoski z
Adonaj miedzy litery tetragramu i tak powstała zupełnie
sztuczna forma Jehowa. Forma ta jest błędna. Świadkowie Jehowy wiedzą, w jaki
sposób powstała forma „Jehowa”, wszak w swojej publikacji cytują wstęp do
Psalmów Czesława Miłosza, który stwierdza: "Samogłoski a-o-a
przepisane mylnie jako e-o-a i podłożone do tetragramu IHWH, zdeformowały
odczytanie słowa "Bóg", przynoszące zupełnie sztuczną formę
"Jehowa", rozpowszechnioną w dziewiętnastowiecznej literaturze" (Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi,
str. 43, wyróżnienia dodane). Należy zauważyć, że ‘Niewolnik wierny i
rozumny’, tzn. ludzie, którzy są autorami publikacji Świadków Jehowy, nie
neguje sposobu powstania imienia „Jehowa” ani nie zaprzecza temu, że ta forma
jest sztuczna, niepoprawna.
I Jakie imię objawił Bóg? I
Świadkowie
Jehowy upierają się przy stanowisku, że tylko „Jehowa” jest imieniem własnym
Boga. Na potwierdzenie swojego zdania przytaczają fakt, że w tekstach hebrajskich
JHWH (tetragram) pojawia się prawie 7000 razy. Zadajmy sobie jednak pytanie:
czy gdy przedstawiamy się komuś, to czy najpierw używamy swego imienia, czy też
przedstawiamy się inaczej, zwłaszcza gdy są to bardziej oficjalne kontakty? Czy
rodzicom swojej dziewczyny/chłopaka przedstawisz się jako np. Misiek? Odpowiedź
jest chyba oczywista... Zazwyczaj w takich przypadkach posługujemy się
imieniem. Podobnie wg mnie sytuacja miała miejsce z Bogiem. Przytoczę teraz
fragment tekstu biblijnego, gdzie Bóg objawia Swe imię Mojżeszowi (wg Biblii
Poznańskiej):
"A Mojżesz rzekł do Boga:
- Jeśli zatem udam się do synów
Izraela i powiem im: 'Bóg waszych ojców przysłał mnie do was', a oni mnie
zapytają: Jakie jest Jego imię?' - co mam im odpowiedzieć?
Bóg odrzekł Mojżeszowi:
- JESTEM, KTÓRY JESTEM! [hebr. EHJE ASZER EHJE]
I dodał:
Tak odpowiesz synom Izraela: 'JESTEM
[hebr. EHJE] przysłał mnie do was'.
I dalej mówił Bóg do Mojżesza:
- Tak powiesz do synów Izraela: TEN,
KTÓRY JEST [hebr. JHWH], Bóg naszych ojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, Bóg
Jakuba posłał mnie do was. Takie ma być moje Imię na zawsze, takie
upamiętnienie mojej [Osoby] z pokolenia w pokolenie" (Ex.3:13-15 BP)
To EHJE jest
pierwszym imieniem, jakie Bóg objawił Mojżeszowi, nie JHWH.
I „Jahwe” czy „Jehowa”? I
Oto,
co na temat imienia Bożego („Jehowa”) podaje anglojęzyczna publikacja Świadków
Jehowy „Insight”:
“Jehovah”
is the best known English pronunciation of the divine name, although “Yahweh”
is favored by most Hebrew scholars.” (Insight, t.2. str. 5).
Większość
uznaje formę Jahwe...(Jeśli uważają formę "Jahwe" za poprawną, to czy
rzeczą oczywistą nie jest, że "Jehowa" jest dla nich czymś
sztucznym?).
Dziś wielu uczonych uważa, że najbardziej prawdopodobną wymową tetragramu jest JAHWE. Świadczy o tym m.in. (1) występująca ok. 50 razy w Piśmie forma skrótowa "Jah" np. Obj.19:1-6 gdzie występuje aklamacja "Allelujah"; (2) apologeta chrześcijański, Orygenes w swojej Heksapli tetragram JHWH oddał jako Jahwe a nie Jehowa. Godny uwagi jest fakt, że pismo heksaplanarne Orygenesa pochodzi z roku 240 n.e., czyli nieprawdą jest informacja zamieszczona w broszurce ŚJ ("Imię Boże, które pozostaje na zawsze", s.8), że dopiero współcześni uczeni zaproponowali, aby JHWH wymawiać jako Jahwe.
Również w
wielu innych publikacjach czytamy o tym, że imię Boże w brzmieniu
„Jehowa” nie jest właściwe:
„W tekstach pisanych
samogłoski słowa Adonaj łączono ze spółgłoskami JHWH dla
przypomnienia czytelnikom, żeby zamiast Jahwe wymawiać (czytać) Adonaj. W
ten sposób w późnym średniowieczu pojawiła się błędna hybryda
>>Jehowa<<” (Encyklopedia biblijna, Warszawa 1999, wyd. Vocatio,
str. 407; wyróżnienia dodane).
„Później spółgłoski JHWH
zaczęto czytać z samogłoskami imienia Adonaj. Tym sposobem
powstało nierzadko spotykane imię Jehowa, które jako niebiblijne powinno
oczywiście zniknąć z użycia” (J Synowiec, Mojżesz i jego religia,
Kraków 1996, str. 66; wyróżnienia dodane).
Wspomnę
jeszcze o tym, że Towarzystwo Strażnica samo się przyznaje, że słowo
"Jehowa" wymyślił w średniowieczu rzymskokatalicki mnich z zakonu
Dominikanów:
„Pierwsze zapisane użycie tej formy [Jehowa] miała miejsce w XIII wieku. C.E. Raymundus
Martini, hiszpański mnich dominikański używał jej w swej książce
Pugeo Fidei w roku 1270 C.E.” (Aid to Bible Understanding" p. 884-885, 1971).
Ponadto Świadkowie Jehowy piszą również:
”Since
certainty of pronunciation is not now attainable, there seems to be no reason
for abandoning in English the well-known form “Jehovah” in favor of some
other suggested pronunciation.(Insight, t. 2, str. 7).
A więc forma "Jehowa" jest w użyciu
dlatego, że jest bardziej znana, rozpowszechniona... (por.
