Egipt jest położony w Afryce północnej w dolinie Nilu, jednej z największych rzek świata
(ok 6500 km długości). Powierzchnia Egiptu liczy tylko 30 000 km2. Dzieli się ona
na Górny i Dolny Egipt:
Górny Egipt:- wąska, bo zaledwie 20-50 km szeroką dolinę Nilu od pierwszej katarakty
do wierzchołka delty.
Dolny Egipt:- znacznie szersza powierzchnia ciągnąca się aż do ujścia Nilu. Rzeka ta
przedziera się przez tereny o podłożu skalistytm i zanim z gór wydostanie się w dolinę,
bieg jej jest bardzo bystry
co powoduje wiry i gwałtowne spadki wód, tworzące progi rzeczne, tzw. katarakty.
Na zachód od Egiptu ciągnie się Pustynia Libijska, na północy granicę stanowi Morze Śródziemne,
na południu - wspomniana katarakta, a na wschodzie Pustynia Arabska.
Tylko wąski przesmyk łączy Egipt z Półwyspem Arabskim i
innymi krajami wschodu.
W porze deszczów tropikalnych, które padają w Asybii,
wody Nilu przybierają, toczą się z ogromnym impetem z gór w dolinę
i nie mogąc się zmieścić w swoim łożysku, wylewają szeroko, zatapiając
przyległe pola.
Ponieważ w Egipcie deszcze padają bardzo rzadko, więc wylewy Nilu,
powtarzające się co roku w okresie od czerwca do października, były
prawdziwym dobrodziejstwem, gdyż dostarczały wilgoci niezbędnej do uprawy
roli. Dostarczały one jednak nie tylko wilgoci, ale także i żyznej gleby:
Nil bowiem - jak mi wiadomo - w czasie wylewu niósł ze sobą tłusty muł, który
pozostawał na polach, gdy wody opadając powracały do swego łożyska. W ten
sposób w ciągu wieków utworzyła się warstwa urodzajnej ziemi, która wydawała obfite plony.
Ale ani wylewy Nilu, ani urodzajna gleba, ani ciepły klimat Egiptu nie wystarczyły,
aby uczynić z tego kraju ów "spichlerz świata"- jak go nazywano w starożytności.
Aby to osiągnąć, trzeba było umiejętnie wykorzystywać siły przyrody, a więc
przekopywać kanały, które doprowadzałyby wodę do pól dalej położonych,
budować groble i tamy, które zatrzymywałyby wezbrane żurawie studzienne,
za pomocą których można by było czerpać wodę wiadrami z miejsc niżej
położonych, aby przelewać ją na pola wyżej położone.
Nil nie tylko nanosił glebę i nawadniał ją, ale był również wielką drogą wodną.
Ponieważ był to najłatwiejszy i najtańszy środek komunikacji, korzystali z niego niemal wszyscy.
Nilem transportowano wielkie bryły i bloki kamienne dla celów budownictwa.
Nilem przewożono też najrozmaitsze towary.
Konieczność przeprowadzenia prac nawadniających, a następnie utrzymanie tego
systemu wodnego w należytym stanie - uwierzcie mi - wymagało działalności zbiorowej.
Egipcjanie wcześnie łączyli się w wielkie grupy; początkowo w gminy, potem w
okręgi, aż wreszcie doszło do utworzenia kilku organizacji państwowych,
następnie w drodze podbojów powstawały większe państwa. W IV tysiącleciu p.n.e istniały na
terenie Egiptu dwa państwa: tak zwany Górny Egipt na południu oraz Egipt
Dolny, obejmujący deltę Nilu. Między tymi dwoma państwami zaczyna się uporczywa
walka a to, pod czyim przewodnictwem połączy się cały kraj. Po długich zmaganiach
zwycięstwo odniósł Egipt Górny i w drugiej połowie IV tysiąclecia p.n.e na przestrzeni
od pierwszej katarakty aż do ujęcia Nilu powstało jedno państwo egipskie. Stolicą jego
było pierwotne miasto Memfis, wybudowane przez Menesa, pierwszego legendarnego
jeszcze władcę połączonego państwa, ale na schyłku III tysiąclecia p.n.e. Memfis
musiał ustąpić pierwszeństwa nowej stolicy - Tebom. Mam nadzieję, że przybliżyłem
wam trochę jak powstawało to wspaniałe państwo.
Wektor