HORACY, Quintus Horatius Flaccus(65 r.-8 r. p.n.e.), jeden z największych liryków rzym., należący do lit. kręgu Mecenasa; syn wyzwoleńca. Z początkowego okresu twórczości Horacego (41-30) pochodzą, wzorowane na utworach Lucyliusza, Menipposa i stoicko-cynickiej diatrybie, 2 księgi Satyr, ośmieszających wady i słabości ludzkie, oraz księga jambów - Epod, atakujących lichwiarzy, złośliwych krytyków, lichych poetów itp. Nieśmiertelną sławę przyniosły Horacemu - wzorowane na Alkajosie, Safonie, Anakreoncie, bogate w miary wierszowe - Pieśni , zw. też odami; wśród utworów o różnorodnej treści znajdują się również tzw. ody rzymskie - wyraz aprobaty dla programu polit. ces. Oktawiana Augusta; w związku z uroczystościami na rozpoczęcie nowego wieku powstała w 17 r. Pieśń stulecia. Twórczość Horacego z lat 23-8 zamykają 2 księgi Listów , adresowanych do różnych osób, gawęd na tematy filoz.-lit.; wśród nich jest list Do Pizonów, znany też jako Sztuka poetycka - wierszowany esej o poezji, gł. dotyczący dramatu; tłumaczony na wiele języków, stał się podstawą poetyki eur. do pocz. XIX w., podobnie jak ody - wzorem dla eur. liryki.