"Imię Boże..., str. 8, gdzie czytamy, że „(forma Jehowa – dodane od
Joanki) jest bardziej rozpowszechniona i znana niż Jahwe”. Świadkowie
Jehowy twierdzą, że trzymają się z daleka od wszelkiej tradycji ludzkiej
(por. „Prowadzenie rozmów na podstawie Pism”, str. 345), jednak gdy
dochodzimy do kwestii imienia Bożego obstają oni przy wersji „Jehowa” tylko
dlatego, że jest ona bardziej znana; potwierdzają to również w książce
„Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi”: „Nie wiadomo dokładnie,
jak je wymawiano, chociaż część uczonych (większość
- zgodnie z tym, co podaje publikacja Świadków Jehowy „Insight”; dodane od
Joanki) uważa, że należałoby mówić "Jahwe". Forma
"Jehowa" jest jednak używana od wieków i bardziej znana”(str. 43; wyróżnienia dodane). Świadkowie Jehowy
zarzucają innym religiom, że opierają się na tradycji, jednak sami się jej
trzymają.
I Czy JHWH to jedyne imię Boga? I
Niech
w tym miejscu na to pytanie odpowie Biblia:
Iz 63:16 - "...Odkupiciel nasz to Twe imię odwieczne";
Am 5:27 - "mówi Jahwe, Bóg Zastępów to imię Jego";
Iz 57:15 - "...którego stolica jest wieczna, a imię Święty";
Hbr 11:16 - "Dlatego Bóg nie wstydzi się nosić imienia ich Boga" tzn. Boga Abrahama, Boga Izaaka, Boga Jakuba por. Mt 22:32.
Wj 34:14 - "...bo Jahwe ma na imię Zazdrosny...";
Wj 3:13n. - "jakie jest Jego imię (...) odpowiedział Bóg Mojżeszowi: Jestem, Który Jestem.";
Pnp 1:3 - "olejek rozlany - imię Twe" - alegoria stosowana do Jahwe lub Chrystusa.
I Imię Boże, a tzw. formy zastępcze „Pan” i „Bóg” I
Świadkowie
Jehowy często przytaczają fragment Biblii mówiący o tym, że faryzeusze znieśli
Słowo Boże na korzyść tradycji ludzkiej (Mt 15:6) i podobne postępowanie
zarzucają innym, ponieważ nie zamieszczają w swoich przekładach Biblii imienia
Bożego w formie Jahwe bądź Jehowa (por. „Prowadzenie rozmów na podstawie Pism”,
str. 117). Twierdzą oni, że nazywanie Boga Bogiem (bez mówienia o Jego
imieniu), bądź też tytułowanie Go Panem nie jest właściwe. Przypatrzmy się
zatem, jak wg Świadków Jehowy na przestrzeni wieków zapisywano imię Boże, jak
się do niego odnoszono, a następnie zweryfikujemy to, co Świadkowie Jehowy
podają w swoich publikacjach....
„(...) w III wieku p.n.e. rozpoczęło się tłumaczenie
istniejącej wówczas części Biblii
(„Starego Testamentu”) na grekę, nowy język międzynarodowy. Nie pominięto
jednak imienia Bożego. Tłumacze zachowywali je, pisząc je po hebrajsku.
Świadczą o tym istniejące do dziś starożytne odpisy greckiej Septuaginty.” („Imię
Boże, które pozostanie na zawsze”, str. 13)
Świadkowie
Jehowy w tym miejscu powołują się na papirusowy zwój LXX (Septuaginty)
zawierający drugą połowę Księgi Powtórzonego Prawa, który jest datowany na I
lub II wiek przed Chr. (ów papirus oznaczony jest technicznie jako P. Found
266). Ma to dowodzić faktu, że w LXX tetragram
zawierała. Istnieją jednakże inne odpisy Septuaginty, które w miejscu, gdzie
w tekście hebrajskim występuje tetragram, zawierają słowa Kyrios
lub theos. Dowodzi tego najstarszy na świecie (z II wieku
przed Chr.) zachowany manuskrypt Septuaginty - 4QLXXLev.a (zawierający miejsca
gdzie powinno być imię Boże) z fragmentem Kpł 26:2-16. W miejsce tetragramu
jest tam Kyrios. Nie są to jedyne zachowane odpisy Septuaginty nie
zawierające tetragramu; inne to:
|
Nazwa
zwoju |
Datowanie |
|
Greek papirus 458 |
II w. Przed Chr |
|
4QLXXLeva |
I w. Przed Chr |
|
4QLXXNum |
I w. Przed Chr |
|
4QLXXDeut |
I w. Przed Chr |
Świadkowie Jehowy twierdzą, że mówiąc o Bogu należy posługiwać się Jego imieniem. Broszura Świadków Jehowy pt. „Imię Boże, które pozostanie na zawsze” twierdzi, że używanie wobec Jahwe terminu Bóg zamiast jego imienia jest niewystarczająco precyzyjne, ponieważ "Jeśli chodzi o argument, że nie ma innych bogów, od których należałoby odróżnić prawdziwego Boga, jest to po prostu nieprawda. Ludzkość oddaje cześć milionom bogów” (str. 20). Jeśli określanie Jahwe tylko i wyłącznie jako Boga jest niewłaściwe, jak zatem należy się zapatrywać na księgę Koheleta, której autor (Salomon) ani razu nie nazywa Boga właśnie tym imieniem (por. Koh 1:13, 3:10-11 i 14-15, 3:17-18, 5:1, 5:5, 5:17-19, 6:2, 7:14, 7:29, 8:15, 9:7, 9:9, 11:9, 12:14; wg Przekładu Nowego Świata)?
Istnieją jeszcze w Biblii Świadków Jehowy inne
miejsca, gdzie Bóg nie jest określany przez podawanie Jego imienia, jedynie
poprzez nazwanie Go Panem (lub w przypadku Dn 2:47 zarówno Panem jak i Bogiem).
Oto one:
Joz.3:11 Oto
Arka Przymierza Pana całej ziemi przechodzi przed wami do Jordanu.
