KRWIONOŚNY UKŁAD, krwiobieg, układ naczyniowy kręgowców, w którym krąży krew; składa się z naczyń: tętnic (prowadzą krew od serca), żył (prowadzą krew do serca) i naczyń włosowatych, czyli kapilarów, oraz serca. Ryby mają 1 krwiobieg, kręgowce lądowe 2 tzw. krwiobieg wielki oraz krwiobieg mały (płucny), który rozwinął się w związku z oddychaniem powietrzem atmosferycznym. U ptaków i ssaków w następstwie istnienia 2 samodzielnych przedsionków i 2 samodzielnych komór serca nastąpił całkowity rozdział krwi utlenowanej od krwi odtlenowanej; krwiobieg mały rozpoczyna się tętnicą płucną w komorze prawej i prowadzi krew odtlenowaną do płuc; tu po przejściu przez sieć kapilarów, oplatających pęcherzyki płucne, krew pozbywa się dwutlenku węgla i pobiera tlen, i jako krew utlenowana wraca żyłami płucnymi do przedsionka lewego, skąd przechodzi do komory lewej; krwiobieg wielki rozpoczyna się tętnicą gł., czyli aortą, w komorze lewej, skąd prowadzi krew utlenowaną przez rozgałęzienia aorty do sieci naczyń włosowatych we wszystkich tkankach ciała; tu odbywa się wymiana substancji między krwią i tkankami, krew oddaje tlen i zabiera dwutlenek węgla; odtlenowana wraca, poprzez system coraz większych żył, do przedsionka prawego, skąd dostaje się do komory prawej; do krwiobiegu wielkiego jest włączony układ wrotny. Krążenie krwi w układzie krwionośnym jest uwarunkowane rytmiczną akcją serca. Szybkość prądu krwi wynosi np. w aorcie człowieka 200 500 mm/s, w naczyniach włosowatych 0,5 0,9 mm/s. Krążenie krwi w układzie krwionośnym jest regulowane neurohumoralnie przez oddziaływanie na pracę serca oraz przez wpływ na naczynia obwodowe (zwężanie się i rozszerzanie naczyń). Termin układ krwionośny stosuje się często na określenie układu naczyniowego bezkręgowców.