SIARKA, S, Sulphur, pierwiastek chem. o liczbie atom. 16, masie atom. 32,06; należy do grupy ® tlenowców ; niemetal; żółte ciało stałe, nierozp. w wodzie, dobrze rozp. (odmiany krystal.) w dwusiarczku węgla; gęstość 2,0 g/cm3, temp. topn. 119,3°C, temp. wrz. 444,6°C; ma zdolność tworzenia wieloatom. cząsteczek łańcuchowych lub pierścieniowych; występuje w kilku odmianach alotropowych; w stanie stałym jako siarka rombowa (a) - żółta, drobnokrystal., i siarka jednoskośna (b) - prawie bezb. igły; w stanie ciekłym siarka l - żółta, ruchliwa ciecz, i siarka µ - brun., gęsta, lepka ciecz; w wyniku szybkiego oziębienia siarki µ uzyskuje się tzw. siarkę plastyczną, a przez kondensację pary siarki - tzw. kwiat siarczany; w temp. pokojowej siarka jest mało aktywna chemicznie; powoli utlenia się do dwutlenku siarki SO2, po ogrzaniu reaguje bezpośrednio z wodorem (® siarkowodór), węglem (dwusiarczek węgla), metalami, prócz złota i platyny (® siarczki ), fluorowcami (z wyjątkiem jodu); w związkach występuje na stopniach utlenienia: -II, IV i VI, rzadko II i III. Siarka jest b. rozpowszechniona w przyrodzie; występuje w stanie rodzimym, w postaci minerałów (gł. siarczków i siarczanów) oraz wchodzi w skład wielu związków org. (np. białek). Największe znaczenie gosp. mają złoża siarki rodzimej (w Polsce jedne z największych na świecie - Tarnobrzeski Okręg Siarkowy), z których siarkę wydobywa się metodą odkrywkową lub metodą podziemnego wytapiania; siarkę otrzymuje się też m.in. z gazu ziemnego zawierającego siarkowodór, z pirytów, z gazów hutn., podczas przerobu siarczków, z gipsu i anhydrytu, z gazów powstających podczas spalania węgla. Siarkę stosuje się gł.: do produkcji kwasu siarkowego, a także m.in. barwników, dwusiarczku węgla, w metalurgii, w przemyśle zapałczanym, w produkcji jedwabiu sztucznego, w petrochemii (rafinacja ropy naft.), do wulkanizacji kauczuku, w lecznictwie. Siarka jest znana od czasów prahistorycznych.


SIARKOWODÓR, H2S, związek nieorg., bezbarwny, silnie trujący, palny gaz o przykrym zapachu zgniłych jaj; dość dobrze rozp. w wodzie i cieczach org.; ma właściwości silnie redukujące; roztwór wodny s., tzw. kwas siarkowodorowy, jest b. słabym kwasem, od którego wywodzą się siarczki; występuje w przyrodzie w gazach ziemnych i wulk., w niektórych wodach miner. oraz powstaje podczas gnicia substancji białkowych; otrzymywany w technice przez bezpośrednią syntezę z pierwiastków lub rozkład siarczków kwasami, stosowany do produkcji siarczków, przerobu na siarkę, kwas siarkowy, siarczany i inne związki siarki, oraz jako reduktor i odczynnik w analizie chemicznej.