Ne.8:10 I
jeszcze rzekł do nich: "Idźcie, jedzcie rzeczy tłuste i pijcie słodkie, i
poślijcie porcje temu, dla kogo nic nie przygotowano; bo dzień ten jest święty dla
naszego Pana, i nie ubolewajcie, gdyż radość z Jehowy jest waszą
twierdzą".
Ps.114:7 Z
powodu Pana znoś dotkliwe boleści, ziemio, z powodu Boga Jakubowego,
Dn.2:47 Król
odezwał się do Daniela, mówiąc: "Doprawdy, wasz Bóg jest Bogiem bogów i
Panem królów, i Tym, który wyjawia tajemnice, gdyż zdołałeś wyjawić tę
tajemnicę".
Dn.5:23 Natomiast
podniosłeś się przeciwko Panu niebios i przyniesiono przed ciebie
naczynia z jego domu; i piliście z nich wino, ty sam oraz twoi dygnitarze,
twoje nałożnice i twe drugorzędne żony; wysławiałeś też bogów ze srebra oraz
złota, z miedzi, żelaza, drewna i kamienia, którzy nie widzą i nie słyszą ani
nic nie wiedzą; lecz Bogu, w którego ręku jest twój dech i do którego należą
wszystkie twoje drogi, nie oddałeś chwały.
Dn.12:8 Ja
wprawdzie słyszałem, lecz nie rozumiałem; rzekłem więc: "Panie mój,
jaki będzie koniec tych rzeczy?"
Oz.12:14 Efraim
wywołał urazę aż po rozgoryczenie i obciąża się przelewaniem krwi, a jego Wielki
Pan odpłaci mu za jego zniewagę".
Za.4:14 Toteż
powiedział: "Są to dwaj pomazańcy, którzy stoją przy Panu całej ziemi".
Za.6:5 Toteż
anioł odpowiedział i rzekł mi: "To cztery duchy niebios, które wychodzą,
stawiwszy się przedtem przed obliczem Pana całej ziemi.
Powyższe wersety pochodzą z Przekładu Nowego Świata, odnoszą się do Boga Ojca, i nie ma w nich wymienionego imienia „Jehowa” czy też „Jahwe” czy też jakiejkolwiek innej formy, zaś w wersji hebrajskiej brak w nich tetragramu.
Chciałabym zwrócić uwagę czytelnika zwłaszcza na Psalm 114, gdzie nie ma tego imienia (JHWH) wymienionego ani razu:
Ps.114:1 Kiedy Izrael wyruszył z
Egiptu, dom Jakuba spośród ludu o niezrozumiałej mowie.
Ps.114:2 Juda stał się jego miejscem
świętym, Izrael wspaniałym obszarem jego panowania.
Ps.114:3 Morze to zobaczyło i rzuciło
się do ucieczki, Jordan zaś począł zawracać.
Ps.114:4 Góry podskakiwały jak barany,
wzgórza -jak jagnięta.
Ps.114:5 Co ci się stało, morze, żeś
pierzchło, Jordanie, żeś zaczął zawracać?
Ps.114:6 Góry, że podskakiwałyście jak
barany; wzgórza-jak jagnięta?
Ps.114:7 Z powodu Pana znoś
dotkliwe boleści, ziemio, z powodu Boga Jakubowego,
Ps.114:8 który
zamienia skałę w trzciniaste rozlewisko wód, krzemienną skałę w źródło wody.
(Przekład Nowego Świata)
Sam psalmista, natchniony przez Boga, utożsamia Pana z Bogiem Jakubowym (Ps.114:7), czyli z Bogiem Ojcem; nazywa go Panem i nie podaje Jego imienia. Tak więc JHWH jest nazwany Panem (choć JHWH ani razu w tekście się nie pojawia).
W III w. przed
Chrystusem dokonano przekładu ST na grekę. Czy w Septuagincie (w jej
najstarszych zachowanych fragmentach – patrz wspomniany przez mnie zwój
4QLXXLev.a) znajdujemy tetragram? Nie. Wg Żydów wymawianie JHWH było zabronione
przez prawo (por. Wj 20:7; Kpł 24:11). O zakazie wymawiania tego imienia pisał m.in.
Józef Flawiusz, historyk żydowski z I wieku po Chr. W „Starożytnościach
żydowskich” Flawiusza czytamy:
„I Bóg objawia mu
[Mojżeszowi] swoje imię, nie zbliżywszy się wprzódy do ludzi, którego [imienia]
mnie nie wolno wypowiadać” (Józef Flawiusz, „Jewish Antiquities”,
angielskie tłumaczenie dokonane przez H. St. Thackareya, 1930, II, xii. 4,276,
s. 284; polskie tłumaczenie za „Analizą krytyczną Chrześcijańskich Pism Greckich
w Przekładzie Nowego Świata” Roberta H. Countess’a; str. 51)
W przypisie do tego fragmentu czytamy, że tylko
arcykapłanowi wolno było wymawiać tetragram. Potwierdzają to również dzisiejsi
uczeni. J.Z. Lauterbach, cytując źródła rabiniczne, pisze:
„W świątyni, zwłaszcza w
dniu święta Paschy, imię to było wymawiane przez arcykapłana”. Dalej zaś
podaje, iż wypowiadanie tetragramu było dozwolone w jeszcze jednej sytuacji:
„Również w ostatniej części rozprawy, na której sądzono oskarżonego o
bluźnierstwo, świadkom wolno było wymówić imię użyte przez podsądnego”
(J.Z. Lauterbach, „Substitutes for the Tetragrammaton” (Zamienniki dla
Tetragramu), str. 39; za „Analizą krytyczną Chrześcijańskich Pism Greckich w
Przekładzie Nowego Świata” Roberta H. Countess’a; str. 51).
Ponadto fragmenty
Septuaginty zawierające tetragram nie świadczą też o tym, że imię Jahwe
było wymieniane przez czytającego. Kpł 24:16 wg Septuaginty uczy: „Kto będzie
wymieniał imię Boże umrze śmiercią”.
