CIŚNIENIE KRWI, parcie krwi na ściany naczyń krwionośnych; różnica ciśnienia między początkowym i końcowym punktem zamkniętego układu krwionośnego jest siłą utrzymującą krew w stałym ruchu. Najwyższe ciśnienie krwi panuje w dużych tętnicach, w pobliżu serca, które jest gł. motorem tłoczącym krew i wytwarzającym ciśnienie; w miarę przepływu krwi przez tętnice ciśnienie krwi spada, w naczyniach włosowatych jest już stosunkowo niskie, w żyłach obniża się jeszcze bardziej, a w prawym przedsionku serca, do którego krew wlewa się z powrotem żyłami gł., ciśnienie spada do zera. Wartość ciśnienia krwi wyraża się obecnie w kilopaskalach (kPa), poprzednio w mm słupa rtęci (mm Hg), przy czym liczba oznacza, o ile mierzone ciśnienie krwi przewyższa aktualne ciśnienie atmosferyczne. Przeważnie mierzy się (za pomocą sfigmomanometru) ciśnienie krwi tętnicze; najwyższe, czyli skurczowe (maks.), występuje w chwili wyrzutu krwi z serca do tętnic, oraz najniższe, rozkurczowe (minimalne) w momencie rozkurczu serca. Przeciętnie w spoczynku u młodego człowieka ciśnienie skurczowe wynosi 16 kPa (co odpowiada ok. 120 mm Hg), a ciśnienie rozkurczowe 10 kPa (ok. 75 80 mm Hg). Ciśnienie krwi zwiększa się podczas pracy fiz. i pobudzenia emocjonalnego