GÓRY, rozległe, wznoszące się ponad otaczającym terenem obszary powierzchni Ziemi, które charakteryzuje rzeźba o znacznych różnicach wysokości; powstają w wyniku ruchów górotwórczych, czyli orogenezy (góry tektoniczne) lub wskutek procesów wulk. (góry wulkaniczne); ostateczny kształt nadają im zewn. procesy rzeźbotwórcze, jak wietrzenie, erozja i ruchy masowe (denudacja); procesy te niekiedy doprowadzają do zrównania pierwotnych gór i odsłonięcia starego podłoża (góry kadłubowe). Góry tektoniczne tworzyły się podczas kilku orogenez (prekambryjskich, kaledońskiej, hercyńskiej i alp.); doprowadziły one do spiętrzenia mas skalnych w postaci fałdów i płaszczowin (góry fałdowe, np. Alpy, Karpaty, Himalaje) lub do pionowego przemieszczenia tych mas wzdłuż linii uskokowych (góry zrębowe, zw. też załomowymi, w których gł. formami są zręby, rowy i zapadliska tektoniczne, np. Sudety, Harz); góry powstałe w wyniku dawnych orogenez (przed orogenezą alp.) są w znacznym stopniu zrównane wskutek długotrwałej denudacji; są to góry stare; ich wysokości są niewielkie, a formy grzbietowe łagodne, np. Góry Świętokrzyskie; natomiast góry wypiętrzone podczas orogenezy alp. (np. Alpy, Tatry) góry młode, odznaczają się dużymi wysokościami względnymi i bezwzględnymi, silnym rozczłonkowaniem i ostrymi grzbietami, gdyż stosunkowo krótko ulegały procesom denudacji. Góry wulkaniczne tworzyły się (i tworzą) w następstwie obfitych erupcji wulk.; mają postać stożków lub kopuł, z obniżeniami kraterowymi (wulkan)