Ta, z pozoru błaha kwestia,
jest w istocie bardzo ważna, ponieważ dokładne jej przebadanie udzieli nam
odpowiedzi na to, czy fakt Żydzi nie wypowiadali tetragramu jest czymś złym
oraz czy na kartach Chrześcijańskich Pism Greckich (czyli Nowego Testamentu)
imię Boga się znajdowało.
W dodatku 1 w Biblii w
Przekładzie Nowego Świata na stronie 1643 czytamy:
„Tetragram
wyrażony literami hebrajskimi (יחוח) występował zarówno w tekście hebrajskim, jak i w
greckiej Septuagincie. Toteż gdy Jezus i jego uczniowie czytali Pisma, czy to
po hebrajsku, czy po grecku, napotykali imię Boże. Kiedy w Synagodze
nazaretańskiej Jezus wstał, wziął Księgę Izajasza i z rozdziału 61 przeczytał
wersety 1 i 2, gdzie występuje tetragram, wymówił imię Boże. Harmonizowało to w
jego postanowieniem, by oznajmiać imię Jehowy, wyrażonym w modlitwie
skierowanej do Ojca: „Ujawniłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata.
(...) I dałem im poznać twoje imię, i dam jej poznać” [Jana 17:6, 26]”
W tych kilku zdaniach napotykamy na szereg ważnych informacji. Po pierwsze: Świadkowie Jehowy twierdzą, że w tekstach hebrajskich, jak i w LXX (Septuagincie) występował tetragram. My jednak wiemy już, że istnieją kopie Septuaginty, które tetragramu nie zawierają (chociażby 4QLXXLev.a), czy jednak w tekstach hebrajskich tetragram występował zawsze? Odpowiedź na to pytanie jest, niestety, niekorzystna dla Świadków Jehowy. Żydzi nie zawsze umieszczali tetragram w kopiach ST, bowiem w Qumran znaleziono manuskrypty hebrajskie w których zamiast tetragramu jest Adonaj. Communio Nr 1, 1994 s.43-4 (art. pt. Imię Boże w Izraelu) podaje, że niektóre hebrajskie rękopisy Biblii znalezione w Qumran mają w miejsce tetragramu Adonaj (Pan). Tak więc należy się liczyć z możliwością, że kiedy Jezus lub Jego uczniowie czytali Pisma, mogli korzystać właśnie z takich tekstów, które tetragramu nie zawierają.
Zadajmy sobie jednak pytanie: czy gdyby Jezus lub Jego uczniowie jednak korzystali z Pism zawierających tetragram, to czy wymawialiby go? Przedstawiłam już argumenty na to, że wymawianie imienia Bożego było wśród Żydów zabronione (można je było wymawiać tylko w kilku okolicznościach, lecz wśród nich brak czytania Pism). Świadkowie Jehowy twierdzą, że zakaz wymawiania imienia Bożego jest niebiblijny. W broszurze „Imię Boże, które pozostanie na zawsze” na stronie 14 zadają oni takie pytanie:
„Czy Jezus mógł przestrzegać takiej niebliblijnej
tradycji? Chyba nie! Przecież nie powstrzymał się od uzdrawiania w sabat,
chociaż oznaczało to przekraczanie ludzkich przepisów ustanowionych przez
Żydów, a nawet ryzykowanie życia (Mateusza 12:9-14). W rzeczywistości Jezus
potępił faryzeuszy jako obłudników, gdyż ich tradycje wykraczały poza ramy
natchnionego Słowa Bożego (Mateusza 15:1-9). Jest więc rzeczą nieprawdopodobną,
żeby nie wymawiał imienia Bożego (...).
Zastanówmy się teraz... Znamy już stosunek faryzeuszy do
imienia Bożego... Znamy z kart Biblii stosunek faryzeuszy do Jezusa (wszak
niejednokrotnie próbowali go zabić – por. chociażby Jn 8:59)... Jeżeli wypowiedzenie tetragramu
było uważane przez faryzeuszy za bluźnierstwo, a byłoby istotnie tak, jak
twierdzą Świadkowie Jehowy w oparciu o werset Jn 17:26, że Jezus używał imienia
JHWH, znaleźlibyśmy w Biblii werset mówiący o tym, że oskarżono Go o
bluźnierstwo, bo Jego przeciwnicy na pewno nie pominęliby tak istotnego,
obciążającego Go dowodu, takiego
fragmentu jednak w Nowym Testamencie nie ma.
Czy więc mamy uważać, że Jezus istotnie wymawiał tetragram czy też można przyjąć, że będąc w świątyni i czytając Pisma (nieważne, czy była to Septuaginta czy też wersja hebrajska) czytał tak, jak czytali inni, tzn. Adonaj – Pan? Jeżeli czytał JHWH, powinien być oskarżony o bluźnierstwo imieniu Bożemu, nigdzie zaś nie napotykamy najmniejszej wzmianki o takim zdarzeniu. Jeżeli czytał tak, jak inni, Adonaj – Pan, to wtedy oznacza to, że jest to dozwolone. Ponadto Septuaginta, czyli greckie tłumaczenie ksiąg ST, które zaczęło powstawać w III wieku przed Chrystusem, nie zawsze zawierała tetragram. Takie przekłady Septuaginty niewątpliwie były rozpowszechnione już za czasów Chrystusa, a jednak nie znajdujemy w wypowiedziach Jezusa ani jednej wzmianki, by wymawiać JHWH, nie ma ani jednego napomnienia, nawoływania, by imię w formie JHWH zostało przywrócone gdy w Pismach nie występowało. Czy Jezus kiedykolwiek zganił faryzeuszy, którzy mieli stały kontakt z Pismem, że nie wymawiają imienia Bożego w sposób właściwy, że nie używają tetragramu? Nie. Czy zatem mamy uważać, że i Jezus przedkładał tradycję nad wolę Swego Ojca, a tym samym nie był bez grzechu?
Równie istotną sprawą jest
to, czy poprzez niewłaściwe podstawienie samogłosek do tetragramu (יחוח),
a co za tym idzie, poprzez niewłaściwą wymowę imienia Bożego nie obrazimy Boga.
