Tragedia- gatunek dramatyczny powstały w starożytnej Grecji, obejmujący utwory, którym ośrodkiem i motorem akcji jest nieprzezwyciężony konflikt między dążeniami wybitnej jednostki a siłami wyższymi, "tragizm". Mówiąc potocznie są uwikłani w konflikt tragiczny, a ich czas, działanie są uzależnione od siły wyższej, fatum.Fatum- los, przeznaczenie, nieubłagana konieczność, siła wyznaczająca bieg zdarzeń, fatalność nieszczęście.Katarzis- w języku dosłownym oczyszczenie. Katarzis to wstrząs uczuciowy, który polega na tym, że widz przeżywa "litość i trwogę". Jeśli jesteśmy widzami litość wzbudza nieszczęście człowieka niewinnego, natomiast trwogę nieszczęście człowieka, który jest do nas podobny. niezmienności cech charakteru postaci.Cechy charakterystyczne tragedii antycznej- obecność chóru, konflikt dwóch praw: boskiego, ludzkiego, bohaterowie świadomie dążą do zguby, problem fatum, losy i przeznaczenia, brak scen zbiorowych, liczba aktorów nie przekracza 3.Tragizm- sytuacja w której bohater musi dokonać wyboru między dwoma równorzędnymi racjami. Każda decyzja, którą podejmie będzie miała negatywne skutki.Słynni tragicy- I aktor Tespis, II aktor Ajschylos, III aktor Sofokles, Eurypides- reformator teatru, realista sceptyk ukazujący ludzką naturę i okrucieństwo świata.Najsłynniejszy lirycy greccy- Tyrtajos- twórca poezji tyrtajskiej- oznacza poezję
Geneza tragedii- Dramat wywodzi się od świąt Dionizosa (boga wieczności, urodzaju i beztroski). Teatr dzielimy na Małe Dionizje (dały początek komedii) odprawiane na wsiach jesienią i Wielkie Dionizje (dały początek tragedii) odprawiane w miastach. Pierwszego aktora wprowadził do teatru Koryfeusz, II- Ajschylos, III- Sofokles. Budowa tragedii- Prologos- wygłaszanie zapowiedzi teatru, Parodos- wejście chóru na scenę. Epoisodion- I dialog i monolog aktorów. Stasimon- komentarz chóru. Exodos- zakończenie przedstawienia pieśnią chóru.Zasada tragedii greckiej- Zasada III jedności: miejsca, czasu i akcji, zasada decorum- (wymóg odpowiedniości stylu do gatunku.), zasada nieprzedstawiania na scenie scen krwawych, zasada czynu zagrzewającą do walki, opiewającą bohaterstwo tych którzy potrafią oddać, życie dla swojego kraju. Symonides- łzy symonidesowe- utwór, który potrafił wzbudzić żal i wzruszenie słuchaczy. Safona, Anakreont- anakreontyk- utwór literacki o tematyce biesiadnej lub miłosnej przykładami mogą być utwory np. "słodki bój" ; "Igraszki" ; "Piosenka".Rola chóru- wyraża głos opinii publicznej, informuje o wydarzeniach poprzedzających akcję w dramacie. Przestrzega bohaterów o niebezpieczeństwie, pomaga rozwiązać trudne problemy, ma wpływ na podwyższenie lub obniżenie napięcia dramatycznego.