Świadkowie Jehowy nie widzą w tym problemu, gdyż piszą:
„Czy jednak nie
byłoby lepiej posługiwać się tym imieniem w brzmieniu prawdopodobnie bliższym
oryginalnemu? Niekoniecznie, bo nie ma takiego zwyczaju w odniesieniu do imion
biblijnych. Weźmy na przykład imię Jezus. Czy wiesz, jak wołali na niego
przyjaciele i krewni, gdy się wychowywał w Nazarecie? Prawdę mówiąc nikt nie
wie tego na pewno, chociaż mogło to brzmieć Jeszua (a może Jehoszua), ale na
pewno nie Jezus.” („Imię Boże, które pozostanie na zawsze”, str. 8-9).
Jednakże
hebrajska wersja wymowy słowa Jezus nie ma tu znaczenia, bo znamy samogłoski
dzięki wersji greckiej. W przypadku tetragramu nie zachowały się natomiast
świadectwa wymowy. Świadkowie Jehowy twierdzą, że nikt też nie wie, jak
naśladowcy Jezusa wymawiali Jego imię (Imię Boże, które...,. s.20). Nie wiem
jak ŚJ, ale chrześcijanie z pewnością wiedzą, jak to imię wymawiał apostoł
Paweł: "Iesous". Czyżby apostoł Paweł, wg nich, nie był naśladowcą
Pana Jezusa?
O tym,
jakie mogą byś skutki złego dodawania samogłosek do wyrazów hebrajskich pisze
Robert H. Countess:
„Trzeba uczciwie i rzetelnie spojrzeć na wagę
samogłosek, a szczególnie powinni zrobić to ci, którzy nazywają się Świadkami
Jehowy. Już pobieżne przejrzenie jakiegokolwiek hebrajskiego leksykonu
pokazuje, że jeden zbiór rdzeni dopuszcza bardzo rozbieżne znaczenia. Na
przykład rdzenie dH, gdy
punktowane daH - znaczą „skutek”, gdy dEH - znaczą
„demon”, a gdy dOH - „pierś”. Jeśli niestosownością jest błędne wymówienie
czyjegoś imienia lub nazwanie piersi demonem, to o ileż większą niestosownością
byłoby niewłaściwe wokalizowanie imienia prawdziwego Boga!” („Analiza
krytyczna Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata” Roberta
H. Countess’a; Oficyna Wydawnicza „Vocatio”; Warszawa 1998; str. 45 –
wyróżnienia dodane).
I Imię Boże „Jehowa” w Chrześcijańskich Pismach Greckich (Nowym
Testamencie) w Przekładzie Nowego Świata I
Biblia Świadków
Jehowy jest jedynym znanym mi przekładem Biblii, który na kartach Nowego
Testamentu ma wprowadzony tetragram, a ściślej mówiąc, formę wymawiania
tetragramu jako „Jehowa”. W dodatku 1 do Biblii w Przekładzie Nowego Świata na
stronie znajdujemy taką notatkę:
„Chcąc uniknąć poza granice obowiązujące tłumacza i wdawania się w
interpretację tekstu, nadzwyczaj ostrożnie podeszliśmy do sprawy umieszczania
imienia Bożego w Chrześcijańskich Pismach Greckich. Zawsze za podstawę braliśmy
Pisma Hebrajskie; dla upewnienia się szukaliśmy też potwierdzenia w dostępnych
hebrajskich przekładach Chrześcijańskich Pism Greckich. (...) W tekście głównym
naszego tłumaczenia Chrześcijańskich Pism Greckich imię Boże oddaliśmy 237
razy. Przywrócenie go w każdym z tych 237 miejsc znajduje swe potwierdzenie w
przekładach hebrajskich.”
Czytelnik
powinien zdawać sobie sprawę z tego, że tłumacze Chrześcijańskich Pism Greckich
nie przywrócili imienia Bożego; dokonali natomiast jego wprowadzenia. Jak sami
Świadkowie Jehowy przyznają, że „w żadnym ze znanych nam
dzisiaj greckich manuskryptów ksiąg od Mateusza do Objawienia nie ma pełnego
imienia Bożego” („Imię
Boże, które pozostanie na zawsze”, str. 23). Świadkowie Jehowy twierdzą, że w
tekstach NT było imię Boże w formie tetragramu (por. „Imię Boże..., str. 24),
lecz należy pamiętać, że po dziś dzień nie odnaleziono ani jednego manuskryptu,
który by tetragram zawierał (choć znajdujemy manuskrypty ST
jeszcze sprzed czasów Chrystusa).
Drugą,
równie istotną kwestią, jaką należy uwzględnić, jest to, że tłumacze Biblii w
Przekładzie Nowego Świata korzystali również z hebrajskich tłumaczeń Nowego
Testamentu, zaś pierwsze tłumaczenie na język hebrajski fragmentu tej księgi
powstało dopiero w XIV wieku (jest to tłumaczenie Ewangelii wg św. Mateusza z
roku 1385, oznaczone jako J2)!
Trzeba
sobie również odpowiedzieć na pytanie, czy istotnie tłumacze Biblii w
Przekładzie Nowego Świata za każdym razem, gdy napotykali cytowany ze Starego
Testamentu fragment zawierający tetragram, oddawali go jako „Jehowa”. Pokażę w
tym miejscu niekonsekwencję tłumaczy na zaledwie 4 przykładach...
|
Księga |
Werset |
Przekład Nowego Świata |
Cytat z ST (wg PNŚ) |
|
List do Rzymian |
11:2 |
Bóg nie
odrzucił swego ludu, który najpierw uznał. Bo czy nie wiecie, co Pismo mówi w
związku z Eliaszem, gdy on występuje do Boga przeciwko Izraelowi? |
Jehowa
bowiem nie opuści swego ludu ani nie pozostawi swojego dziedzictwa. (Ps
94:14) |
|
List do Rzymian |
11:8 |
tak
jak jest napisane: "Bóg dał im ducha głębokiego snu, oczy, by nie
widzieli, i uszy, by nie słyszeli - aż po dziś dzień". |
Bo
Jehowa wylał na was ducha głębokiego snu; i on zamyka wasze oczy, proroków,
on też zakrył wasze głowy, wizjonerów. (Iz 29:10) |
|
List do Hebrajczyków |
9:20 |
mówiąc:
"To jest krew przymierza, które Bóg na was nałożył jako
nakaz". |
Przeto
Mojżesz wziął krew i pokropiwszy nią lud, powiedział: "Oto krew
przymierza, które Jehowa zawarł z wami co do wszystkich tych
słów". ( Wj 24:8) |
|
List do Hebrajczyków |
12:29 |
Albowiem
nasz Bóg jest także ogniem trawiącym. |
Bo
Jehowa, twój Bóg, jest ogniem trawiącym, Bogiem wymagającym wyłącznego
oddania. (Pwt 4:24) |
Rodzi się pytanie:
dlaczego w tych wszystkich miejscach nie wprowadzono imienia Bożego, choć
tłumacze deklarowali się je wprowadzać wszędzie tam, gdzie tetragram występuje
w ST? Świadkowie Jehowy w swoim przekładzie nie umieścii również słowa „Jehowa”
w następujących miejscach:
|
Fragment |
W Przekładzie Nowego Świata |
Powinno być |
|
1P.3:15 cytowany
z Izaj.8:12 |
Ale w
swych sercach uświęcajcie Chrystusa jako Pana, zawsze gotowi do obrony
wobec każdego, kto od was żąda uzasadnienia nadziei, którą macie w sobie, lecz
czyńcie to w łagodnym usposobieniu i z głębokim respektem. |
Lecz w swych
sercach uświęcajcie Chrystusa jako Jehowę... |
|
Filip.2:10-11
cytowane z Izaj.45:23 |
żeby
w imię Jezusa zgięło się wszelkie kolano tych w niebie i tych na ziemi, i tych
pod ziemią i żeby wszelki język otwarcie uznał, że Jezus Chrystus jest
Panem ku chwale Boga, Ojca. |
i żeby wszelki
język otwarcie uznał, że Jezus Chrystus jest Jehową ku
chwale Boga, Ojca |
|
1P.2:3,4
cytowany z Ps.34:8 |
jeśli
tylko zakosztowaliście, że Pan jest życzliwy. Przychodząc do niego
jako do żywego kamienia, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, lecz wybranego,
drogocennego u Boga, |
jeśli tylko
zakosztowaliście, że Jehowa jest życzliwy,
przychodząc do niego, jako do żywego kamienia, przez ludzi wprawdzie
odrzuconego, lecz wybranego, drogocennego u Boga |
|
Rzym.10:9-13
cytowany z Joel.3:5 |
Rz.10:9 Bo
jeśli publicznie wyznasz to 'słowo w twoich ustach', że Jezus jest Panem, i w
swoim sercu uwierzysz, że Bóg wskrzesił go z martwych, to będziesz
wybawiony. (...) Rz.10:13 Gdyż
"każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony". |
Bo jeśli
publicznie wyznasz to 'słowo w twoich ustach' że Jezus jest Jehową,
i w swoim sercu uwierzysz, że Bóg wskrzesił go z martwych, to będziesz
zbawiony. |
|
Heb.1:10
cytowany z Ps.102:25 gdzie Ojciec mówi do Syna |
Oraz:
"Tyś, Panie, na początku założył fundamenty ziemi i dziełem twoich rąk
są niebiosa. |
'Tyś,
Jehowo na początku założył fundamenty ziemi i dziełem twoich rąk są
niebiosa |
I „Świadkowie Jehowy” – czy od zawsze? I
Historia
Świadków Jehowy rozpoczyna się w roku 1870, gdy to założyciel ruchu, Charles Taze
Russell zakłada studium biblijne. Ludzie wokół niego zgromadzeni nazywają
siebie „Badaczami Pisma Świętego”. Dopiero w 1931 roku część z nich przybiera nazwę „Świadkowie Jehowy”.
Zaledwie 3 lata przed tym wydarzeniem ówczesny prezes Towarzystwa Strażnica
pisze:
„Pismo Święte w tym
względzie powiada: 'Natenczas ludzie zaczęli wzywać się od imienia
Pańskiego.' (Zobacz 1 Moj. 4:26) Dlaczego oni zapragnęli nazywać się od
imienia Pańskiego będąc grzesznymi? Odpowiadamy, że taki plan opracował Djabeł
a to wtym celu, by ludzie mogli mieć pretensję do synów Bożych, a jednak wbrew
naśladować żlego kierunku, akuratnie w opozycji Bogu i żeby przez to szydzić i
urągać Bogu i zniesławić Jego imię. Oni stali się narzędziami Szatana, onego
Djabła, i jako tacy są hipokrytami.
Powód, dlaczego jest rzeczą ważną do zwrócenia uwagi na te starożytne
zdarzenie, jest ten, aby wykazać zamysł Szatana, przez niego
przedsięwzięty i przeprowadzony od początku; mianowicie on miał
na celu z pewnego zorganizowanego systemu religijnego stworzyć część swego
rządu, aby przez to mógł szydzić i urągać imieniu Jehowy. (...)
Ta praktyka religijnej hipokryzji stanowiła główną sprężynę do rzucania
urągowisk na imię Jehowy i na szydzenie z Boga.” [Wyzwolenie, s.38-39, wyd.
pol. 1928 r.;]
„Antychryst oznacza
tego, który się mianuje Chrystusem, Mesjaszem, a równocześnie jest w opozycji
do Mesjasza. Szatan, przeciwnik Boży, wziął się więc do zorganizowania
'tajemnicy nieprawości', która to nieprawość miała być w opozycji, czyli
przeciwna Chrystusowi. Faktem jest, że on dobrze wiedział, że apostoł Jan
powiedział do kościoła: 'Ostateczna godzina jest' (1 Jana 2:18) Dyjabeł przeto
wnioskował, że jeśli mu się uda zniszczyć nasienie obietnicy i odwrócić ich
umysła, umysła ludzkie od Boga, wtedy będzie mógł zniweczyć cele i zamiary
Boga. On napewno zrozumiał, że rozwinięcie tego nasienia obietnicy zajmie długi
okres czasu; dlatego też natychmiast wziął się do formowania
antychrysta.
Było to za czasów
Enosa ( 1 Mojżeszowa 4:26) gdzie Szatan powziął już myśl adopotowania
hipokryzji, aby się ludzie nazywali od imienia Pańskiego, pomimo tego, że oni
wcale nie reprezentowali Boga. On przez to bluźnił Bogu i przyniósł niesławę
imieniowi Jego. Na początku
ery Chrześcijańskiej, Szatan powziął zupełnie te same kroki hipokryzji, lecz na
daleko większą skalę. On wiedział, dobrze, że człowiek jest tego usposobienia,
że musi coś uwielbiać i jeżeli Szatan nie mógłby ich skłonić tych, którzy się
nazywają od imienia chrześcijańskiego, aby go uwielbiali wprost, to on
natychmiast miał wprowadzić inny sposób, przez który miał odwrócić ich umysła
od Jehowy Boga, a pomimo to oni mogliby się nazywać i tak od imienia
chrześcijańskiego." [Wyzwolenie, s.204-205, wyd. pol. 1928 r.;]
Oczywiście ten cały atak jest wymierzony w Kościół
Rzymskokatolicki i resztę chrześcijaństwa, lecz Rutherford pewnie w grobie się
teraz przewraca, gdyż w swym zaślepieniu nie zauważył, że jego argumentację
można bardzo dobrze użyć w stosunku do dzisiejszych "Świadków
Jehowy". Im to możemy powiedzieć słowami ich drugiego prezesa, że „Oni nazywają się od imienia
Pańskiego, lecz w prawdzie i fakcie reprezentują Djabła.” [Wyzwolenie,s. 226;].
Warto
tu zauważyć, że wśród pierwszych chrześcijan, za jakich Świadkowie Jehowy
się często wobec świata uważają, istniał jednak zwyczaj surowego potępiania
tych, którzy obwołują się innymi niż po prostu „chrześcijanie” nazwami. Tak
właśnie pisał Ignacy z Antiochii, żyjący jeszcze w czasach apostołów, który już
około roku 107 napisał: „Stańmy się zatem Jego [prawdziwymi] uczniami i nauczmy
się żyć po chrześcijańsku. Kto bowiem nazywa się jakimś innym niż to właśnie
imieniem, ten nie należy do Boga” („Do Kościoła w Magnezji”, X, 1). Jak nic
można to odnieść do Świadków Jehowy.
Czytając Biblię można zaobserwować, że Bóg zapoczątkował proces dejehowizacji Starego Testamentu, co widać np. w kolejnych rozdziałach księgi Hioba od 3 do 37, gdzie wyraz JHWH występuje coraz rzadziej na korzyść wyrazu Adonaj. "Świadkowie" jednak chcą proces ten zapoczątkowany przez Boga odwrócić!
Jer. 44:26 Wszakże słuchajcie słowa Pana, wszyscy Judejczycy, którzy mieszkacie w ziemi egipskiej: Oto Ja przysięgam na wielkie moje imię - mówi Pan - że moje imię już nigdy nie będzie wzywane ustami któregokolwiek męża judzkiego w całej ziemi egipskiej i nikt nie powie: Jako żyje Wszechmocny Pan!
W Księdze Izajasza spotykamy bardzo interesująca zapowiedź dotyczącą przyszłego ludu Bożego.
Iz.62:2 "Wtedy ujrzą narody twoją sprawiedliwość i wszyscy królowie twoją chwałę, i nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana ustalą."
Świadkowie Jehowy odwołują się do Iz 43:12; 44:8 na poparcie, że powinni być tak nazwani, "Świadkami Jehowy", czym zatem jest "nowe imię" przepowiedziane w Iz 62:2? To nie mogą być "Świadkowie Jehowy", skoro Bóg użył tej nazwy 20 rozdziałów wcześniej. Czy tym imieniem mogą być "Chrześcijanie" od imienia naszego zbawcy "Chrystus"?
Jak widać, nie może tu chodzić o imię związane ze słowem Jahwe, gdyż to imię było już objawione (por. Wj 3:13-15). Mowa tu o nowym imieniu, którym lud Boży ma zostać nazwany przez pogan. To dosyć ważna uwaga, gdyż dzisiejsi "Świadkowie Jehowy" sami się tak nazwali w 1931 roku. Pismo tymczasem mówi o tym, że lud Boży ma otrzymać to nowe imię od pogan. Wypełnienie tego proroctwa nastąpiło w NT:
Dz.11:26 "A gdy go znalazł, przyprowadził go do Antiochii. I tak się ich sprawy ułożyły, że przez cały rok przebywali razem w zborze i nauczali wielu ludzi; w Antiochii też nazwano po raz pierwszy uczniów chrześcijanami."
Słowo "chrześcijanin" (grec. christianous) pochodzi od słowa Chrystus, a nie Jehowa, czy chrzest. Tym imieniem obdarzono uczniów Pana Jezusa wpierw w Antiochii, a potem zostało ono dosyć szybko zaadoptowane, gdyż już w apostoł Piotr pisze:
1P.4:16 "Wszakże jeśli cierpi jako chrześcijanin, niech tego nie uważa za hańbę, niech raczej tym imieniem wielbi Boga."
I Podsumowanie I
Przedstawiłam
tu po krótce argumenty świadczące wg mnie o tym, że JHWH nie jest jedynym
imieniem Bożym, zaś wokalizacja חוחי jako Jehowa nie jest poprawne. Forma imienia Bożego,
a raczej jednego z imion Boga, „Jehowa” nie jest właściwa, co potwierdza
większość uczonych.
Pokazałam
również, jak błędne podstawienie samogłosek do hebrajskiego wyrazu może różnie
zmieniać jego znaczenie, również na pejoratywne, i jest to jeden z powodów, dla
których wymawianiem JHWH, gdy nie zna się poprawnej wymowy, można obrazić Boga.
Kolejnym
powodem, dla którego wymawianie imienia Bożego bez należytego szacunku jest
niedozwolone, są fragmenty Biblii o tym mówiące (Wj 20:7; Kpł 24:16). Świadkom
Jehowy nie przeszkadzają jednak one w wypowiadaniu tego imienia w codziennych
rozmowach, o czym możemy się przekonać z lektury broszury „Imię Boże, które
pozostanie na zawsze” (na str. 30 czytamy: „(...) miliony ludzi na
całym świecie z radością przyjęło przywilej noszenia imienia Bożego,
posługiwania się nim nie tylko podczas oddawania czci Bogu, lecz także w
codziennych rozmowach”).
Wykazałam
również, że JHWH nie jest jedynym, a na pewno nie pierwszym imieniem, jakie ma
Bóg, oraz podałam powody, dla których Jezus najwidoczniej nie wymawiał
tetragramu. Tak więc umieszczenie imienia Bożego w formie „Jehowa” w
Chrześcijańskich Pismach Greckich w Przekładzie Nowego Świata jest niczym
innym, jak tylko fałszowaniem tekstu na potrzeby własnej ideologii, zwłaszcza
że nie ma żadnych manuskryptów NT, które zawierałyby tetragram.
Zapoznałam
również czytelnika ze stanowiskiem, jakie na kilka lat, przed przyjęciem przez
Świadków Jehowy ich nazwy było oficjalnym stanowiskiem Towarzystwa Strażnica,
gdy uważano, że nazywanie się imieniem Pańskim jest działaniem na korzyść
diabła. Widać Świadkom Jehowy nie potrzeba wiele czasu na odrzucenie tego, co
wcześniej podają ich przywódcy duchowi, lecz to nie wszystko. Świadkowie Jehowy
zdają się nie zauważać fragmentów Biblii mówiących o tym, że lud Boga miał
otrzymać nowe imię (Iz 62:2), zaś nazwa „Świadkowie Jehowy” była użyta w tej
księdze blisko 20 rozdziałów wcześniej, więc nie może o nią chodzić, tym
bardziej, że w tej samej Biblii czytamy o tym, że to nowe imię zostało już nadane za czasów apostołów
i brzmi ono: Chrześcijanie”. Dodatkowo, w myśl tego, co jest zawarte w Biblii,
chrześcijanie powinni być świadkami Jezusa:
Dz.Ap.
1:7-8
7. Rzekł do nich
[ Jezus – dodane]: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec w mocy
swojej ustanowił,
8. Ale
weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi [Jezusowi]
świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.
(BW)
Powyższe
opracowanie nie wyczerpuje całego zagadnienia związanego z imieniem Bożym, mam
jednak nadzieję, że Wielu z Was wyciągnie z tego coś dla siebie J
Pozdrawiam całą ekipę AM i czytelników
Joanka J
UWAGA!!!
W nawiązaniu do swojego poprzedniego artykułu „ Świadkowie Jehowy” a jednak sekta zapraszam czytelników do zapoznania się z artykułem Świadkowie Jehowy - zdelegalizowana sekta? autorstwa iszbina, skąd można dowiedzieć się m.in., że: Brooklyn broniąc swych praw nie waha się także występować przed Europejską Komisją Praw Człowieka, czy też Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Mało kto jednak wie, że właśnie Europejska Komisja Praw Człowieka w swych decyzjach używała słowa sekta na określenie Świadków Jehowy.
PS. Wykorzystane przeze mnie źródła w artykule „Dlaczego „Świadkowie Jehowy”?” :
|
Publikacje Świadków Jehowy: |
Inne: |
Przekłady Biblii: |
Opracowanie książkowe dostępne również on-line: |
Opracowania dostępne tylko on-line: |
|
„Imię Boże, które pozostanie na zawsze” |
Robert H. Countess – „Analiza krytyczna Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata” |
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata |
Włodzimierz Bednarski, „W obronie wiary” |
Kwestia pomijania Imienia Bożego – autor: Jan Lewandowski |
|
„Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” |
Poczet
Interlinear Old Testament" Jay P. Green, Sr |
Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata |
Cezary Podolski. „Największe oszustwa i proroctwa Świadków Jehowy” |
Zarys historii świadków Jehowy - autor: Jan Lewandowski |
|
„Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi” |
Communio Nr 1, 1994 |
Biblia Hebraica Stuttgartensia |
|
Spór o Imię Boże - sztuczny problem Strażnicy - autor: Jarosław Zabiełło |
|
„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne” |
Encyklopedia biblijna, Warszawa 1999, wyd. Vocatio |
Biblia Warszawska |
|
60 pytań do świadków Jehowy – autor: Joanna Czapska vel. Justyna |
|
„Wiedza która prowadzi do życia wiecznego” |
J Synowiec, Mojżesz i jego religia, Kraków 1996 |
Biblia Poznańska |
|
|
|
„Insight” |
|
Biblia Tysiąclecia |
|
|
|
„Aid
to Bible Understanding” |
|
|
|
|
PS2. Dla zainteresowanych tematem polecam strony oraz artykuły:
http://www.republika.pl/iszbin/brooklyn.htm
Imię Boże w Starym Testamencie – Piotr Andryszczak.
Imię Boże ,,Jehowa'' – Jan Lewandowski.
Tetragram JHWH a Qumran –Jan
Lewandowski.
Imię Boże w ,,Chrześcijańskich Pismach Greckich w Przekładzie Nowego Świata'' – Piotr Andryszczak.
http://warsaw.com.pl/brooklyn/
Kwestia pomijania Imienia Bożego – Jan Lewandowski
Pierwsi chrześcijanie a Imię
Boże. Czy starożytni chrześcijanie usuwali Imię Boże? - Jan Lewandowski
Spór o Imię Boże sztuczny
problem Strażnicy – Jarosław Zabiełło
Oszustwo z imieniem
Bożym – Cezary Podolski
Imię Boże –
Włodzimierz Bednarski
Imię Boże w Biblii
1000-lecia – Włodzimierz Bednarski
Imię Jehowa w
Biblii Nowego Świata – Włodzimierz Bednarski
Imię Boże (z książki Pytania nieobojętne) – Jacek Salij
Szczególne podziękowania za
pomoc i wsparcie podczas pracy nad tym tekstem należą się mojemu mężczyźnie.
Skarbie, dziękuję. Kocham Cię J
Ptaśku,
Tobie również dziękuję – skłoniłeś mnie do poszukiwań i zgłębiania tego
zagadnienia J